Θα ήθελα να πω την γνώμη μου, σε αυτά που είπε η κυρία Αρβελέρ.


Η μοίρα ποτέ δεν γράφεται μόνη της. Πάντα την οδηγούμε εμείς. Οι κοινοί πολίτες. Μετά από το φιάσκο των εκλεκτόρων να αποδώσουν χάρη στον πολιτικό χάρο, που τώρα μας ορίζει την μοίρα μας, η χώρα ζει την ιστορία της ξανά, αλλά δεν φταίει αυτός. Η δουλειά του και δουλειά τους είναι να δημιουργούν πτώματα και να θερίζουν ψυχές. Εμείς όμως τι κάνουμε;

Μετά τον Ιούνιο που χωρίστηκε η Ελλάδα στα δυο, απλός οι μεν κλαίνε την μοίρα τους, οι δε άλλοι, οπαδοί της καταστροφής, που βλέπουν να μην τους εξαίρεσαι το χέρι του χάροντα, μιας και τον προσκύνησαν, και περίμεναν ανταπόδοση στην ψήφο τους, κλείστηκαν στο ανθρώπινο καβούκι τους και δεν τολμούν να διαμαρτυρηθούν σε κάτι που έβαψαν τα χέρια τους με αίμα αθώων, μόνο και μόνο για κομματικά καπρίτσια, για οπαδούς χρωμάτων, για εξόφληση γραμματίων, ακόμα και για να μπουν στο μάτι της γειτόνισσας. Αυτή είναι η κατάντια μας. Να θεωρούμε την προσωπική μας ικανοποίηση για ευτελή καπρίτσια, ανώτερα από την ψυχή του ηλικιωμένου συνταξιούχου που αυτοκτονεί γιατί του στερούν το σπίτι που έμενε, επειδή δεν μπορεί να πληρώσει την εφορία. ΚΑΤΑΝΤΙΑ. Και μάλιστα ελληνική κατάντια. Προσωπικά ντρέπομαι όταν βλέπω Ισπανούς διαδηλωτές να λένε ότι κατεβαίνουν στα πεζοδρόμια για τους Έλληνες, να τρώνε χημικά και ξύλο, και εμείς να τρέχουμε στα μπουζούκια τα βράδια, η να κάνουμε εκπομπές για το πώς κοιμήθηκε η μια βιόλα και τι έβαλε η άλλη ξενέρωτη, η να κάνουμε εκπομπές μαγειρικής στην χρονιά που λιποθυμούν παιδάκια στα δημοτικά από την πείνα. ΚΑΤΑΝΤΙΑ. Οργισμένη κατάντια.

Αλήθεια πόσο φιλότιμο έχουν αυτοί που έριξαν την ψήφο τους σε αυτό, αρχικά κατακάθι της πολιτικής, και μετά σε όλα τα άλλα μαύρα κοράκια των τραπεζιτών;

Αυτοί λοιπόν μας χάραξαν την μοίρα μας, αυτήν που τώρα μας εξαθλιώνει, από μικροπρέπεια, από ανασφάλεια, από συμφέρον.

Δεν ρίχνω το φταίξιμο σε αυτούς που μας κυβερνούν, γιατί εγώ προσωπικά γνωρίζω ότι είναι υπάλληλοι μου. Εγώ τους ανεβάζω, εγώ τους στέλνω σπίτια τους. Άλλοι το έχουν καταλάβει αυτό;

Την μοίρα μας την γράψαμε μόνοι μας, και τώρα κλαίμε και αυτοκτονούμε γιατί; Για κάτι που επέλεξαν άνθρωποι σαν εμάς;

Και τι κάνουμε;

Βλέπετε να κινείτε κάτι στον ορίζοντα; Βλέπετε την νεολαία μας να εγείρει ένα δεύτερο πολυτεχνείο; Βλέπετε αυτούς που βγαίνουν στα πληρωμένα κανάλια και λένε ότι το βιοτικό τους επίπεδο έπεσαι κατά 60% να κατεβαίνουν στα πεζοδρόμια;

ΟΧΙ

Απλός περιμένουμε την μοίρα μας να μας δείξει την έξοδο, είτε από την ζωή, είτε από την μιζέρια μας.

Βέβαια όπως πάντα θα μας φταίνε οι πολιτικοί, που εμείς σαν εκλέκτορες βάλαμε εκεί που τους βάλαμε.

Πρέπει επιτέλους ο Έλληνας να αλλάξει την μοίρα του. Πρέπει να της δώσει μια νέα κατεύθυνση πριν είναι μη αναστρέψιμη η κατάσταση. Το να εγκαταλείπεις το καράβι (χώρα) δεν είναι λύση. Μένεις και παλεύεις για την γη σου, για την γη των παιδιών σου. Εύκολα πας και ξενοκοιμάσαι αλλά πάντα θες να γυρίσεις στο κρεβατάκι σου. Όταν δεν θα υπάρχει όμως τι θα κάνεις;

Θεωρώ δε γελοίο σε αυτές τις μέρες και καταστάσεις που διανύουμε να ακούω το επιχείρημα «και ποιον να βάλουμε τον Τσίπρα;»  Αν μπορούσα να ρωτήσω αυτούς τους αδαείς, τον Σαμαρά δηλαδή τον είχαν ξαναδεί σαν πρωθυπουργό; Τον Βενιζέλο τον είχαν δει; Τον Τραπεζίτη τον είχαν δει για πρωθυπουργό; Ο Τσίπρας τους πείραξε; Η ο Καμμένος; Τόσο φτηνό μυαλό υπάρχει στον ορίζοντα; Ναι, σε μια έκτακτη κατάσταση από το χάσεις την ζωή σου, θα κόψεις και το πόδι σου για να σωθείς. Για να δεις ξανά την οικογένεια σου, την ζωή σου να προχωρά, τα εγγόνια σου, τα παιδιά σου. Αλλά είπαμε είναι τα προαναφερόμενα κομματικά συμφέροντα στην μέση που δεν αφήνουν αυτόν το τόπο να ανασάνει, χρόνια τώρα.

Λυπάμαι γιατί βλέπω να υπάρχει εξευτελιστική κατάντια και στους νέους μας. Άγνοια που δεν μπορούν να φανταστούν που θα τους οδηγήσει. Άνθρωποι δίχως τέλος έχουν καταντήσει. Ποιος θα τους πει ότι όταν θα φτάσουν σε ηλικίες που δεν θα μπορούν να αποδώσουν εργασιακά, θα τους πετούν σαν τα σκυλιά στους δρόμους; Ποιοι γονείς τα λένε αυτά στα παιδιά, αλλά απλός τους χαϊδεύουν τα αυτιά και τους ωθούν να ζουν το σήμερα χωρίς το αύριο;

Είναι πολιτιστική οικογενειακή και πολιτική κατάντια αυτό που περνά η χώρα μας. Κλείνω αυτήν την μακροσκελή σκέψη μου, με μια ευχή. Ο θεός και η παναγιά ας μας λυπηθούν. Μόνο αυτοί μας έμειναν για να μας συγχωρέσουν τα λάθη που κάναμε. Η μοίρα μας είναι πλέον στα χέρια τους.

N.T.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: