Monthly Archives: Ιουλίου 2018

Η χαρουπιά είναι ένα δασικό δέντρο και εμποδίζει την εξάπλωση της φωτιάς .


Και για να ξεφύγουμε λίγο με ευκαιρία του δυσάρεστου συμβάντος της φωτιάς στο Μάτι με τους πολλούς νεκρούς, ας σκεφτούν όσοι έχουν κτίσματα μέσα σε δάση να φυτέψουν χαρουπιές.

Η χαρουπιά ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες οι οποίοι την καλλιεργούσαν για τους καρπούς της. Ο Πλίνιος περιγράφει τα γλυκά φασόλια της χαρουπιάς σαν τροφή για τα γουρούνια. Από τον Θεόφραστο μαθαίνουμε ότι το δέντρο, οι Ίωνες το αποκαλούσαν κερωνία ενώ ο καρπός ονομάζονταν και αιγυπτιακό σύκο. Ο Θεόφραστος περιέγραψε σωστά πως οι καρποί της βγαίνουν από τον κορμό του δένδρου, κι αυτό γιατί τα λουλούδια φυτρώνουν πάντοτε στις μασχάλες των φύλλων ή απευθείας από τα παλιά κλαδιά.

Το δένδρο αναφέρεται και στην παραβολή του Ασώτου. Το χαρούπι το έτρωγαν στην Αρχαία Αίγυπτο και το χρησιμοποιούσαν ως γλυκαντική ουσία για το γλυκό «νεντζέμ». Οι Ισραηλινοί έτρωγαν τα χαρούπια κατά τη διάρκεια των εβραϊκών διακοπών του «Του Μπισβάτ» ενώ οι μουσουλμάνοι κατά τη διάρκεια του Ραμαζάν έπιναν χυμό χαρουπιού. Στην Αίγυπτο σήμερα το τρώνε σαν σνακ, ενώ με τους συντριμμένους λοβούς φτιάχνουν ένα αναζωογονητικό ποτό. Χρησιμοποιείται επίσης σε ηδύποτα που φτιάχνονται σε Τουρκία, Μάλτα, Πορτογαλία και Σικελία. Στη Λιβύη και στο Περού χρησιμοποιούν το σιρόπι του χαρουπιού σε ποτό.

Είναι γνωστή και ως κερωνιά, κερατιά, ξυλοκερατιά, κουντουριδιά. Το λατινικό της όνομα είναι Ceratonia siliqua και ανοίκει στην οικογένεια Φαβίδες ή Χεδρωπά (Leguminosae).

Το όνομα της το παίρνει από το σχήμα του καρπού της, του χαρουπιού, που θυμίζει ξύλινο κέρατο (ξυλοκέρατο). Είναι δέντρο αειθαλές που μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 18m και σε ηλικία τα 100 έτη, ενώ τα φύλλα του είναι στρογγυλά, σκληρά και πυκνά. Ευδοκιμεί στις άνυδρες και βραχώδεις παραθαλάσσιες περιοχές και φυτρώνει σε αρκετή απόσταση η μία από την άλλη.

Βρίσκεται αυτοφυής σε πολλές περιοχές της Μεσογείου και στην Ελλάδα, αλλά και καλλιεργείται σε φυτώρια για τον καλλωπισμό δρόμων και πάρκων. Η χαρουπιά φυτεύεται παντού, ακόμη και στα πεζοδρόμια, λόγω του πυκνού ίσκιου της και της μηδενικής φροντίδας που απαιτεί. Στην Κρήτη υπάρχει και το μεγαλύτερο φυσικό δάσος με χαρουπιές στην Ευρώπη, το χαρουπόδασος των Τριών Εκκλησιών.

Η αιωνόβια χαρουπιά της αυλής

Τα άνθη βγαίνουν αρχές φθινοπώρου όπου και συλλέγονται μαζί με τα φύλλα, και οι λοβοί στα τέλη Ιουλίου. Πριν ωριμάσει ο καρπός της μοιάζει με πράσινο φασόλι, ενώ όταν ωριμάσει γίνεται καφετί και είναι σκληρός και γλυκός (κατατάσσεται στα όσπρια).

Μέσα στο «φασόλι» υπάρχουν 5-15 μικρά σκληρά κουκούτσια, τα κεράτια, τα οποία έχουν το χαρακτηριστικό ότι έχουν όμοιο βάρος (189 – 205 χιλιοστά του γραμμαρίου). Γι’ αυτό το λόγο το βάρος των σπερμάτων αυτών, των κερατίων, πρωτοχρησιμοποιήθηκε πριν 1500 χρόνια για τον ορισμό του καρατίου (0.2 γραμμάρια), δηλαδή της μονάδας μέτρησης του βάρους των πολύτιμων λίθων.

Το αλεσμένο περικάρπιο δίνει αλεύρι πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά για ζωοτροφές αλλά και τους ανθρώπους, ενώ το ξύλο της είναι σκληρό και βαρύ, κατάλληλο για πολλές χρήσεις και χρησιμοποιείται σε ξύλινες διακοσμήσεις.

Οι καρποί της υπήρξαν κάποτε πολύτιμοι και για τη διατροφή των ανθρώπων. Οι Κρητικοί έτρωγαν τα χαρούπια σαν γλυκό. Σε περιόδους ανέχειας, τα χαρούπια έτρεφαν τους φτωχούς και τους αντάρτες που βρίσκονταν στα βουνά. Είναι δέντρο εργοστάσιο, που θυμόμαστε σε περιόδους πολέμων και λιμών, που η τροφή είναι δυσεύρετη.

Το μεγαλύτερο μέρος της ψίχας των χαρουπιών που παράγονται σήμερα, χρησιμοποιείται για ζωοτροφή. Η αξία του σε αμυλαξία είναι μικρότερη όταν συγκριθεί με άλλες κτηνοτροφές (καλαμπόκι 780 μονάδες, κριθάρι 689 μονάδες και χαρούπι 500 μονάδες).

Όμως η τιμή του το κάνει οικονομικότερη κτηνοτροφή, και όταν αναμιγνύεται με άλλες ζωοτροφές βελτιώνει τη γεύση τους με αποτέλεσμα να καταναλώνονται πιο ευχάριστα από τα ζώα.

Τα χαρούπια είναι γλυκά, εύγευστα και θρεπτικά  κι αυτό γιατί περιέχουν πρωτεΐνες, βιταμίνες, μέταλλα όπως ασβέστιο και σίδηρο, κ.ά. Περιέχουν σάκχαρο σε μεγάλη αναλογία (50%) από το οποίο το 30% είναι σταφυλοσάκχαρο, 10% πρωτεΐνη, και 6% λίπος. Επίσης περιέχουν βιταμίνες Α, και D, βιταμίνες της ομάδας Β και καροτίνη, κάλιο, μαγνήσιο, ασβέστιο, φώσφορο, σίδηρο, μαγγάνιο, χαλκό, χρώμιο, νικέλιο, λίγο ισοβουτυρικό οξύ (που ευθύνεται για την ελαφρώς δυσάρεστη μυρωδιά), ταννίνες, ινώδεις ουσίες όπως λιγνίνη (επιδρά κατασταλτικά στη χοληστερίνη, έχει θετικά αποτελέσματα κατά του διαβήτη και της παχυσαρκίας), βλέννα, κυτταρίνη και τουλάχιστον ακόμη 6 αντιοξειδωτικές ουσίες. Είναι εύπεπτα και δεν προκαλούν αλλεργίες.

Στην Κρήτη παλαιότερα, σε όλα τα παραθαλάσσια μέρη της, η καλλιέργεια των χαρουπιών για την παραγωγή ζωοτροφών ήταν μια από τις κοινότερες αγροτικές ασχολίες, αλλά σήμερα η καλλιέργεια τους έχει μειωθεί δραματικά.

Ωστόσο, αρκετές ποσότητες ακόμα αλευροποιούνται και χρησιμοποιούνται για την παρασκευή ενός θρεπτικού αλευριού κατάλληλου για βρεφικούς κοιλόπονους και παιδικές γαστρεντερίτιδες. Βράζοντας τα χαρούπια κάποιοι παρασκευάζουν ένα απλό υδατώδες εκχύλισμα, το «χαρουπόμελο», το οποίο και χρησιμοποιούν ως κύρια γλυκαντική ουσία.  Άλλοι τα φουρνίζουν, τα αλέθουν και ανακατεύουν τη σκόνη τους με λίγο αλεύρι για την παρασκευή ψωμιού.

 

Συγκομιδή των χαρουπιών

Στη λαϊκή ιατρική χρησιμοποιείται το αφέψημα από κοπανισμένα χαρούπια για τα παιδιά που πάσχουν από βρογχίτιδα ή κοκίτη, ενώ άλλοι το βράζουν μαζί με ξερά σύκα και σταφίδες και το πίνουν ως αντιβηχικό φάρμακο.

Επίσης, από τα σπόρια τους εξάγεται μία κολλώδης ουσία (κόμμι) χρήσιμη στη χαρτοβιομηχανία καθώς και σαν στερεωτικό σε διάφορα τρόφιμα. Τέλος, ο σπόρος της χαρουπιάς αντικατέστησε στο παρελθόν ακόμα και τον καφέ, καβουρντιζόμενος με αμύγδαλα και ρεβίθια.

Από το δέντρο εξάγονται βαφικές και κολλητικές ουσίες κατάλληλες για την βυρσοδεψία, την υφαντουργία και τη βιομηχανία χαρτιού, το έλαιο των καρπών χρησιμοποιείται στη σαπωνοποιία. Το ξύλο της δίνει ξυλάνθρακες αρίστης ποιότητας, ενώ ο φλοιός και τα φύλλα της χρησιμεύουν στη βαφική.

Στην Κύπρο που καλλιεργείται αδιάλειπτα, το 90% της παραγωγής εξάγεται σε διάφορες μορφές (χαρουπάλευρο, ολόκληρος καρπός, χαρουποπυρήνας, αλεσμένα, γόμα). Εκεί σήμερα κυριαρχούν τρεις ποικιλίες της χαρουπιάς, η Τηλλυρίας, τα κουντούρκα και τα κουμπωτά. Στην Ανώγυρα λειτουργεί Μουσείο Παστελιού, με στόχο την παρουσίαση του παραδοσιακού παστελιού με βασικό συστατικό του το χυμό των χαρουπιών.

Η χαρουπιά καλλιεργείται εύκολα και ευδοκιμεί σε όλα τα εδάφη εκτός από τα υγρά. Δεν αντέχει σε χαμηλές θερμοκρασίες, προτιμά τις ηλιόλουστες θέσεις γι’ αυτό καλλιεργείται συχνότερα σε θερμές εύκρατες ζώνες. Ένα ώριμο δέντρο που καλλιεργείται σε ευνοϊκές κλιματικές συνθήκες και γόνιμο έδαφος μπορεί να αποδώσει έως και 400 κιλά «φασόλια». Η καρποφορία της αρχίζει συνήθως το 6-7 έτος και συνεχίζεται για πολλά χρόνια.

Χαρουπιά στην Κρήτη.

Η χαρουπιά είναι σπουδαίο διακοσμητικό φυτό.

Είναι όμως ακόμη σπουδαιότερη σαν δασικό δέντρο. Εμποδίζει την εξάπλωση της φωτιάς, αντίθετα απ’ ό,τι συμβαίνει με το πεύκο και είναι κατάλληλη για αναδασώσεις. Και όσο και αν ο εμπορικός ρόλος της χαρουπιάς στις μέρες μας έχει υποβαθμιστεί, ο περιβαλλοντικός της ρόλος είναι σπουδαίος γιατί μπορεί να επιβιώνει σε άγονα και ξηρικά ασβεστολιθικά εδάφη.

Πολλές περιοχές οφείλουν στη χαρουπιά το πράσινο χρώμα τους, ενώ συγχρόνως το πλούσιο ριζικό της σύστημα συγκρατεί και προστατεύει το έδαφος από τη διάβρωση. Η χαρουπιά μπορεί να καλύψει εγκαταλελειμμένες ή άγονες και θαμνώδεις εκτάσεις, ακόμη και βραχώδη εδάφη. Οι αναδασώσεις στις εκτάσεις αυτές, μπορούν να σταματήσουν τις διαβρώσεις, να αλλάξουν τη φυσιογνωμία των περιοχών,να δώσουν νέες δυνατότητες και να κάνουν τα μέρη πιο ελκυστικά για τους επισκέπτες.

Διάφορα Εθνικά και Ευρωπαϊκά προγράμματα χρηματοδοτούν και προωθούν κατά καιρούς την επέκταση των φυτειών της χαρουπιάς.

Επιμέλεια: dasarxeio.com

twitter


twitter


twitter


twitter


twitter


twitter


twitter


Η απόδραση του ΒΑΣ. ΔΩΡΗ από τους σφαγείς κομμουνιστές, στο χείλος του ΒΑΡΑΘΡΟΥ-ΤΡΥΠΑΣ στην ΦΕΝΕΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ


ΣΦΑΓΈΣ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΏΝ

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ο Θεόδωρος Ζέγγος ή Στάθης ή Τριαντάφυλλος (ή κτήνος!!!) γιά την συνεδρίαση στο χωριό Στρέζοβα-Δάφνη Καλαβρύτων, στις 19 Απριλίου 1944 της Πελοποννησιακής Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ αναφέρει εγγράφως[( ΑΣΚΙ,24/2/102.)- αναφέρεται και στο βιβλίο του Στ. Περράκη «Φαντάσματα του εμφυλίου»]
«Αποφασίστηκε πως πρέπει να κάνουμε έντεχνα εξαφανίσεις προδοτών και αντιδραστικών, να μην παρατηρούνται σκοτωμοί και να μένουν τα πτώματα άταφα, όπως έγινε σ΄ ορισμένα μέρη, πράγμα που το εκμεταλλεύθηκε η αντίδραση.»
Όπως το κτήνος(Στάθης) ομολογεί ότι, εκεί στη Στρέζοβα-Δάφνη Καλαβρύτων, οι μεγαλοκεφαλές του ΚΚΕ Πελοποννήσου μεταξύ αυτών και ο Γραμματέας του Πελοποννησιακού Γραφείου του ΚΚΕ Αχιλλέας Μπλάνας (1910-1998)(Ο Αχ. Μπλάνας και ο «Στάθης», συναγωνιστές και συμπατριώτες ως Λαρισαίοι εστάλησαν στην Πελοπόννησο τον Σεπτέμβριο του 1943, ως υπεύθυνοι του ΚΚΕ και….! Ο μεν Αχ. Μπλάνας δουλεύει με τον γραμματέα του ΚΚΕ, περιοχής Πελοποννήσου, τον Κώστα Γαμβέττα, που μετά την σύλληψή του από τους Γερμανούς, στην Πάτρα την 24-12-1943 (εκτελέστηκε 23/02/1944), αναλαμβάνει αυτός γραμματέας Περιοχής Πελοποννήσου και Δυτικής Στερεάς μαζί με τον Νικ. Μπελογιάννη, ο δε «Στάθης» αναλαμβάνει περιφερειακός γραμματέας του ΚΚΕ και… στην Αργολιδο-Κορινθία.) ,αφού ανέλυσαν της αποφάσεις της 10ης Ολομέλειας της Κ.Ε του ΚΚΕ, που είχε συγκληθεί πρόσφατα τον Ιανουάριο 1944, και αφού διαπίστωσαν ότι στο χρονικό διάστημα από την ολομέλεια μέχρι την συνδιάσκεψη «είχαν χαλαρωθεί τα μέτρα στο χτύπημα της αντίδρασης», επαναπροσδιόρισαν τις αποφάσεις και συμφώνησαν να «παίρνουν» τα κεφάλια των «αντιδραστικών» με το σήμα κατατεθέν της φρίκης, το Μαχαίρι-Λεπίδι:
«Τώρα που είναι ευκαιρία, πρέπει να ξεπατώσουμε την αντίδραση, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε επαναστάτες. Λεπίδι-λεπίδι στην αντίδραση.»

Στην Αργολιδο-Κορινθία το κτήνος-Ζέγγος κινητοποίησε τα «λαγωνικά» του μετά την 19 Απριλίου 1944 και ανακαλύφθηκαν-βρέθηκαν διάφορα βάραθρα, τρύπες ,καταβόθρες, ξεροπήγαδα, γκρεμοί, σπηλιές και απρόσιτα μέρη για να εξαφανίσουν από την ιστορία τα τεκμήρια- πτώματα των ειδεχθών εγκλημάτων των, και σε μέγιστο βαθμό το κατάφεραν ώστε Έλληνες να μείνουν δια παντός “ακήδεστοι και άφαντοι”- (Ομηρ.Ιλ. Ζ 60).
Έτσι βρέθηκε και επιλέγει το περιβόητο Βάραθρο-τρύπα της Φενεού,(στο όρος Κoκοβούνι-Ντουρτουβάνα- 1800 υψόμετρο), για να γίνονται,κυρίως μόνο σ΄αυτό, σφαγές αντιδραστικών από την ευρύτερη περιοχή της δυτικής Αργολιδο-Κορινθίας αλλά και από άλλες περιοχές.

Πριν ανακαλύψουν το βάραθρο οι εκτελέσεις γινόντουσαν λίγο πιο έξω από το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στην Φενεό, με μαχαίρι κυρίως και τα πτώματα έμεναν σχεδόν άταφα.[[ Εις την στοάν της δευτέρας αυλόπορτας όπως μπαίνωμε είχεν βρύση. Εκεί όταν επέστρεφε από τις εκτελέσεις σφαγές ο σφαγιάς καπετάν Γλυκός έπλενε το μαχαίρι του και το προσωπόν του και τα χέρια του από τα αίματα. Είχε το θράσος να λέγει στους υπόλοιπους κρατούμενους. «Με γέμισαν αίματα κάτι κοτούλες που έσφαζα.» ενοούσε τις γυναίκες που έσφαξε, τις έλεγε κοτούλες. Στην αρχή τους πρώτους κρατούμενους τους έβγαζαν έξω εις την άπλαν του μοναστηρίου. Τους έβαζαν και άνοιγαν το μνήμα τους μονάχοι τους οι κρατούμενοι, τους έσφαζαν και έβγαζαν άλλους κρατουμένους και τους έθαβαν. Οι θάφτες άνοιγαν πάλι τάφους, τους έσφαζαν και αυτούς. Εναλλάξ και το αυτό βιολί. Αργότερα όπου άλλαξαν τα πράγματα ο ηγούμενος Βασίλειος άνοιξεν νέο υδραγωγείο, δια να φέρει το νερό στο μοναστήρι. Ο διανυγείς αύλαξ, απέδωσε αρκετούς σκελετούς και σαράντα κρανία (Από το βιβλίο: “Οι μνήμες μου για την πατρίδα” –Σωκράτης Δ. Αγγελόπουλος”-Σελ 276) ]].

Γρήγορα όμως λόγω της δυσοσμίας οι κάτοικοι της Φενεού και της Γκούρας, αντιλήφθηκαν το έγκλημα που γινόταν στην περιοχή τους.
Στις 19 Ιουλίου 1944 στο βάραθρο τρύπα της Φενεού Κορινθίας έγιναν οι τελευταίες σφαγές Ελλήνων «αντιδραστικών» εκεί. Έκτοτε εγκαταλείφθηκε το βάραθρο , λόγω ότι παρα-έγινε γνωστός ο τόπος σφαγής και έπρεπε να καταπραϋνθούν οι αντιδράσεις και η κατακραυγή των γύρω κατοίκων.
Μέχρι την παραπάνω ημερομηνία(19-07-1944) ,επειδή από 15-07-1944 είχε ξεκινήσει νέα σοβαρή εκκαθαριστική επιχείρηση των Γερμανών στην κεντρική και δυτική Αργολιδο-Κορινθία (σ.σ. Μερικά χωριά που πέρασαν και λεηλάτησαν οι Γερμανοί τότε ήσαν Λαύκα, Πλατάνι, Σκοτεινή, Καλλιάνι, Μπούζι, Ντούσια, Καλύβια, Γκούρα, Μεστά, Μεσενό, Ευρωστίνη, Πύργος, Κούτσι, Τρίκαλα, Μαψό ,Κουταλά ,Αθίκια επίσης σκότωσαν αδιακρίτως συνολικά περί τα 100 άτομα, όπως τότε συνέλαβαν πολλούς ομήρους τους οποίους έστειλαν στα κάτεργά τους στη Γερμανία) και επέκειτο η «παγανιά» να εξελιχθεί στα μέρη της Φενεού , έπρεπε να εκκενώσουν το στρατόπεδο συγκέντρωσης ,το οποίο ήταν το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου, με την ονομασία “Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Νεμέας”, περί το 10 χιλ. μακρύτερα του βαράθρου,(Μια απόσταση περί των δύο ωρών με τα πόδια, μέσω ενός δύσβατου μονοπατιού) οι «ινστρούχτορες» τότε αποφάσισαν να σφάζουν κάθε μέρα σχεδόν όσους κρατούμενους είχαν στο στρατόπεδο ,παρά να τους απελευθερώσουν ή να τους μεταφέρουν αλλού. Τότε επίσης έκαναν και εσπευσμένες τελευταία ώρα συλλήψεις και σφαγές ατόμων ,κυρίως από την περιοχή Φενεού για να μην προσφύγουν υποτίθεται τα άτομα αυτά και «συνεργαστούν» με τους Γερμανούς λόγω αντίδρασης στην τρομοκρατίας τους και διότι γνώριζαν-ήσαν μάρτυρες της φρίκης στο Μοναστήρι και στο βάραθρο. Εκτιμάται ότι μόνο από 09 έως 18-19/07/1944 εσφάγησαν πάνω από 180 άτομα στο βάραθρο-τρύπα!
{Το βράδυ της 17 ης Ιουλίου, γιορτή της Αγίας Μαρίνας γέννησε η αδερφή μου ένα αγοράκι. Ένα αγοράκι άτυχο, ορφανούλι. Που δεν το γνώρισε, ούτε γνώρισε το ίδιο πατέρα. Γιατί τη βραδιά που γεννήθηκε ξημερώνοντας διάλεξαν οι κακούργοι να εκτελέσουν τον πατέρα του, τον δάσκαλο του χωριού, Δημήτριο Καπέλλο, (1902-1944) μαζί με όλους σχεδόν τους Φενεάτες. {(Από τα απομνημονεύματα της Άννας Σταματοπούλου -Βιβλίο «ΦΕΝΕΟΣ 1944-Η ΓΗ ΤΗΣ ΟΔΥΝΗΣ»-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ)}

Τα άτομα οδηγούντο , όπως και σε προηγούμενες σφαγές, από το Μοναστήρι κατά ομάδες 10-20-40-50 ατόμων, νύχτα προς το πρωί, δήθεν για ανάκριση στην Ταξιαρχία, και καταυλίζονταν περί τα 180 μέτρα μακριά από το βάραθρο-τρύπα και από εκεί δύο-δύο οδηγούντο στο χείλος της φρίκης του βαράθρου και εσφάζοντο αγρίως.
Με τον ερχομό των Γερμανών 20/07/1944 τα «αντάρτικα» τμήματα και οι κάτοικοι εξαφανίστηκαν από τα χωριά και κρύφτηκαν στα γύρω βουνά. Οι Γερμανοί αφού σκότωσαν όσους βρήκαν κατά την “παγανιά” τους και όσους είχαν παραμείνει εντός των χωριών και οικισμών και αφού πλιατσικολόγησαν έκαψαν σπίτια, απεχώρησαν μετά μερικές ημέρες, (Από την περιοχή ΦΕΝΕΟΥ-ΣΥΜΦΑΛΙΑΣ έφυγαν οι Γερμανοί το βράδυ της 26/07/1944-βλ. βιβλίο Βαζαίου)έχοντας κάνει μεμονωμένες μικρό-συγκρούσεις με τους αντάρτες στην ευρύτερη περιοχή! Την χρονική περίοδο αυτή, μπροστά στην εγκαταλειμμένη «τρύπα» από τους «αντάρτες», βρέθηκε η Άννα Σταματοπούλου με μερικούς άλλους από το κοντινό χωριό Φονιά ή Πανόραμα Φενεού ,που πρόσφατα της είχαν σφάξει οικείους της-τον αδερφό της και άλλους -και η οποία αποτύπωσε την φρίκη ως παρακάτω:
«Τα βράχια γύρω στην Τρύπα γεμάτα πιτσιλιές από φρέσκο αίμα. Στην άκρη του βαράθρου το αίμα είχε κάνει μία παχιά κρούστα! Εκεί κοντά στο σημείο σφαγής, υπήρχαν υπολείμματα από ψωμί, τυρί, αυγά. Όπως φαίνεται, οι δήμιοι έκαναν διάλειμμα και έτρωγαν κάτι για να έχουν δυνάμεις να σφάζουν εκατοντάδες αθώων ανθρώπων.
Έχουμε μαζευτεί όλοι γύρο από την Τρύπα και κοιτάμε μήπως διακρίνουμε κάτι. Ακούσαμε τότε μια δυνατή φωνή να έρχεται από το βάθος του βαράθρου. Νομίζω ακόμη πως την ακούω. Η φωνή ήταν τόσο δυνατή που νόμιζες ότι σειόταν το Κακοβούνι.
Ήταν κάποιος ζωντανός. Τον είχαν κτυπήσει με το γλωσσίδι της καμπάνας του Αγίου Γεωργίου και αυτός ζαλισμένος έπεσε μέσα στο βάραθρο πριν προφτάσουν και τον σφάξουν. Την ώρα που πήγαινε ζαλισμένος να πέσει τον κτυπούσαν μαχαιριές. Τώρα βαριά πληγωμένος ζητούσε την βοήθειά μας. Φώναζε απεγνωσμένα και παρακαλούσε «Βγάλτε με αδέρφια, βγάλτε με! Αδερφός σας είμαι και εγώ. Βγάλτε με να σας ειπώ τι είδαν τα μάτια μου…..
Δεν μπόρεσα να βαστάξω την φρίκη και έπεσα λιπόθυμη………..!Έτρεξα πάλι κοντά στο βάραθρο να ακούσω την φωνή του, να τον αναγνωρίσω… Δεν ήταν όμως ο αδελφός μου…Ήταν κάποιος άλλος δυστυχής από το Άργος, όπως μάθαμε, που ζητούσε βοήθεια.
Φύγαμε έντρομοι χωρίς να μπορέσουμε να του δώσουμε βοήθεια. Ακόμη αισθάνομαι τύψεις. Τρέμαμε από το φόβο των ανταρτών, μήπως κάπου κοντά παραφύλαγαν και μας έπιαναν και τότε θα του κάναμε συντροφιά ζωντανοί στο βάραθρο ή σφαγμένοι….» (Από τα απομνημονεύματα της Άννας Σταματοπούλου -Βιβλίο «ΦΕΝΕΟΣ 1944-Η ΓΗ ΤΗΣ ΟΔΥΝΗΣ»)

Κατωτέρω παρατίθεται η συγκλονιστική αφήγηση του Βασ. Φιλ. Δωρή (Γεν. 19-10-1919/ αποβ. 5-5-1997), ο οποίος συνελήφθηκε 7-8 Ιουλίου 1944 στο χωριό του, Δούκα Άργους με άλλους και μεταφέρθηκαν για κράτηση στο Στρατόπεδο-Μοναστήρι! Ο Βασίλειος. Φιλ. Δωρής ,χωρίς να ανακριθεί, οδηγείται με άλλους την νύχτα της 9 προς 10-7-1944 ως «αντιδραστικός αμνός», προς σφαγή στο χείλος του βαράθρου, όπου εκεί κατόρθωσε περιπετειωδώς, τελευταία στιγμή να δραπετεύσει από τα αιμοσταγή σκυλιά-σφαγείς του. Ο Βασ. Δωρής είναι ίσως ο μοναδικός που γλύτωσε από την σφαγή στο συγκεκριμένο βάραθρο και γενικότερα από τους λίγους που κατόρθωσαν να διαφύγουν την τελευταία στιγμή από την προ-αποφασισμένη φρικώδη σφαγή. Συγκεκριμένα, καταγόμενοι από την Αργολιδο-Κορινθία από ερευνά μου, έχει αναφερθεί ότι διέφυγαν την σφαγή, την τελευταία στιγμή, ο αναφερόμενος Βασ. Δωρής, ο Παν. Αγγελόπουλος από το Βρούστι Άργους που γλύτωσε της σφαγής ενώ έσκαβε τον τάφο του στο Δούκα Άργους , ο Θωμάς Γιώργας από Μιδέα, που διέφυγε της σφαγής στις Λίμνες, ο Αποστόλης Μπάρλας από την Φρουσούναν που διέφυγε την μάχαιρα του αιμοσταγή Δ. Κούρου στο Τάτσι Άργους και μια γυναίκα από το Γαλατάκι Κορινθίας που διέφυγε της σφαγής στην Στιμάγκα Κορινθίας.
Η συγκλονιστική αφήγηση του Βασ. Δωρή έχει καταγραφεί από τον αδερφό του Ευάγγελο το 1945 και αποτυπώθηκε στο βιβλίο «ΑΠΑΝΤΑ-ΕΥΑΓ. ΦΙΛ. ΔΩΡΗ- ΑΘΗΝΑ 2008».Σε αυτή την δραματική αφήγηση αναφέρονται ονόματα και γεγονότα στον χρόνο και στον χώρο που συνέβηκαν.
Μετά το παρατιθέμενο και επιμεληθέν απ΄εμού ψηφιακά κείμενο της αφήγησης του Βασ. Δωρή, παρατίθενται και άλλων αναφορές, για την περιπέτεια αυτή, με περισσότερες πληροφορίες, όπως αποτυπώνονται και επιπρόσθετες αναφορές, σημειώσεις, αποσαφηνίσεις μου, ειδικότερα περί της αφηγήσεως του Βασ. Δωρή αλλά και γενικότερα για το «πογκρόμ» τρομοκρατίας, φρίκης, , σφαγών που έγινε στην Αργολιδο-Κορινθία κυρίως το καλοκαίρι του 1944.(Η Άννα Σταματοπούλου ,από το χωριό Φονιά -Πανόραμα Φενεού στα απομνημονεύματα της -Βιβλίο «ΦΕΝΕΟΣ 1944-Η ΓΗ ΤΗΣ ΟΔΥΝΗΣ»-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ αναφέρει περιληπτικά και την περιπέτεια του Β. Δωρή , φαίνεται διαδόθηκε και έκανε εντύπωση τότε στην περιφέρεια!).
Ευχαριστίες στην αγαπητή Ελληνίδα, θυγατέρα του Βασ. Δωρή, την Ευφροσύνη για την παραχώρηση του βιβλίου με την αφήγηση του πατρός της , όπως και για τις επιπλέον πληροφορίες και αποσαφηνίσεις που μου εμπιστεύτηκε!

Το άρθρο είναι από την ιστοσελίδα «ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΕΝ ΑΙΘΡΙΑ»

twitter


twitter


twitter


twitter


twitter


5 καθημερινές συνήθειες και συμπεριφορές των πανέξυπνων ανθρώπων. Εσύ τις έχεις;


Όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται, η πραγματική ευφυΐα είναι σπάνια σήμερα. Όσοι έχουν πραγματική επιθυμία να μάθουν, να διευρύνουν τις γνώσεις τους και να ξεπεράσουν τα όρια για να γίνουν σπουδαίοι είναι πολύ λίγοι. Οι πραγματικά έξυπνοι άνθρωποι συχνά σπρώχνονται στην άκρη από όσους έχουν την ικανότητα να διασκεδάζουν τους άλλους και πολλοί συμβιβάζονται όταν βολεύονται αντί να προχωρούν μπροστά. Οι παρακάτω 5 συνήθειες δείχνουν ότι κάποιος είναι πραγματικά πολύ έξυπνος!

  1. Αμφισβητούν τα πράγματα Οι πραγματικά έξυπνοι αρνούνται να πιστέψουν όλα όσα ακούνε ή διαβάζουν. Αμφισβητούν συνεχώς πεποιθήσεις, ιδέες, παραδόσεις – οτιδήποτε έχει και άλλη όψη. Διαμορφώνουν την άποψη τους χρησιμοποιώντας κριτική σκέψη και διαβάζουν πίσω από τις λέξεις. Μπορούν να εντοπίσουν τα ψέματα και την κοροϊδία και να καταλάβουν τι συμβαίνει πραγματικά. Οι πολύ έξυπνοι άνθρωποι είναι πιστοί στις απόψεις τους και ακολουθούν το δικό τους μονοπάτι στην ζωή, αναζητώντας συνεχώς την γνώση.
  2. Δεν έχουν είδωλα Ένας πραγματικά έξυπνος άνθρωπος δεν έχει γκουρού, αφέντη ή είδωλο. Μπορεί να εμπνέεται από τα έργα των άλλων, αλλά ξέρει ότι δουλεύοντας σκληρά, διευρύνοντας τις γνώσεις του και ψάχνοντας για απαντήσεις θα μπορέσει να βρει την γνώση που ψάχνει μόνος του. Καταλαβαίνει την αξία των δασκάλων, αλλά ο ίδιος είναι ο γκουρού του εαυτού του, με την σοφία και την δύναμη να καταφέρει τα πάντα. Πιστεύει στην ικανότητα του να δουλέψει σκληρά και να βρει τις απαντήσεις που ψάχνει.
  3. Κάνουν τις σκέψεις τους πράξεις Ένας πραγματικά έξυπνος άνθρωπος ξέρει ότι οι σκέψεις ή οι ιδέες του δεν σημαίνουν και πολλά αν δεν είναι πρόθυμος να τις πραγματοποιήσει. Η μισή χαρά είναι στο να φέρνει κανείς νέες, συναρπαστικές και διαφορετικές ιδέες στο φως. Επινοεί συνεχώς σχέδια με σκοπό να πετύχει τους στόχους του. Δεν μαθαίνει απλά, αλλά εφαρμόζει την γνώση όπου είναι δυνατόν. Δεν φοβάται να μοιραστεί την γνώση και τις ιδέες του με τους άλλους.
  4. Αναζητούν την γνώση Οι πραγματικά ευφυείς άνθρωποι δεν ικανοποιούνται ποτέ. Θέλουν συνεχώς να μαθαίνουν, να βλέπουν και να κάνουν περισσότερα. Λαχταρούν όχι μόνο την γνώση αλλά και την περιπέτεια. Θέλουν να ζήσουν πραγματικά τον κόσμο γύρω τους. Οι πολύ έξυπνοι άνθρωποι απολαμβάνουν πραγματικά να ανοίγουν το μυαλό τους και να συμμετέχουν σε έξυπνες συζητήσεις με άλλους. Τους συναρπάζει η γνώση και ποτέ δεν αφήνουν τον εαυτό τους να είναι απλά ικανοποιημένοι. Ξέρουν ότι η γνώση είναι δύναμη.
  5. Εκτιμούν τον στοχασμό Μπορεί να φαίνεται ότι οι πολύ έξυπνοι άνθρωποι συνεχώς μαθαίνουν και κάνουν πράγματα, αλλά η αλήθεια είναι ότι ξέρουν πότε χρειάζονται ένα διάλειμμα. Εκτιμούν τις ήρεμες στιγμές στοχασμού και ανατροφοδότησης. Περνάνε πολύ χρόνο μόνοι με τις σκέψεις τους, κάνοντας σχέδια ήρεμα. Οι ευφυείς άνθρωποι ξέρουν ότι είναι σημαντικό να ξεφεύγουν που και που από τους γρήγορους ρυθμούς της ζωής και να ανανεώνουν μυαλό, σώμα και ψυχή. Ξέρουν ότι το κλειδί της ευτυχίας είναι να αγαπάνε τον εαυτό τους και να τα έχουν καλά μαζί του.

Πηγή: http://www.diaforetiko.gr

twitter


twitter


twitter


twitter


twitter


 

Αρέσει σε %d bloggers: