Τον κωδικό για τις «προστατευμένες σελίδες με κωδικό» θα τον βρείτε στην σελίδα

ΝΑ ΣΥΣΤΗΘΟΥΜΕ

 

facebook  twitter  googleplus  youtube    mail

Advertisements

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΟΛ.Κ.Ε.Ο.Α. ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ


ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ .pdf

60gr

ΠΟΙΟΣ ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ; (Α’ ΜΕΡΟΣ )


ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ .pdf

60gr

Ποια η διαφορά ιθαγένειας από την υπηκοότητα;


Υπηκοότητα:

ο νομικός και πολιτικός δεσμός που συνδέει το άτομο ως πολίτη ενός κράτους με το κράτος αυτό! Ιθαγένεια: ο νομικός και πολιτικός δεσμός που συνδέει το άτομο ως πολίτη με το κράτος στο οποίο ανήκει! Συνειδητοποιείτε την διαφορά μεταξύ των 2 όρων; Στην υπηκοότητα έχουμε να κάνουμε απλά με τον πολιτικό δεσμό ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος, ενώ στην ιθαγένεια έχουμε να κάνουμε με τον πολιτικό δεσμό ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος στο οποίο αυτός ανήκει!

Πιο αναλυτικά: Τι είναι η ιθαγένεια και πως αποκτάται;

Ιθαγένεια είναι ο νομικός, πολιτικός,  πολιτιστικός, πολιτισμικός  και συναισθηματικός δεσμός που συνδέει το άτομο με την κοινότητα από την οποία κατάγεται, η οποία κοινότητα αποτελείται συνήθως από τα μέλη μιας φυλής και χαρακτηρίζεται από κοινή γλώσσα, χρήση κοινού εδάφους, κοινά ήθη, έθιμα, παραδόσεις και πολιτισμός. Όσο για την απόκτηση, η ιθαγένεια μεταδίδεται από γονιό σε τέκνο. Συνεπώς η όποια ιθαγένεια είναι μια ιδιότητα την οποία απλά έχεις ή δεν έχεις. Δεν χορηγείται και δεν αφαιρείται. Και επειδή μόνο μια ιθαγένεια μπορεί να έχει κάποιος, η εκ των υστέρων αναγνώρισή της γίνεται βάσει του δίκαιου της καταγωγής (ius sanguinis) εφόσον υπάρχουν τα προαναφερόμενα χαρακτηριστικά που συνδέουν το άτομο με την εν λόγω ομάδα. ΣτΕ 1644/2010 (Δ ́Τμήμα)

Για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας από ομογενή απαιτείται, πέραν της ελληνικής καταγωγής και η ύπαρξη ελληνικής εθνικής συνείδησης, συναγομένης από την εν γένει συμπεριφορά του και τα λοιπά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του ενδιαφερόμενου (στοιχεία προσδιορισμού της ελληνικής εθνικής συνείδησης, η γνώση της ελληνικής γλώσσας ή της ποντιακής διαλέκτου, η επαφή του ενδιαφερομένου με τα ελληνικά ήθη, έθιμα και τις παραδόσεις, όπως διαμορφώθηκαν στους τόπους διαμονής των Ελλήνων, αλλά και κάθε άλλο πρόσφορο στοιχείο) (Δημοσιευμένη στην Επετηρίδα Δικαίου Προσφύγων και Αλλοδαπών 2010, εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα).

Παρά ταύτα όμως, η ελληνική νομοθεσία, εντελώς αυθαίρετα βέβαια, απονέμει ελληνική ιθαγένεια σε αλλογενείς. Πως το πετυχαίνει αυτό ;; “Μπερδεύοντας” την έννοια της ιθαγένειας με εκείνη της υπηκοότητας !

Τι είναι η υπηκοότητα;  Υπηκοότητα είναι ο νομικός και πολιτικός δεσμός που συνδέει το άτομο ως πολίτη με την Πολιτεία (κράτος) και από την οποία πηγάζουν τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις για αμφότερα τα μέρη. Η υπηκοότητα αποκτάται: – αυτομάτως από εκείνους που έχουν την ιθαγένεια του συγκεκριμένου κράτους έθνους ή είναι μέλη μειονοτήτων που κατοικούν στην επικράτεια του – με την διαδικασία της πολιτογράφησης από τους υπόλοιπους.

Με αυτή την διαδικασία, σε εξαιρετικές περιπτώσεις υπάρχει και η δυνατότητα απόκτησης τιμητικής υπηκοότητας, λόγω προσφοράς εξαίρετων υπηρεσιών. Πολιτογράφηση ονομάζεται η επίσημη διοικητική πράξη, με την οποία ένα κράτος απονέμει την ιδιότητα του πολίτη σε κάποιον που έως τότε ήταν πολίτης άλλου ή κανενός κράτους.

Μετά την πολιτογράφησή του, το άτομο εφοδιάζεται με τα απαραίτητα δημόσια έγγραφα (δελτίο ταυτότητας, διαβατήριο κ.ά.) και εξομοιώνεται νομικά με τους υπόλοιπους πολίτες του κράτους, τόσο στα δικαιώματα όσο και στις υποχρεώσεις.

Ενδεχόμενες εξαιρέσεις από την αρχή της ισότητας αφορούν συνήθως ακραία για τον μέσο άνθρωπο ενδεχόμενα, για παράδειγμα στις ΗΠΑ δεν μπορεί να εκλεγεί πρόεδρος. Το ίδιο ισχύει και στην Ελλάδα. Βάσει των διεθνώς ισχυόντων, πολιτογράφηση μπορεί να τελεστεί μόνο εάν το ζητήσει ο ενδιαφερόμενος και μόνο από την αρμόδια γι’ αυτό δημόσια αρχή.

Από εκεί και πέρα, κάθε κράτος θέτει διαφορετικές προϋποθέσεις οι οποίες κατά κανόνα αφορούν την απόδειξη ότι ο αιτούντος έχει προσαρμοστεί στο καινούργιο περιβάλλον, που σημαίνει και ότι είναι σε θέση να ασκήσει αποτελεσματικά τα δικαιώματα του και να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που ως πολίτης έχει. Με αυτή την διαδικασία, σε εξαιρετικές περιπτώσεις υπάρχει και η δυνατότητα απόκτησης τιμητικής υπηκοότητας, λόγω προσφοράς εξαίρετων υπηρεσιών.

Υπό πολύ συγκεκριμένες και αυστηρές προϋποθέσεις, η Πολιτεία μπορεί να αφαιρέσει την υπηκοότητα κάποιου. Με σχετική δήλωση στις αρμόδιες Αρχές, υπάρχει βέβαια και η δυνατότητα παραίτησης από την υπηκοότητα. Τέλος, σε αντίθεση με την ιθαγένεια, η υπηκοότητα μπορεί να είναι πολλαπλή.

Υπηκοότητα ενώσεων κρατών  Ορισμένες ενώσεις κρατών έχουν θεσπίσει καθεστώς θετικών διακρίσεων για τους πολίτες των μελών τους. Αυτό συχνά περιγράφεται ως υπηκοότητα της συγκεκριμένης ένωσης, αν και στην πραγματικότητα είναι αποκλειστικά παράγωγο αποτέλεσμα της κρατικής υπηκοότητας αφού δεν μπορεί κάποιος να είναι πολίτης μόνο της ένωσης, χωρίς να είναι πολίτης κράτους-μέλους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ευρωπαϊκή υπηκοότητα, δηλαδή η υπηκοότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EU citizenship, La citoyenneté européenne κλπ).

Οποιοσδήποτε είναι πολίτης κράτους-μέλους, καθίσταται αυτομάτως και πολίτης της Ε.Ε., χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εξομοιώνεται πλήρως με τους πολίτες των άλλων κρατών-μελών, αλλά ότι του παρέχονται διάφορα προνόμια όπως : απαγόρευση κάθε διάκρισης λόγω υπηκοότητας. ελεύθερη κυκλοφορία και δικαίωμα διαμονής στο έδαφος των κρατών μελών δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στις δημοτικές εκλογές στο κράτος μέλος διαμονής δικαίωμα διπλωματικής και προξενικής προστασίας δικαίωμα αναφοράς προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δικαίωμα προσφυγής στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή Η υπηκοότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης θεσπίστηκε από τη συνθήκη του Μάαστριχτ του 1992 και όπως είπαμε συμπληρώνει και δεν αντικαθιστά την υπηκοότητα των κρατών μελών.

Διαβάστε όλο το άρθρο: https://www.tilestwra.com/pia-i-diafora-ithagenias-apo-tin-ipikootita/

ΤόποςΜαρτυρίου Τατάρνας1944-45


3-47ec690d50

Η ιστορική αιματοβαμμένη τρύπα της Τατάρνας
Σε μικρή απόσταση -περίπου μισού χιλιομέτρου- από τη γέφυρα, βρίσκεται η ιστορική τρύπα της Τατάρνας, που χρησιμοποιήθηκε από τον ΕΛΑΣ και τον Α. Βελουχιώτη ως τόπος μαζικών εκτελέσεων των αντιφρονούντων κατά την αιματηρή περίοδο του Εμφυλίου. Εδώ έχασαν τη ζωή τους εκατοντάδες έως και χιλιάδες Έλληνες, μεταξύ των οποίων -ως λέγεται- και άμαχος πληθυσμός. 

http://urbanspeleology.blogspot.com/2017/02/blog-post.html

Η ΤΑΤΑΡΝΑ είναι ένα ιστορικό Μοναστήρι δίπλα στον ποταμό Αχελώο. Τα παλιά κτίρια της Μονής έχουν βυθιστεί στα νερά του ποταμού ύστερα από τα υδροηλεκτρικά έργα και την υπερχείλιση των υδάτων που έγινε στην περιοχή τα τελευταία χρόνια.Τα νέα κτίρια, περισσότερο ευρύχωρα δεν έχουν την γοητεία και την ιστορική αξία των παλιών. Είναι όμως πολυσύχναστα από πιστούς που τα επισκέπτονται ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα.

Το μοναστήρι της Τατάρνας ή Τετάρνας είναι από τα πιο ιστορικά μοναστήρια της Στερεάς Ελλάδας. Βρίσκεται στο νομό Ευρυτανίας δυτικά από το χωριό Τριπόταμος και πλησίον της παλιάς ιστορικής μονοκάμαρης γέφυρας με την ίδια ονομασία(γέφυρα Τατάρνας) στον ποταμό Αχελώο. Το παλιό ιστορικό μοναστήρι δεν υπάρχει πια, όπως και η παλιά γέφυρα.

Κατέρρευσε δυστυχώς (το 1963) μετά από τους σεισμούς, που επακολούθησαν την κατασκευή του φράγματος των Κρεμαστών και την δημιουργία της ομώνυμης λίμνης.Μετά τους σεισμούς του 1963 και την καταστροφή της παλαιάς Μονής, ανοικοδομήθηκε το 1969 το νέο Μοναστήρι.

Για να φθάσει κάποιος στο ιστορικό μοναστήρι θα διανύσει μια πυκνοδασωμένη περιοχή της Ευρυτανίας, ένα από τα μοναδικά αριστουργήματα που έχει προσφέρει η Ελληνική φύση.Στη διαδρομή προς το μοναστήρι, ο επισκέπτης από την Αθήνα,θεωρεί απαραίτητο να ανάψει κι ένα κερί στην Παναγία την Προυσσιώτισσα, έναν άλλο χώρο πίστεως και προσευχής, αφού στη διαδρομή – σε κάτι λαξευμένες πέτρες οι πιστοί στέκονται να  θαυμάσουν τα «πατήματα της Παναγίας» όπως το θέλει ο θρύλος. Να θυμίσουμε ότι στις 22 Μαρτίου 1821 είχε γίνει η πρώτη μάχη της Επανάστασης στο γεφύρι της Τατάρνας, μεταξύ των Τουρκαλβανών, του Χασάμπεη Γκέκα και από Ελληνικής πλευράς των ανδρών του Οδυσσέα Ανδρούτσου, με τη συμμετοχή των Καλόγερων του Μοναστηριού της Τατάρνας υπό τον ηγούμενο Κυπριανό.

Μοναστήρι: Στρατόπεδο ομήρων!Ελάχιστοι Έλληνες γνωρίζουν ότι αυτός ο απόκοσμος χώρος προσευχής και ψυχικής μονώσεως είχε κάποτε μεταβληθεί σ’ένα στρατόπεδο αντιφρονούντων ομήρων του ΚΚΕ.

Οι εκατοντάδες ηλικιωμένοι πια των οικογενειών που άφησαν εκεί συγγενείς τους, τρομοκρατούνται ακόμα στο όνομα Τατάρνα! Δεν έχει τη φήμη των ομαδικών εκτελέσεων τηςΟύλεν, του Μελιγαλά ή του Φενεού αλλά όποιος γνωρίσει τα γεγονότα του 1944 θα πεισθεί ότι ήταν κάτι ανάλογο. Ακόμα και κάποιοι Ιστορικοί που έχουν περισσότερες πληροφορίες για τη δολοφονική δράση του ΕΛΑΣ κατά την Κατοχή δεν εγνώριζαν τις λεπτομέρειες των γεγονότων της Τατάρνας. Οι 300 της Κεφαλλονιάς Είχα ζήσει στην Κεφαλονιά, ως μαθητής, τη σύλληψη του πατέρα μου Κωνσταντίνου από το ΕΑΜ, όταν αφού εξαπάτησε τους κατοίκους, με συμφωνία της Συμμαχικής εκεί Αποστολής ότι όλοι θα ζήσουν σε ειρηνικές ημέρες αδελφοσύνης, συνέλαβε αμέσως τις πρώτες ώρες της εκεί κυριαρχίας του (Σεπτέμβριος 1944) 300 περίπου επωνύμους του νησιού και τους έκλεισε στις
φυλακές ως «εχθρούς του λαού» (βλ. άρθρο «Εστίας» 24Σεπτ.2004).Μεταξύ των ομήρων της Κεφαλλονιάς συγκαταλέγονταν και ομεταπολεμικά σε δύο θητείες Δήμαρχος Αργοστολίου Μαρίνος Σπ. Κοσμετάτος (το 2006 ήταν εν ζωή,99 ετών) που μαζί με τη γυναίκα του Ελένη διέσωσαν πολύτιμα ιστορικά αντικείμενα μετά τους σεισμούς του 1953 και εδημιούργησαν ένα από τα σημαντικότερα Λαογραφικά Μουσεία της χώρας.Τα αλαλάζοντα υπνωτισμένα πλήθη ξεπροβόδιζαν τους ομήρους κραυγάζοντας:
«Δεν θέλουμε στρατούς και στόλους ούτε αγίους με σπαθιά ούτε παπάδες κοιλαράδες»
κι ακόμα:
«τι τις θέλουμε τις λίρες πούνε τόσο λαμπερές να τις κάνουμε μασέλες για να τρώνε οι γριές»
ενώ στην πλατεία του Αργοστολίου κυμάτιζε μια Ελληνική σημαία μ’ ένα τεράστιο κόκκινο αστέρι στη γωνία και ένα σφυροδρέπανο. Αφού υπέστησαν βασανιστικές συμπεριφορές από τους διώκτες τους οι περισσότεροι φυλακισμένοι μετεφέρθησαν στη Μονή Τατάρνας από όπου έπαυσε κάθε επαφή με τους οικείους τους.

https://www.scribd.com/doc/56005573/%CE%A4%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%82-%CE%9C%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%A4%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%BD%CE%B1%CF%82-1944-45

 

Πόσο ποιο χαμηλό πνευματικό επίπεδο στην Ελλάδα;;;


admin-ajax

Πλέον η χώρα μας και οι κάτοικοι αυτής έχουν περιέλθει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας των καιρών που έκαιγαν μάγισσες και αφόριζαν φιλόσοφους. Από χθες με γνώμονα το νέο σήμα της Νέας Δημοκρατίας οι “άλαλοι” βρήκαν την ευκαιρία να μας δείξουν το επίπεδο σκέψης τους. Έχουν αρχίσει σε ένα μπαράζ συναγωνισμού βλακείας με αναρτήσεις σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σκίτσων του νέου σήματος διακωμωδώντας το. Αλήθεια ρε μεγαλοκέφαλοι. Ένα σήμα σας σκέπασε τον μικρό μισθό που παίρνετε; Την αδυναμία να πορεύεστε στην ζωή άξιοι του επιπέδου σας; Αλλα τι λέω. Οι περισσότεροι που ανήρτησαν τις γελοίες τους σκέψεις δεν είναι τίποτε άλλο από λαμογια που ζουν σε βάρος των υπολοίπων. Έναν έναν τους ξέρω στα τόσα χρόνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οπότε δεν περιμένω και κάτι περισσότερο από αυτούς, όταν σαν μέντορα τους επιθυμούν τον πλέον άχρηστο πολιτικό στην ιστορία της χώρας.

60gr

 

Τι θέλει ένας σκύλος λίγο πριν πεθάνει -Ενας κτηνίατρος αποκαλύπτει την τελευταία επιθυμία…


images

Είναι πολύ σπάνιο ένας σκύλος να πεθάνει απότομα και χωρίς προειδοποιητικά σημάδια.

Το πιθανότερο είναι πως ο σκύλος σας θα σας δείξει μερικά σημάδια ή συμπτώματα που μάλλον υπονοούν πως πλησιάζει στο τέλος της ζωής του.

Αν ο σκύλος σας δεν είναι σε θέση να κάνει πράγματα που συνηθίζατε να κάνετε μαζί και με την οικογένειά σας, αν δεν αντιδρά όπως και στο παρελθόν, ή αν υπάρχει αβάσταχτος πόνος στη ζωή του από την υγεία του, τότε θα πρέπει να μιλήσετε με τον κτηνίατρο για το θέμα της ευθανασίας.

Επίσης, αν ο φίλος σας έχει μια ασθένεια που δεν μπορεί να θεραπευτεί, ή αν τραυματίστηκε σοβαρά με πολύ λίγες δυνατότητες θεραπείας, τότε η ευθανασία μπορεί να είναι η καλύτερη επιλογή που έχετε.

Κάνοντας ευθανασία στον σκύλο σας, είναι σίγουρα μία από τις σκληρότερες αποφάσεις που οι άνθρωποι που αγαπούν τα κατοικίδια ζώα τους πρέπει να λάβουν.

Είναι αυτονόητο ότι ένας κτηνίατρος είναι το μόνο εξειδικευμένο άτομο που μπορεί να σας πει αν υπάρχουν και άλλες επιλογές εκτός από την πιο θλιβερή.

Μια γυναίκα, ιδιοκτήτρια σκύλου, η Jessi Dietrich σημείωσε στο twitter της ότι ρώτησε τον κτηνίατρό της ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς του.

To tweet της έγινε viral μέσα σε λίγες ώρες (140,000 likes και 42,000 retweets) και συγκίνησε πολλούς χρήστες του διαδικτύου καθώς αποκάλυψε τι θέλει ενας σκύλος λιγο πριν πεθάνει.

«O κτηνίατρος είπε πως όταν πρέπει να κάνει ευθανασία σε ένα ζώο, το 90% των ιδιοκτητών δεν θέλουν να παραβρίσκονται στο δωμάτιο όταν του κάνει την ένεση, κι έτσι οι τελευταίες στιγμές του ζώου είναι να αναζητά συνήθως μανιωδώς το αφεντικό του και για να είμαι ειλικρινής, αυτό με διαλύει» σημείωσε η Jessi Dietrich στo twitter.

jessi dietrich@jessi_dietrich

Asked my vet what the hardest part was about his job &he said when he has to put an animal down 90% of owners don’t actually want to be in the room when he injects them so the animal’s last moments are usually them frantically looking around for their owners &tbh that broke me

Οι κτηνίατροι καλούν τους ιδιοκτήτες να μην αφήνουν μόνα τους τα ζώα τις τελευταίες τους στιγμές. Τα κατοικίδιά τους θέλουν την παρουσία τους στην πιο δύσκολη στιγμή τους.

Σας ψάχνουν όταν τα αφήνετε πίσω… 

http://www.pronews.gr

Ελλάδα. Όχι στον ποσοτικό τουρισμό αλλα στον ποιοτικό.


Αγαπητοί φίλοι καλός σας βρήκα και καλό φθινόπωρο.

Όπως κάθε χρόνο, επιστρέφοντας από την Μακεδονία, την Ελληνικότατη Μακεδονία μας, δεν θα πιαστώ με κομματικές καταστάσεις, έτσι και αλλιώς αυτά είναι δεδομένα, αλλα με τον τουρισμό στην Ελλάδα.

Φέτος εκτός τον κακό μας τον καιρό που έφερε τα πάνω κάτω με τις βροχές, είχε και επιπτώσεις στον τουρισμό.

Κάθε χρόνο στην ευρύτερη περιοχή των Σερρών πάντα υπήρχε μια αυξημένη διέλευση τουριστών κυρίως από βόρειες περιοχές.

Η γάγγραινα όμως του τουρισμού μας δεν είναι η ΠΟΣΟΤΗΤΑ όπως κάθε λίγο γράφουν οι φιλοκυβερνητικές φυλλάδες, αλλα η ΠΟΙΟΤΗΤΑ.

Και δυστυχώς τα τελευταία τέσσερα χρόνια με λύπη μου διακρίνω μια χειρίστη ποιοτικά προσέλευση τουριστών κυρίως από Βουλγαρία και Σκόπια, που εκτός το ότι δεν αφήνουν χρήματα στην Ελλάδα, το μόνο που αφήνουν είναι τα σκουπίδια τους και την κακή τους συμπεριφορά.

Αυτές οι δυο χώρες που πριν μερικά χρόνια περπατούσαν με λιωμένα παπούτσια τώρα κατεβαίνουν στην βόρια Ελλάδα με το μικρότερο αμάξι να είναι ένα τελευταίου χρόνου 2000cc.

Μαζί βεβαίως με την υπεροψία τους μας κερνάνε και χλευασμό εκτός από θρασύτητα.

Για να λέμε όμως και τα δικά μας, διαπίστωσα από τους καταστηματάρχες στην περιοχή της Ασπροβάλτας και ευτυχώς όχι όλους, μια τάση απαξίωσης των λιγοστών Ελλήνων τουριστών και μια προσήλωση στους Βούλγαρους Σέρβους Σκοπιανούς κλπ.

Παράδειγμα καθίσαμε σε ένα μαγαζί με σουβλάκια στην περιοχή της Ασπροβάλτας, παραγγέλλαμε και όταν μας έφεραν ότι παραγγέλλαμε ( δυο σουβλάκια) μας τα έφεραν σε ένα πιάτο, χωρις ψωμί, χωρις νερό χωρις ποτήρια χωρις χαρτοπετσέτες.

Αν αυτό λέγεται σέρβις σε τουριστικό προορισμό…..

Πάμε σε άλλο μαγαζί στην ίδια περιοχή.

Παραγγέλλαμε πίτσα. Δεν μας έφεραν νερό αλλα μόνο όταν το ζητήσαμε. Παρήγγειλα ένα αναψυκτικό και μου έφεραν ένα μπουκαλάκι των 250cc

Σέρρες. Πάμε σε ταβέρνα. Παραγγέλλαμε και μας έφεραν τα μισά από ότι παραγγέλλαμε. Στον λογαριασμό όμως ήταν χρεωμένα όλα.

Τα γράφω αυτά γιατί με κακής ποιότητας εξυπηρέτηση σε συνδυασμό με κακής ποιότητας τουρίστες όχι οικονομικά δεν θα πάει η Ελλάδα μπροστά, αλλα σε λίγο δεν θα πατάει άνθρωπος.

Θέλω να πιστεύω ότι η καλή θέληση του προέδρου της Ν.Δ. σαν επόμενη κυβέρνηση να βάλει τα πράγματα στην θέση τους.

Αν αναρωτιέστε βεβαίως γιατί αναφέρομαι μόνο σε Βούλγαρους και τους άλλους, θα σας πω ότι.

Οι Βούλγαροι πίνουν και όταν βγουν γκολ δεν σέβονται ούτε τους γύρο τους ούτε ώρα κοινής ησυχίας.

Περιστατικά πολλά. Οι άλλοι απλός θα σας πω ότι για να εξυπηρετηθούν αυτοί στο camping έβγαζαν την δικια μου πρίζα με τον τσαμπουκά και έβαζαν την δικια τους. Έτσι απλά. Και απειλούσαν και τους εργαζόμενους του camping.

Η Ελλάδα θέλει ΠΟΙΟΤΙΚΟ ΤΟΥΡΙΣΜΟ. Και δυστυχώς διαπίστωσα ότι η παροχολογία των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. έχει περάσει στο υποσυνείδητο ακόμα και των ξένων. Μας θεωρούν υποχείρια τους, υπηρέτες τους ακόμα και με θρασύτητα κάτι Πολωνοί μας απειλούσαν σαν να ήμασταν υπόχρεοι απέναντι τους. Αυτή είναι κατάντια ενός υπερήφανου έθνους και εύχομαι πολύ σύντομα να αποκατασταθεί η αξιοπρέπεια μας.

60gr

Η χαρουπιά είναι ένα δασικό δέντρο και εμποδίζει την εξάπλωση της φωτιάς .


Και για να ξεφύγουμε λίγο με ευκαιρία του δυσάρεστου συμβάντος της φωτιάς στο Μάτι με τους πολλούς νεκρούς, ας σκεφτούν όσοι έχουν κτίσματα μέσα σε δάση να φυτέψουν χαρουπιές.

Η χαρουπιά ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες οι οποίοι την καλλιεργούσαν για τους καρπούς της. Ο Πλίνιος περιγράφει τα γλυκά φασόλια της χαρουπιάς σαν τροφή για τα γουρούνια. Από τον Θεόφραστο μαθαίνουμε ότι το δέντρο, οι Ίωνες το αποκαλούσαν κερωνία ενώ ο καρπός ονομάζονταν και αιγυπτιακό σύκο. Ο Θεόφραστος περιέγραψε σωστά πως οι καρποί της βγαίνουν από τον κορμό του δένδρου, κι αυτό γιατί τα λουλούδια φυτρώνουν πάντοτε στις μασχάλες των φύλλων ή απευθείας από τα παλιά κλαδιά.

Το δένδρο αναφέρεται και στην παραβολή του Ασώτου. Το χαρούπι το έτρωγαν στην Αρχαία Αίγυπτο και το χρησιμοποιούσαν ως γλυκαντική ουσία για το γλυκό «νεντζέμ». Οι Ισραηλινοί έτρωγαν τα χαρούπια κατά τη διάρκεια των εβραϊκών διακοπών του «Του Μπισβάτ» ενώ οι μουσουλμάνοι κατά τη διάρκεια του Ραμαζάν έπιναν χυμό χαρουπιού. Στην Αίγυπτο σήμερα το τρώνε σαν σνακ, ενώ με τους συντριμμένους λοβούς φτιάχνουν ένα αναζωογονητικό ποτό. Χρησιμοποιείται επίσης σε ηδύποτα που φτιάχνονται σε Τουρκία, Μάλτα, Πορτογαλία και Σικελία. Στη Λιβύη και στο Περού χρησιμοποιούν το σιρόπι του χαρουπιού σε ποτό.

Είναι γνωστή και ως κερωνιά, κερατιά, ξυλοκερατιά, κουντουριδιά. Το λατινικό της όνομα είναι Ceratonia siliqua και ανοίκει στην οικογένεια Φαβίδες ή Χεδρωπά (Leguminosae).

Το όνομα της το παίρνει από το σχήμα του καρπού της, του χαρουπιού, που θυμίζει ξύλινο κέρατο (ξυλοκέρατο). Είναι δέντρο αειθαλές που μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 18m και σε ηλικία τα 100 έτη, ενώ τα φύλλα του είναι στρογγυλά, σκληρά και πυκνά. Ευδοκιμεί στις άνυδρες και βραχώδεις παραθαλάσσιες περιοχές και φυτρώνει σε αρκετή απόσταση η μία από την άλλη.

Βρίσκεται αυτοφυής σε πολλές περιοχές της Μεσογείου και στην Ελλάδα, αλλά και καλλιεργείται σε φυτώρια για τον καλλωπισμό δρόμων και πάρκων. Η χαρουπιά φυτεύεται παντού, ακόμη και στα πεζοδρόμια, λόγω του πυκνού ίσκιου της και της μηδενικής φροντίδας που απαιτεί. Στην Κρήτη υπάρχει και το μεγαλύτερο φυσικό δάσος με χαρουπιές στην Ευρώπη, το χαρουπόδασος των Τριών Εκκλησιών.

Η αιωνόβια χαρουπιά της αυλής

Τα άνθη βγαίνουν αρχές φθινοπώρου όπου και συλλέγονται μαζί με τα φύλλα, και οι λοβοί στα τέλη Ιουλίου. Πριν ωριμάσει ο καρπός της μοιάζει με πράσινο φασόλι, ενώ όταν ωριμάσει γίνεται καφετί και είναι σκληρός και γλυκός (κατατάσσεται στα όσπρια).

Μέσα στο «φασόλι» υπάρχουν 5-15 μικρά σκληρά κουκούτσια, τα κεράτια, τα οποία έχουν το χαρακτηριστικό ότι έχουν όμοιο βάρος (189 – 205 χιλιοστά του γραμμαρίου). Γι’ αυτό το λόγο το βάρος των σπερμάτων αυτών, των κερατίων, πρωτοχρησιμοποιήθηκε πριν 1500 χρόνια για τον ορισμό του καρατίου (0.2 γραμμάρια), δηλαδή της μονάδας μέτρησης του βάρους των πολύτιμων λίθων.

Το αλεσμένο περικάρπιο δίνει αλεύρι πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά για ζωοτροφές αλλά και τους ανθρώπους, ενώ το ξύλο της είναι σκληρό και βαρύ, κατάλληλο για πολλές χρήσεις και χρησιμοποιείται σε ξύλινες διακοσμήσεις.

Οι καρποί της υπήρξαν κάποτε πολύτιμοι και για τη διατροφή των ανθρώπων. Οι Κρητικοί έτρωγαν τα χαρούπια σαν γλυκό. Σε περιόδους ανέχειας, τα χαρούπια έτρεφαν τους φτωχούς και τους αντάρτες που βρίσκονταν στα βουνά. Είναι δέντρο εργοστάσιο, που θυμόμαστε σε περιόδους πολέμων και λιμών, που η τροφή είναι δυσεύρετη.

Το μεγαλύτερο μέρος της ψίχας των χαρουπιών που παράγονται σήμερα, χρησιμοποιείται για ζωοτροφή. Η αξία του σε αμυλαξία είναι μικρότερη όταν συγκριθεί με άλλες κτηνοτροφές (καλαμπόκι 780 μονάδες, κριθάρι 689 μονάδες και χαρούπι 500 μονάδες).

Όμως η τιμή του το κάνει οικονομικότερη κτηνοτροφή, και όταν αναμιγνύεται με άλλες ζωοτροφές βελτιώνει τη γεύση τους με αποτέλεσμα να καταναλώνονται πιο ευχάριστα από τα ζώα.

Τα χαρούπια είναι γλυκά, εύγευστα και θρεπτικά  κι αυτό γιατί περιέχουν πρωτεΐνες, βιταμίνες, μέταλλα όπως ασβέστιο και σίδηρο, κ.ά. Περιέχουν σάκχαρο σε μεγάλη αναλογία (50%) από το οποίο το 30% είναι σταφυλοσάκχαρο, 10% πρωτεΐνη, και 6% λίπος. Επίσης περιέχουν βιταμίνες Α, και D, βιταμίνες της ομάδας Β και καροτίνη, κάλιο, μαγνήσιο, ασβέστιο, φώσφορο, σίδηρο, μαγγάνιο, χαλκό, χρώμιο, νικέλιο, λίγο ισοβουτυρικό οξύ (που ευθύνεται για την ελαφρώς δυσάρεστη μυρωδιά), ταννίνες, ινώδεις ουσίες όπως λιγνίνη (επιδρά κατασταλτικά στη χοληστερίνη, έχει θετικά αποτελέσματα κατά του διαβήτη και της παχυσαρκίας), βλέννα, κυτταρίνη και τουλάχιστον ακόμη 6 αντιοξειδωτικές ουσίες. Είναι εύπεπτα και δεν προκαλούν αλλεργίες.

Στην Κρήτη παλαιότερα, σε όλα τα παραθαλάσσια μέρη της, η καλλιέργεια των χαρουπιών για την παραγωγή ζωοτροφών ήταν μια από τις κοινότερες αγροτικές ασχολίες, αλλά σήμερα η καλλιέργεια τους έχει μειωθεί δραματικά.

Ωστόσο, αρκετές ποσότητες ακόμα αλευροποιούνται και χρησιμοποιούνται για την παρασκευή ενός θρεπτικού αλευριού κατάλληλου για βρεφικούς κοιλόπονους και παιδικές γαστρεντερίτιδες. Βράζοντας τα χαρούπια κάποιοι παρασκευάζουν ένα απλό υδατώδες εκχύλισμα, το «χαρουπόμελο», το οποίο και χρησιμοποιούν ως κύρια γλυκαντική ουσία.  Άλλοι τα φουρνίζουν, τα αλέθουν και ανακατεύουν τη σκόνη τους με λίγο αλεύρι για την παρασκευή ψωμιού.

 

Συγκομιδή των χαρουπιών

Στη λαϊκή ιατρική χρησιμοποιείται το αφέψημα από κοπανισμένα χαρούπια για τα παιδιά που πάσχουν από βρογχίτιδα ή κοκίτη, ενώ άλλοι το βράζουν μαζί με ξερά σύκα και σταφίδες και το πίνουν ως αντιβηχικό φάρμακο.

Επίσης, από τα σπόρια τους εξάγεται μία κολλώδης ουσία (κόμμι) χρήσιμη στη χαρτοβιομηχανία καθώς και σαν στερεωτικό σε διάφορα τρόφιμα. Τέλος, ο σπόρος της χαρουπιάς αντικατέστησε στο παρελθόν ακόμα και τον καφέ, καβουρντιζόμενος με αμύγδαλα και ρεβίθια.

Από το δέντρο εξάγονται βαφικές και κολλητικές ουσίες κατάλληλες για την βυρσοδεψία, την υφαντουργία και τη βιομηχανία χαρτιού, το έλαιο των καρπών χρησιμοποιείται στη σαπωνοποιία. Το ξύλο της δίνει ξυλάνθρακες αρίστης ποιότητας, ενώ ο φλοιός και τα φύλλα της χρησιμεύουν στη βαφική.

Στην Κύπρο που καλλιεργείται αδιάλειπτα, το 90% της παραγωγής εξάγεται σε διάφορες μορφές (χαρουπάλευρο, ολόκληρος καρπός, χαρουποπυρήνας, αλεσμένα, γόμα). Εκεί σήμερα κυριαρχούν τρεις ποικιλίες της χαρουπιάς, η Τηλλυρίας, τα κουντούρκα και τα κουμπωτά. Στην Ανώγυρα λειτουργεί Μουσείο Παστελιού, με στόχο την παρουσίαση του παραδοσιακού παστελιού με βασικό συστατικό του το χυμό των χαρουπιών.

Η χαρουπιά καλλιεργείται εύκολα και ευδοκιμεί σε όλα τα εδάφη εκτός από τα υγρά. Δεν αντέχει σε χαμηλές θερμοκρασίες, προτιμά τις ηλιόλουστες θέσεις γι’ αυτό καλλιεργείται συχνότερα σε θερμές εύκρατες ζώνες. Ένα ώριμο δέντρο που καλλιεργείται σε ευνοϊκές κλιματικές συνθήκες και γόνιμο έδαφος μπορεί να αποδώσει έως και 400 κιλά «φασόλια». Η καρποφορία της αρχίζει συνήθως το 6-7 έτος και συνεχίζεται για πολλά χρόνια.

Χαρουπιά στην Κρήτη.

Η χαρουπιά είναι σπουδαίο διακοσμητικό φυτό.

Είναι όμως ακόμη σπουδαιότερη σαν δασικό δέντρο. Εμποδίζει την εξάπλωση της φωτιάς, αντίθετα απ’ ό,τι συμβαίνει με το πεύκο και είναι κατάλληλη για αναδασώσεις. Και όσο και αν ο εμπορικός ρόλος της χαρουπιάς στις μέρες μας έχει υποβαθμιστεί, ο περιβαλλοντικός της ρόλος είναι σπουδαίος γιατί μπορεί να επιβιώνει σε άγονα και ξηρικά ασβεστολιθικά εδάφη.

Πολλές περιοχές οφείλουν στη χαρουπιά το πράσινο χρώμα τους, ενώ συγχρόνως το πλούσιο ριζικό της σύστημα συγκρατεί και προστατεύει το έδαφος από τη διάβρωση. Η χαρουπιά μπορεί να καλύψει εγκαταλελειμμένες ή άγονες και θαμνώδεις εκτάσεις, ακόμη και βραχώδη εδάφη. Οι αναδασώσεις στις εκτάσεις αυτές, μπορούν να σταματήσουν τις διαβρώσεις, να αλλάξουν τη φυσιογνωμία των περιοχών,να δώσουν νέες δυνατότητες και να κάνουν τα μέρη πιο ελκυστικά για τους επισκέπτες.

Διάφορα Εθνικά και Ευρωπαϊκά προγράμματα χρηματοδοτούν και προωθούν κατά καιρούς την επέκταση των φυτειών της χαρουπιάς.

Επιμέλεια: dasarxeio.com

twitter


twitter


twitter


twitter


twitter


twitter


twitter


Η απόδραση του ΒΑΣ. ΔΩΡΗ από τους σφαγείς κομμουνιστές, στο χείλος του ΒΑΡΑΘΡΟΥ-ΤΡΥΠΑΣ στην ΦΕΝΕΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ


ΣΦΑΓΈΣ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΏΝ

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ο Θεόδωρος Ζέγγος ή Στάθης ή Τριαντάφυλλος (ή κτήνος!!!) γιά την συνεδρίαση στο χωριό Στρέζοβα-Δάφνη Καλαβρύτων, στις 19 Απριλίου 1944 της Πελοποννησιακής Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ αναφέρει εγγράφως[( ΑΣΚΙ,24/2/102.)- αναφέρεται και στο βιβλίο του Στ. Περράκη «Φαντάσματα του εμφυλίου»]
«Αποφασίστηκε πως πρέπει να κάνουμε έντεχνα εξαφανίσεις προδοτών και αντιδραστικών, να μην παρατηρούνται σκοτωμοί και να μένουν τα πτώματα άταφα, όπως έγινε σ΄ ορισμένα μέρη, πράγμα που το εκμεταλλεύθηκε η αντίδραση.»
Όπως το κτήνος(Στάθης) ομολογεί ότι, εκεί στη Στρέζοβα-Δάφνη Καλαβρύτων, οι μεγαλοκεφαλές του ΚΚΕ Πελοποννήσου μεταξύ αυτών και ο Γραμματέας του Πελοποννησιακού Γραφείου του ΚΚΕ Αχιλλέας Μπλάνας (1910-1998)(Ο Αχ. Μπλάνας και ο «Στάθης», συναγωνιστές και συμπατριώτες ως Λαρισαίοι εστάλησαν στην Πελοπόννησο τον Σεπτέμβριο του 1943, ως υπεύθυνοι του ΚΚΕ και….! Ο μεν Αχ. Μπλάνας δουλεύει με τον γραμματέα του ΚΚΕ, περιοχής Πελοποννήσου, τον Κώστα Γαμβέττα, που μετά την σύλληψή του από τους Γερμανούς, στην Πάτρα την 24-12-1943 (εκτελέστηκε 23/02/1944), αναλαμβάνει αυτός γραμματέας Περιοχής Πελοποννήσου και Δυτικής Στερεάς μαζί με τον Νικ. Μπελογιάννη, ο δε «Στάθης» αναλαμβάνει περιφερειακός γραμματέας του ΚΚΕ και… στην Αργολιδο-Κορινθία.) ,αφού ανέλυσαν της αποφάσεις της 10ης Ολομέλειας της Κ.Ε του ΚΚΕ, που είχε συγκληθεί πρόσφατα τον Ιανουάριο 1944, και αφού διαπίστωσαν ότι στο χρονικό διάστημα από την ολομέλεια μέχρι την συνδιάσκεψη «είχαν χαλαρωθεί τα μέτρα στο χτύπημα της αντίδρασης», επαναπροσδιόρισαν τις αποφάσεις και συμφώνησαν να «παίρνουν» τα κεφάλια των «αντιδραστικών» με το σήμα κατατεθέν της φρίκης, το Μαχαίρι-Λεπίδι:
«Τώρα που είναι ευκαιρία, πρέπει να ξεπατώσουμε την αντίδραση, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε επαναστάτες. Λεπίδι-λεπίδι στην αντίδραση.»

Στην Αργολιδο-Κορινθία το κτήνος-Ζέγγος κινητοποίησε τα «λαγωνικά» του μετά την 19 Απριλίου 1944 και ανακαλύφθηκαν-βρέθηκαν διάφορα βάραθρα, τρύπες ,καταβόθρες, ξεροπήγαδα, γκρεμοί, σπηλιές και απρόσιτα μέρη για να εξαφανίσουν από την ιστορία τα τεκμήρια- πτώματα των ειδεχθών εγκλημάτων των, και σε μέγιστο βαθμό το κατάφεραν ώστε Έλληνες να μείνουν δια παντός “ακήδεστοι και άφαντοι”- (Ομηρ.Ιλ. Ζ 60).
Έτσι βρέθηκε και επιλέγει το περιβόητο Βάραθρο-τρύπα της Φενεού,(στο όρος Κoκοβούνι-Ντουρτουβάνα- 1800 υψόμετρο), για να γίνονται,κυρίως μόνο σ΄αυτό, σφαγές αντιδραστικών από την ευρύτερη περιοχή της δυτικής Αργολιδο-Κορινθίας αλλά και από άλλες περιοχές.

Πριν ανακαλύψουν το βάραθρο οι εκτελέσεις γινόντουσαν λίγο πιο έξω από το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στην Φενεό, με μαχαίρι κυρίως και τα πτώματα έμεναν σχεδόν άταφα.[[ Εις την στοάν της δευτέρας αυλόπορτας όπως μπαίνωμε είχεν βρύση. Εκεί όταν επέστρεφε από τις εκτελέσεις σφαγές ο σφαγιάς καπετάν Γλυκός έπλενε το μαχαίρι του και το προσωπόν του και τα χέρια του από τα αίματα. Είχε το θράσος να λέγει στους υπόλοιπους κρατούμενους. «Με γέμισαν αίματα κάτι κοτούλες που έσφαζα.» ενοούσε τις γυναίκες που έσφαξε, τις έλεγε κοτούλες. Στην αρχή τους πρώτους κρατούμενους τους έβγαζαν έξω εις την άπλαν του μοναστηρίου. Τους έβαζαν και άνοιγαν το μνήμα τους μονάχοι τους οι κρατούμενοι, τους έσφαζαν και έβγαζαν άλλους κρατουμένους και τους έθαβαν. Οι θάφτες άνοιγαν πάλι τάφους, τους έσφαζαν και αυτούς. Εναλλάξ και το αυτό βιολί. Αργότερα όπου άλλαξαν τα πράγματα ο ηγούμενος Βασίλειος άνοιξεν νέο υδραγωγείο, δια να φέρει το νερό στο μοναστήρι. Ο διανυγείς αύλαξ, απέδωσε αρκετούς σκελετούς και σαράντα κρανία (Από το βιβλίο: “Οι μνήμες μου για την πατρίδα” –Σωκράτης Δ. Αγγελόπουλος”-Σελ 276) ]].

Γρήγορα όμως λόγω της δυσοσμίας οι κάτοικοι της Φενεού και της Γκούρας, αντιλήφθηκαν το έγκλημα που γινόταν στην περιοχή τους.
Στις 19 Ιουλίου 1944 στο βάραθρο τρύπα της Φενεού Κορινθίας έγιναν οι τελευταίες σφαγές Ελλήνων «αντιδραστικών» εκεί. Έκτοτε εγκαταλείφθηκε το βάραθρο , λόγω ότι παρα-έγινε γνωστός ο τόπος σφαγής και έπρεπε να καταπραϋνθούν οι αντιδράσεις και η κατακραυγή των γύρω κατοίκων.
Μέχρι την παραπάνω ημερομηνία(19-07-1944) ,επειδή από 15-07-1944 είχε ξεκινήσει νέα σοβαρή εκκαθαριστική επιχείρηση των Γερμανών στην κεντρική και δυτική Αργολιδο-Κορινθία (σ.σ. Μερικά χωριά που πέρασαν και λεηλάτησαν οι Γερμανοί τότε ήσαν Λαύκα, Πλατάνι, Σκοτεινή, Καλλιάνι, Μπούζι, Ντούσια, Καλύβια, Γκούρα, Μεστά, Μεσενό, Ευρωστίνη, Πύργος, Κούτσι, Τρίκαλα, Μαψό ,Κουταλά ,Αθίκια επίσης σκότωσαν αδιακρίτως συνολικά περί τα 100 άτομα, όπως τότε συνέλαβαν πολλούς ομήρους τους οποίους έστειλαν στα κάτεργά τους στη Γερμανία) και επέκειτο η «παγανιά» να εξελιχθεί στα μέρη της Φενεού , έπρεπε να εκκενώσουν το στρατόπεδο συγκέντρωσης ,το οποίο ήταν το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου, με την ονομασία “Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Νεμέας”, περί το 10 χιλ. μακρύτερα του βαράθρου,(Μια απόσταση περί των δύο ωρών με τα πόδια, μέσω ενός δύσβατου μονοπατιού) οι «ινστρούχτορες» τότε αποφάσισαν να σφάζουν κάθε μέρα σχεδόν όσους κρατούμενους είχαν στο στρατόπεδο ,παρά να τους απελευθερώσουν ή να τους μεταφέρουν αλλού. Τότε επίσης έκαναν και εσπευσμένες τελευταία ώρα συλλήψεις και σφαγές ατόμων ,κυρίως από την περιοχή Φενεού για να μην προσφύγουν υποτίθεται τα άτομα αυτά και «συνεργαστούν» με τους Γερμανούς λόγω αντίδρασης στην τρομοκρατίας τους και διότι γνώριζαν-ήσαν μάρτυρες της φρίκης στο Μοναστήρι και στο βάραθρο. Εκτιμάται ότι μόνο από 09 έως 18-19/07/1944 εσφάγησαν πάνω από 180 άτομα στο βάραθρο-τρύπα!
{Το βράδυ της 17 ης Ιουλίου, γιορτή της Αγίας Μαρίνας γέννησε η αδερφή μου ένα αγοράκι. Ένα αγοράκι άτυχο, ορφανούλι. Που δεν το γνώρισε, ούτε γνώρισε το ίδιο πατέρα. Γιατί τη βραδιά που γεννήθηκε ξημερώνοντας διάλεξαν οι κακούργοι να εκτελέσουν τον πατέρα του, τον δάσκαλο του χωριού, Δημήτριο Καπέλλο, (1902-1944) μαζί με όλους σχεδόν τους Φενεάτες. {(Από τα απομνημονεύματα της Άννας Σταματοπούλου -Βιβλίο «ΦΕΝΕΟΣ 1944-Η ΓΗ ΤΗΣ ΟΔΥΝΗΣ»-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ)}

Τα άτομα οδηγούντο , όπως και σε προηγούμενες σφαγές, από το Μοναστήρι κατά ομάδες 10-20-40-50 ατόμων, νύχτα προς το πρωί, δήθεν για ανάκριση στην Ταξιαρχία, και καταυλίζονταν περί τα 180 μέτρα μακριά από το βάραθρο-τρύπα και από εκεί δύο-δύο οδηγούντο στο χείλος της φρίκης του βαράθρου και εσφάζοντο αγρίως.
Με τον ερχομό των Γερμανών 20/07/1944 τα «αντάρτικα» τμήματα και οι κάτοικοι εξαφανίστηκαν από τα χωριά και κρύφτηκαν στα γύρω βουνά. Οι Γερμανοί αφού σκότωσαν όσους βρήκαν κατά την “παγανιά” τους και όσους είχαν παραμείνει εντός των χωριών και οικισμών και αφού πλιατσικολόγησαν έκαψαν σπίτια, απεχώρησαν μετά μερικές ημέρες, (Από την περιοχή ΦΕΝΕΟΥ-ΣΥΜΦΑΛΙΑΣ έφυγαν οι Γερμανοί το βράδυ της 26/07/1944-βλ. βιβλίο Βαζαίου)έχοντας κάνει μεμονωμένες μικρό-συγκρούσεις με τους αντάρτες στην ευρύτερη περιοχή! Την χρονική περίοδο αυτή, μπροστά στην εγκαταλειμμένη «τρύπα» από τους «αντάρτες», βρέθηκε η Άννα Σταματοπούλου με μερικούς άλλους από το κοντινό χωριό Φονιά ή Πανόραμα Φενεού ,που πρόσφατα της είχαν σφάξει οικείους της-τον αδερφό της και άλλους -και η οποία αποτύπωσε την φρίκη ως παρακάτω:
«Τα βράχια γύρω στην Τρύπα γεμάτα πιτσιλιές από φρέσκο αίμα. Στην άκρη του βαράθρου το αίμα είχε κάνει μία παχιά κρούστα! Εκεί κοντά στο σημείο σφαγής, υπήρχαν υπολείμματα από ψωμί, τυρί, αυγά. Όπως φαίνεται, οι δήμιοι έκαναν διάλειμμα και έτρωγαν κάτι για να έχουν δυνάμεις να σφάζουν εκατοντάδες αθώων ανθρώπων.
Έχουμε μαζευτεί όλοι γύρο από την Τρύπα και κοιτάμε μήπως διακρίνουμε κάτι. Ακούσαμε τότε μια δυνατή φωνή να έρχεται από το βάθος του βαράθρου. Νομίζω ακόμη πως την ακούω. Η φωνή ήταν τόσο δυνατή που νόμιζες ότι σειόταν το Κακοβούνι.
Ήταν κάποιος ζωντανός. Τον είχαν κτυπήσει με το γλωσσίδι της καμπάνας του Αγίου Γεωργίου και αυτός ζαλισμένος έπεσε μέσα στο βάραθρο πριν προφτάσουν και τον σφάξουν. Την ώρα που πήγαινε ζαλισμένος να πέσει τον κτυπούσαν μαχαιριές. Τώρα βαριά πληγωμένος ζητούσε την βοήθειά μας. Φώναζε απεγνωσμένα και παρακαλούσε «Βγάλτε με αδέρφια, βγάλτε με! Αδερφός σας είμαι και εγώ. Βγάλτε με να σας ειπώ τι είδαν τα μάτια μου…..
Δεν μπόρεσα να βαστάξω την φρίκη και έπεσα λιπόθυμη………..!Έτρεξα πάλι κοντά στο βάραθρο να ακούσω την φωνή του, να τον αναγνωρίσω… Δεν ήταν όμως ο αδελφός μου…Ήταν κάποιος άλλος δυστυχής από το Άργος, όπως μάθαμε, που ζητούσε βοήθεια.
Φύγαμε έντρομοι χωρίς να μπορέσουμε να του δώσουμε βοήθεια. Ακόμη αισθάνομαι τύψεις. Τρέμαμε από το φόβο των ανταρτών, μήπως κάπου κοντά παραφύλαγαν και μας έπιαναν και τότε θα του κάναμε συντροφιά ζωντανοί στο βάραθρο ή σφαγμένοι….» (Από τα απομνημονεύματα της Άννας Σταματοπούλου -Βιβλίο «ΦΕΝΕΟΣ 1944-Η ΓΗ ΤΗΣ ΟΔΥΝΗΣ»)

Κατωτέρω παρατίθεται η συγκλονιστική αφήγηση του Βασ. Φιλ. Δωρή (Γεν. 19-10-1919/ αποβ. 5-5-1997), ο οποίος συνελήφθηκε 7-8 Ιουλίου 1944 στο χωριό του, Δούκα Άργους με άλλους και μεταφέρθηκαν για κράτηση στο Στρατόπεδο-Μοναστήρι! Ο Βασίλειος. Φιλ. Δωρής ,χωρίς να ανακριθεί, οδηγείται με άλλους την νύχτα της 9 προς 10-7-1944 ως «αντιδραστικός αμνός», προς σφαγή στο χείλος του βαράθρου, όπου εκεί κατόρθωσε περιπετειωδώς, τελευταία στιγμή να δραπετεύσει από τα αιμοσταγή σκυλιά-σφαγείς του. Ο Βασ. Δωρής είναι ίσως ο μοναδικός που γλύτωσε από την σφαγή στο συγκεκριμένο βάραθρο και γενικότερα από τους λίγους που κατόρθωσαν να διαφύγουν την τελευταία στιγμή από την προ-αποφασισμένη φρικώδη σφαγή. Συγκεκριμένα, καταγόμενοι από την Αργολιδο-Κορινθία από ερευνά μου, έχει αναφερθεί ότι διέφυγαν την σφαγή, την τελευταία στιγμή, ο αναφερόμενος Βασ. Δωρής, ο Παν. Αγγελόπουλος από το Βρούστι Άργους που γλύτωσε της σφαγής ενώ έσκαβε τον τάφο του στο Δούκα Άργους , ο Θωμάς Γιώργας από Μιδέα, που διέφυγε της σφαγής στις Λίμνες, ο Αποστόλης Μπάρλας από την Φρουσούναν που διέφυγε την μάχαιρα του αιμοσταγή Δ. Κούρου στο Τάτσι Άργους και μια γυναίκα από το Γαλατάκι Κορινθίας που διέφυγε της σφαγής στην Στιμάγκα Κορινθίας.
Η συγκλονιστική αφήγηση του Βασ. Δωρή έχει καταγραφεί από τον αδερφό του Ευάγγελο το 1945 και αποτυπώθηκε στο βιβλίο «ΑΠΑΝΤΑ-ΕΥΑΓ. ΦΙΛ. ΔΩΡΗ- ΑΘΗΝΑ 2008».Σε αυτή την δραματική αφήγηση αναφέρονται ονόματα και γεγονότα στον χρόνο και στον χώρο που συνέβηκαν.
Μετά το παρατιθέμενο και επιμεληθέν απ΄εμού ψηφιακά κείμενο της αφήγησης του Βασ. Δωρή, παρατίθενται και άλλων αναφορές, για την περιπέτεια αυτή, με περισσότερες πληροφορίες, όπως αποτυπώνονται και επιπρόσθετες αναφορές, σημειώσεις, αποσαφηνίσεις μου, ειδικότερα περί της αφηγήσεως του Βασ. Δωρή αλλά και γενικότερα για το «πογκρόμ» τρομοκρατίας, φρίκης, , σφαγών που έγινε στην Αργολιδο-Κορινθία κυρίως το καλοκαίρι του 1944.(Η Άννα Σταματοπούλου ,από το χωριό Φονιά -Πανόραμα Φενεού στα απομνημονεύματα της -Βιβλίο «ΦΕΝΕΟΣ 1944-Η ΓΗ ΤΗΣ ΟΔΥΝΗΣ»-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ αναφέρει περιληπτικά και την περιπέτεια του Β. Δωρή , φαίνεται διαδόθηκε και έκανε εντύπωση τότε στην περιφέρεια!).
Ευχαριστίες στην αγαπητή Ελληνίδα, θυγατέρα του Βασ. Δωρή, την Ευφροσύνη για την παραχώρηση του βιβλίου με την αφήγηση του πατρός της , όπως και για τις επιπλέον πληροφορίες και αποσαφηνίσεις που μου εμπιστεύτηκε!

Το άρθρο είναι από την ιστοσελίδα «ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΕΝ ΑΙΘΡΙΑ»

twitter


twitter


twitter


twitter


Αρέσει σε %d bloggers: