Η καταχρηστική χρήση της δικαιοσύνης σε διαζύγια και οι θάνατοι των «θυμάτων»


2 μέρες πριν τα Χριστούγεννα, είχα μια επικοινωνία με συνάδελφο μου για ανταλλαγή ευχών, και στην κουβέντα επάνω μου ανέφερε τoν θάνατο συναδέρφων μας, αιτία ο καρκίνος, όταν πριν το κλείσιμο της Ολυμπιακής ήταν μια χαρά. Το κοινό σημείο των αδικοχαμένων συναδέρφων μου, το διαζύγιο.

Όταν ακόμα ήμασταν στην Ολυμπιακή, ειδικά ο ένας είχε αφόρητο πόλεμο από την πρώην συζυγό του, με δικαστικούς αγώνες, σε μηνιαία βάση για ασήμαντα πράγματα. Λόγο τότε της συμμετοχής μου σε ένα σύλλογο για μονογονεϊκές οικογένειες, ερχόταν και με ρωτούσε τι έπρεπε να κάνει με αυτήν την καταπίεση που δεχόταν καθημερινά, απειλές και εκφοβισμούς.  Ο σκοπός της, όπως μου είχε εκμυστηρευτεί, να τον εξουθενώσει χρηματικά, και του είχε πει ότι ήθελε να να τον δει να σέρνεται στους δρόμους. Οι άλλοι συνάδελφοι παρ όλο που δεν ήταν το φταίξιμο δικό τους, ο μεν ένας την έκανε τσακωτή με άλλον, και ο έτερος ασυμφωνία χαρακτήρων, το πήραν κατάκαρδα όπως θα έλεγε και ο κόσμος, διαλύοντας μια οικογένεια που έκτισαν όνειρα, με αποτέλεσμα να κυλίσουν σε αυτήν την κατάσταση.

Το ποιος παίρνει σοβαρά ένα διαζύγιο, σε μελέτες έχει αποδειχτεί ότι το 67,43% των αντρών κυλούν σε αρρώστιες η αυτοκτονίες, η μετατρέπονται σε εκδικητές λόγο της αδικίας που τους κατατρέχει μετά, και οι γυναίκες – μητέρες να έχουν μηδενικούς θανάτους από αρρώστιες, αντιθέτως ένα ποσοστό 30% να έχουν αύξηση των χρηματικών τους αποθεμάτων, και ένα 8,34% να έχει θανάτους από εκδίκηση.

Στατιστικά που δεν έχουν έρθει ποτέ στην επιφάνεια, και η βιτρίνα παραμένει ως έχει. Όποιος ενδιαφέρεται, αναζήτηση στο Google.

Κοινό σημείο όλων των υποθέσεων, οι «καλοί» δικηγόροι από πλευράς γυναικών- μητέρων, και το θέτω έτσι, γιατί όταν έχεις μια σίγουρη υπόθεση, όλοι οι δικηγόροι είναι αστέρια, αλλά είχα τύχει και σε διαπλοκές, που βέβαια δεν υπήρχε η αντίστοιχη χρηματική δυνατότητα από τον πατερά,  και από την άλλη η δικονομική ανισότητα του συστήματος απόδοσης δικαιοσύνης στην Ελλάδα, με προφανή μέχρι και σήμερα αντιμετώπιση 80% υπέρ της γυναίκας-μητέρας και 20%  υπέρ του άντρα-πάτερα

Εδώ βλέπουμε ότι η ισότητα των δυο φίλων πάει περίπατο.

Ακόμα και επιστημονικά δεν έχουν μελέτες που να αποδεικνύουν μια ανατροφή παιδιού αν γίνεται από την μητέρα η από τον πατέρα, τα τελευταία 5 χρόνια. Επικρατεί η παλιά νοοτροπία του φαλλοκράτη πατέρα, και με αυτό το σκεπτικό παίρνουν αποφάσεις τα δικαστήρια.

Σε κάθε δικαστικό αγώνα ενός ζευγαριού που χωρίζει,  η μονομερής αυτή αντιμετώπιση έχει και θύματα, τα οποία ποτέ η δικαιοσύνη η ιδία δεν μπήκε στην σκέψη να τα διερεύνηση με επιστημονικές ομάδες όπως είθισται να λέμε, και να εντάξει την καταχρηστική άσκηση δίωξης από πλευρά της γυναίκας-  μητερας, όταν οδηγεί σε θάνατο σωματικό η ψυχικό σε ποινική δίωξη, φόνου από πρόθεση.

Ακούγεται βαρύ αυτό που λέω, αλλά στην περίπτωση του συναδέλφου μου, η απειλή της ιδίας στον θανόντα, δείχνει ότι ο χαρακτήρας, της επαναλαμβανόμενης δίωξης αποσκοπούσε στα χρηματικά οφέλη, και στην φυσική εξόντωση του πατέρα, όπως και συνέβη μετά από την πολυετή άσκηση δικαστικής δίωξης σε αυτόν, καταχρηστικά από την μητέρα, οδηγώντας τον στην επάρατη αρρώστια και στον θάνατο.

Σε αυτό το σημείο θα ρωτούσα, όλες τις ονομαζόμενες μητέρες με το ίδιο σκεπτικό, ποιο το όφελος από όλη αυτήν την κατάσταση. Μετά τον θάνατο του, δεν θα παίρνει το χρηματικό ποσόν που έπαιρνε, και το παιδί της δεν θα έχει πλέον κοντά του/της, τον φυσικό του/της  πατερά. Αν αυτό το λένε ψυχική προστασία του παιδιού, τότε θα πρέπει η νομική έννοια «οικογένεια» να μελετηθεί από την αρχή.

Δυστυχώς το δικαστικό μας σύστημα, έχει μάθει να αντιμετωπίζει ρατσιστικά τον πατέρα, σε εποχές που οι μητέρες απλός έχουν γίνει ο «μεσάζων» για να έρθει μια ζωή ανάμεσα μας, και η ουσία της έννοιας «μητέρα» όπως την μάθαμε εμείς, έχει πάει περίπατο προ πολλού. Από εκεί και πέρα, αναλαμβάνουν παππούδες, γιαγιάδες, νταντάδες, ακόμα και ο πατέρας περισσότερο από την μάνα, στην ανατροφή και μεγάλωμα του παιδιού. Το γράφω αυτό γιατί έχει καταντήσει βαρετό, να ακούγεται ιδικά στις αίθουσες, και στα κανάλια, ότι η μητέρα μεγαλώνει το παιδί και πρέπει να είναι μαζί της.

Η μητέρα στις αίθουσες δικαστηρίου, δεν γίνεται τίποτε άλλο από ένας «μάνατζερ» του ίδιου του παιδιού της, που το κοστολογεί, και προσπαθεί να λάβει όσο περισσότερα χρήματα μπορεί για πάρτη της. Ναι για δικό της όφελος διότι όταν ακούμε ένα παιδί 12 χρονών θέλει διατροφή 400.000 ευρώ, βλέπε σελέμπριτι, τότε αλλού πάει ο νους μας. Ακόμα και στις σημερινές εποχές, υπάρχουν μητέρες που τα παιδιά τους είναι σε ηλικία 20 χρονών, και τα βάζουν να κάνουν δικαστήριο στον πατέρα τους για διατροφή, της τάξεως των 800 – 2000 ευρώ όταν ο κατώτερος μισθός είναι στα 400 ευρώ. Τι να πει ο εργαζόμενος δηλαδή; Και τι μητέρα είναι αυτή.

Νιώθω αγανακτισμένος για τον θάνατο των συνάδελφων, και περίμενα να περάσουν οι γιορτές για να να καταθέσω την σκέψη μου, την εμπειρία μου, και να πω στον νομικό κόσμο, ότι θα πρέπει να βάλουν ένα φρένο στις καταχρηστικές δίκες που αφορούν χρήματα, από τις γυναίκες-μητέρες, όταν προηγουμένως δεν ζητήσουν την πλήρη οικονομική επιφάνεια και των δυο, τα λεφτά της διατροφής να είναι πλέον εισόδημα για αυτόν που τα παίρνει, και δικαιολογημένη φορολογική απαλλαγή για αυτόν που τα αποδίδει, μιας και αποδίδει χρήματα χωρίς κανένα όφελος, αντιθέτως μειώνεται η προσωπική του διαβίωση.

Σαν πατέρας που είχα, και μεγάλωσα τον γιο μου, από την ηλικία των 7 χρόνων, τον μεγάλωσα από μόνος μου γιατί πίστεψα στο παιδί μου, χωρίς χρηματικές απολαβές από την μητέρα του.

Όταν αυτή η πίστη, μετατρέπεται σε οικονομική συναλλαγή, καλά θα κάνει ο κάθε πρόεδρος της έδρας να το βλέπει σαν μια υπόθεση με παράπλευρες απόλυες. Εκεί η έννοια μάνα και πατέρα, πάνε περίπατο. Αν είσαι γονιός το μεγαλώνεις γιατί αγαπάς το παιδί σου. Όταν όμως το παιδί σου το βλέπεις σαν χαρτονόμισμα του ευρώ, παύεις να είσαι γονιός.

Και για την ιστορία, διατροφές αποφασίζονται στον πατέρα σε ποσοστό 1,23% όταν αποφασίζεται η ανάθεση της επιμέλειας του παιδιού στον πατέρα. ΑΥΤΟ ΛΕΕΙ ΠΟΛΛΑ.

Το παραπάνω άρθρο μου, δεν γενικεύει σε καμιά περίπτωση. Έχει σκοπό όμως να ευαισθητοποιήσει αυτούς που πρέπει ώστε να έρθουν τα πράγματα στον σωστό δρόμο, για όλες τις μονογονεϊκές οικογένειες, και να πάψει να αναδεικνύετε ένα διαζύγιο, σε ένα νέο επάγγελμα με καλό και σίγουρο πρόσθετο εισόδημα.

© NikosT

Advertisements

One response to “Η καταχρηστική χρήση της δικαιοσύνης σε διαζύγια και οι θάνατοι των «θυμάτων»

  1. Γιάννης Παπαρρηγόπουλος 26 Φεβρουαρίου 2012 στο 9:34 ΠΜ

    Α) Δεν ξέρω που βρήκατε τα στατιστικά στοιχεία, να σας μεταφέρω όμως τα αποτελέσματα της έρευνάς μας.
    Με άδεια του Πρωτοδικείου Αθηνών και της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων έγινε έρευνα στο αρχείο του Πρωτοδικείου Αθηνών στο σύνολο των αποφάσεων ενός έτους (2007) και τυχαίο δείγμα αποφάσεων δεκαετίας με τυχαίους αριθμούς που χορήγησε ο υπεύθυνος στατιστικής ανάλυσης καθηγητής Παν/μίου Πειραιά.
    Περίπου έξι χιλιάδες αποφάσεις διαβάστηκαν, συμπληρώθηκαν δελτία και αποδελτιώθηκαν από δεκάδες εθελοντές. Την στατιστική ανάλυση έκανε ο ίδιος καθηγητής οικονομικού παν/μίου Πειραιά.
    Τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν τον Ιούνιο 2010 στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων.,
    Λένε επιγραμματικά τα αποτελέσματα :
    α. 9 στα δέκα παιδιά τα μεγαλώνει η μητέρα, ένα στα δέκα ο πατέρας. Κάποια αλλαγή φαίνεται.
    β. ο κυριότερος λόγος για τον οποίο δεν παίρνουν επιμέλεια οι άνδρες είναι γιατί δεν την ζητάνε.
    γ. περίπου οι μισοί απ’ όσους την ζητάνε την παίρνουν.
    Τα συμπεράσματα όλων αυτών μπορούν να τροφοδοτήσουν πολλά άρθρα.

    Β) Ουδέποτε υπήρξατε μέλος «μονογονεϊκής» οικογένειας. Μονογονεϊκές οικογένειες έχουν τα παιδιά αγνώστου πατρός και τα ορφανά. Τα παιδιά διαζευγμένων γονέων έχουν δύο γονείς, δύο σπίτια μία οικογένεια και οικογενειακές σχέσεις και με τους δύο και δεν μπορούν αυτές να καταργηθούν παρά μόνο – ό μη γένοιτο – με τον θάνατο. Οι γονείς χωρίζουν όχι τα παιδιά από τους γονείς. Πρόσφατα μάλιστα με π.δ. ορίστηκε ότι μονογονεϊκή οικογένεια υπάρχει όπου μόνο ένας γονέας έχει γονική μέριμνα (όχι δηλαδή για την επιμέλεια).
    Ιστορικά η ένταξη των διαζευγμένων γυναικών στις μονογονεϊκές οικογένειες έγινε τα τελευταία χρόνια για να παίρνουν επιδόματα οι χωρισμένες που είναι για τις χήρες και τα ορφανά.
    Λογικά ακούγοντάς το δεν στέκει. Ο χωρισμένος γονέας που δεν έχει την επιμέλεια έχει πεθάνει ; Ο πολιτικός θάνατος καταργήθηκε, μαζί με την δουλεία, από την εποχή της γαλλικής επανάστασης.
    Εάν πάλι ο διαζευγμένος γονέας που έχει την επιμέλεια έχει μονογονεϊκή οικογένεια τότε μονογονεϊκή οικογένεια έχει και ο άλλος γονέας το Σαββατοκύριακο που έχει το παιδί στο δικό του σπίτι, μόνο για το Σαββατοκύριακο όμως …..
    Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά διαζευγμένων γονέων έχουν μία οικογένεια, δύο γονείς, δύο σπίτια, διαφορετικούς και εξίσου αναγκαίους και τους δύο.

    Γ) το κύριο θέμα που ξεπηδάει από το πιο πάνω άρθρο είναι η ενεργός συμμετοχή και των δύο γονέων στην ανατροφή του παιδιού. Αυτή ξεκινάει μέσα από την συγκατοίκηση, μέσα από την ίδια την οικογένεια. Είναι αργά ν’ανακαλύψουμε ότι έχουμε παιδιά στο διαζύγιο.
    Ανεξάρτητα από φύλα, άνδρες και γυναίκες πρέπει να μεγαλώσουν τα παιδιά εξίσου και παράλληλα, όχι μόνο γιατί είναι ίσοι αλλά κυρίως γιατί είναι διαφορετικοί. Δεν πρόκειται για δύο άνδρες ή δύο γυναίκες για να περισσεύει κάποιος από αυτούς. Είναι διαφορετικοί γιατί η φύση της έκανε διαφορετικούς και η φύση τους χρειάζεται και τους δύο για την ανατροφή του παιδιού.
    Παρά την φύση λειτουργούμε στην χώρα μας. Δεν φθάνει που το ατυχές παιδί βλέπει τους γονείς του να χωρίζουν, πρέπει να «ορφανέψει» από ένα απ’αυτούς ;

    Δ) Γιατί δεν λέτε ότι σε όλες τις χώρες της Ε.Ε., ακόμα και στις πρώην Ανατολικές, είναι από τον νόμο υποχρεωτική η κοινή επιμέλεια και η εναλασσόμενη κατοικία στα σπίτια και των δύο γονέων;
    Γιατί δεν λέτε ότι πρόσφατα ακούστηκε ότι η Ρουμανία άλλαξε την νομοθεσία της υπέρ της κοινής εποιμέλειας, όπως έκανε το 2006 η Ιταλία ;
    Γιατί δεν λέτε ότι ο καθένας μπορεί να βρεί επίσημη πληροφόρηση στο http://www.europa.eu στα ελληνικά στο λήμα γονική μέριμνα (προσοχή, η ελληνική έκδοση του σάιτ δεν είναι ενημερωμένη τα τελευταία χρόνια)
    Γιατί δεν λέτε ότι μόνο η χώρα μας σκόπιμα υστερεί σ’αυτό γιατί εξυπηρετεί οργανωμένα μικροσυμφέροντα η διατήρηση της αποκλειστικής επιμέλειας ;
    Γιατί δεν λέτε ότι διάφορες οργανώσεις έκοψαν την πρόταση αλλαγής νόμου που έγινε το 2008 ;
    Γιατί δεν λέτε ότι λέμε ψέματα στα διεθνή όργανα ελέγχου όπως λέγαμε ψέματα ότι το έλειμα είναι 5 % ;
    Γιατί δεν λέτε – το κυτριότερο – ότι υπάρχουν λύσεις σήμερα για τους γονείς ; Γιατί να διαφημίζουμε τις κακές πρακτικές και να μην μιλάμε για τις καλές ;

    Υπάρχει σήμερα πολλή δομημένη σκέψη και πολλές λύσεις για να παραμείνουμε στις συναισθηματικές αναφορές των παλαιότερων ετών !

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: