Η απόδραση του ΒΑΣ. ΔΩΡΗ από τους σφαγείς κομμουνιστές, στο χείλος του ΒΑΡΑΘΡΟΥ-ΤΡΥΠΑΣ στην ΦΕΝΕΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ


ΣΦΑΓΈΣ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΏΝ

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ο Θεόδωρος Ζέγγος ή Στάθης ή Τριαντάφυλλος (ή κτήνος!!!) γιά την συνεδρίαση στο χωριό Στρέζοβα-Δάφνη Καλαβρύτων, στις 19 Απριλίου 1944 της Πελοποννησιακής Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ αναφέρει εγγράφως[( ΑΣΚΙ,24/2/102.)- αναφέρεται και στο βιβλίο του Στ. Περράκη «Φαντάσματα του εμφυλίου»]
«Αποφασίστηκε πως πρέπει να κάνουμε έντεχνα εξαφανίσεις προδοτών και αντιδραστικών, να μην παρατηρούνται σκοτωμοί και να μένουν τα πτώματα άταφα, όπως έγινε σ΄ ορισμένα μέρη, πράγμα που το εκμεταλλεύθηκε η αντίδραση.»
Όπως το κτήνος(Στάθης) ομολογεί ότι, εκεί στη Στρέζοβα-Δάφνη Καλαβρύτων, οι μεγαλοκεφαλές του ΚΚΕ Πελοποννήσου μεταξύ αυτών και ο Γραμματέας του Πελοποννησιακού Γραφείου του ΚΚΕ Αχιλλέας Μπλάνας (1910-1998)(Ο Αχ. Μπλάνας και ο «Στάθης», συναγωνιστές και συμπατριώτες ως Λαρισαίοι εστάλησαν στην Πελοπόννησο τον Σεπτέμβριο του 1943, ως υπεύθυνοι του ΚΚΕ και….! Ο μεν Αχ. Μπλάνας δουλεύει με τον γραμματέα του ΚΚΕ, περιοχής Πελοποννήσου, τον Κώστα Γαμβέττα, που μετά την σύλληψή του από τους Γερμανούς, στην Πάτρα την 24-12-1943 (εκτελέστηκε 23/02/1944), αναλαμβάνει αυτός γραμματέας Περιοχής Πελοποννήσου και Δυτικής Στερεάς μαζί με τον Νικ. Μπελογιάννη, ο δε «Στάθης» αναλαμβάνει περιφερειακός γραμματέας του ΚΚΕ και… στην Αργολιδο-Κορινθία.) ,αφού ανέλυσαν της αποφάσεις της 10ης Ολομέλειας της Κ.Ε του ΚΚΕ, που είχε συγκληθεί πρόσφατα τον Ιανουάριο 1944, και αφού διαπίστωσαν ότι στο χρονικό διάστημα από την ολομέλεια μέχρι την συνδιάσκεψη «είχαν χαλαρωθεί τα μέτρα στο χτύπημα της αντίδρασης», επαναπροσδιόρισαν τις αποφάσεις και συμφώνησαν να «παίρνουν» τα κεφάλια των «αντιδραστικών» με το σήμα κατατεθέν της φρίκης, το Μαχαίρι-Λεπίδι:
«Τώρα που είναι ευκαιρία, πρέπει να ξεπατώσουμε την αντίδραση, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε επαναστάτες. Λεπίδι-λεπίδι στην αντίδραση.»

Στην Αργολιδο-Κορινθία το κτήνος-Ζέγγος κινητοποίησε τα «λαγωνικά» του μετά την 19 Απριλίου 1944 και ανακαλύφθηκαν-βρέθηκαν διάφορα βάραθρα, τρύπες ,καταβόθρες, ξεροπήγαδα, γκρεμοί, σπηλιές και απρόσιτα μέρη για να εξαφανίσουν από την ιστορία τα τεκμήρια- πτώματα των ειδεχθών εγκλημάτων των, και σε μέγιστο βαθμό το κατάφεραν ώστε Έλληνες να μείνουν δια παντός “ακήδεστοι και άφαντοι”- (Ομηρ.Ιλ. Ζ 60).
Έτσι βρέθηκε και επιλέγει το περιβόητο Βάραθρο-τρύπα της Φενεού,(στο όρος Κoκοβούνι-Ντουρτουβάνα- 1800 υψόμετρο), για να γίνονται,κυρίως μόνο σ΄αυτό, σφαγές αντιδραστικών από την ευρύτερη περιοχή της δυτικής Αργολιδο-Κορινθίας αλλά και από άλλες περιοχές.

Πριν ανακαλύψουν το βάραθρο οι εκτελέσεις γινόντουσαν λίγο πιο έξω από το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στην Φενεό, με μαχαίρι κυρίως και τα πτώματα έμεναν σχεδόν άταφα.[[ Εις την στοάν της δευτέρας αυλόπορτας όπως μπαίνωμε είχεν βρύση. Εκεί όταν επέστρεφε από τις εκτελέσεις σφαγές ο σφαγιάς καπετάν Γλυκός έπλενε το μαχαίρι του και το προσωπόν του και τα χέρια του από τα αίματα. Είχε το θράσος να λέγει στους υπόλοιπους κρατούμενους. «Με γέμισαν αίματα κάτι κοτούλες που έσφαζα.» ενοούσε τις γυναίκες που έσφαξε, τις έλεγε κοτούλες. Στην αρχή τους πρώτους κρατούμενους τους έβγαζαν έξω εις την άπλαν του μοναστηρίου. Τους έβαζαν και άνοιγαν το μνήμα τους μονάχοι τους οι κρατούμενοι, τους έσφαζαν και έβγαζαν άλλους κρατουμένους και τους έθαβαν. Οι θάφτες άνοιγαν πάλι τάφους, τους έσφαζαν και αυτούς. Εναλλάξ και το αυτό βιολί. Αργότερα όπου άλλαξαν τα πράγματα ο ηγούμενος Βασίλειος άνοιξεν νέο υδραγωγείο, δια να φέρει το νερό στο μοναστήρι. Ο διανυγείς αύλαξ, απέδωσε αρκετούς σκελετούς και σαράντα κρανία (Από το βιβλίο: “Οι μνήμες μου για την πατρίδα” –Σωκράτης Δ. Αγγελόπουλος”-Σελ 276) ]].

Γρήγορα όμως λόγω της δυσοσμίας οι κάτοικοι της Φενεού και της Γκούρας, αντιλήφθηκαν το έγκλημα που γινόταν στην περιοχή τους.
Στις 19 Ιουλίου 1944 στο βάραθρο τρύπα της Φενεού Κορινθίας έγιναν οι τελευταίες σφαγές Ελλήνων «αντιδραστικών» εκεί. Έκτοτε εγκαταλείφθηκε το βάραθρο , λόγω ότι παρα-έγινε γνωστός ο τόπος σφαγής και έπρεπε να καταπραϋνθούν οι αντιδράσεις και η κατακραυγή των γύρω κατοίκων.
Μέχρι την παραπάνω ημερομηνία(19-07-1944) ,επειδή από 15-07-1944 είχε ξεκινήσει νέα σοβαρή εκκαθαριστική επιχείρηση των Γερμανών στην κεντρική και δυτική Αργολιδο-Κορινθία (σ.σ. Μερικά χωριά που πέρασαν και λεηλάτησαν οι Γερμανοί τότε ήσαν Λαύκα, Πλατάνι, Σκοτεινή, Καλλιάνι, Μπούζι, Ντούσια, Καλύβια, Γκούρα, Μεστά, Μεσενό, Ευρωστίνη, Πύργος, Κούτσι, Τρίκαλα, Μαψό ,Κουταλά ,Αθίκια επίσης σκότωσαν αδιακρίτως συνολικά περί τα 100 άτομα, όπως τότε συνέλαβαν πολλούς ομήρους τους οποίους έστειλαν στα κάτεργά τους στη Γερμανία) και επέκειτο η «παγανιά» να εξελιχθεί στα μέρη της Φενεού , έπρεπε να εκκενώσουν το στρατόπεδο συγκέντρωσης ,το οποίο ήταν το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου, με την ονομασία “Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Νεμέας”, περί το 10 χιλ. μακρύτερα του βαράθρου,(Μια απόσταση περί των δύο ωρών με τα πόδια, μέσω ενός δύσβατου μονοπατιού) οι «ινστρούχτορες» τότε αποφάσισαν να σφάζουν κάθε μέρα σχεδόν όσους κρατούμενους είχαν στο στρατόπεδο ,παρά να τους απελευθερώσουν ή να τους μεταφέρουν αλλού. Τότε επίσης έκαναν και εσπευσμένες τελευταία ώρα συλλήψεις και σφαγές ατόμων ,κυρίως από την περιοχή Φενεού για να μην προσφύγουν υποτίθεται τα άτομα αυτά και «συνεργαστούν» με τους Γερμανούς λόγω αντίδρασης στην τρομοκρατίας τους και διότι γνώριζαν-ήσαν μάρτυρες της φρίκης στο Μοναστήρι και στο βάραθρο. Εκτιμάται ότι μόνο από 09 έως 18-19/07/1944 εσφάγησαν πάνω από 180 άτομα στο βάραθρο-τρύπα!
{Το βράδυ της 17 ης Ιουλίου, γιορτή της Αγίας Μαρίνας γέννησε η αδερφή μου ένα αγοράκι. Ένα αγοράκι άτυχο, ορφανούλι. Που δεν το γνώρισε, ούτε γνώρισε το ίδιο πατέρα. Γιατί τη βραδιά που γεννήθηκε ξημερώνοντας διάλεξαν οι κακούργοι να εκτελέσουν τον πατέρα του, τον δάσκαλο του χωριού, Δημήτριο Καπέλλο, (1902-1944) μαζί με όλους σχεδόν τους Φενεάτες. {(Από τα απομνημονεύματα της Άννας Σταματοπούλου -Βιβλίο «ΦΕΝΕΟΣ 1944-Η ΓΗ ΤΗΣ ΟΔΥΝΗΣ»-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ)}

Τα άτομα οδηγούντο , όπως και σε προηγούμενες σφαγές, από το Μοναστήρι κατά ομάδες 10-20-40-50 ατόμων, νύχτα προς το πρωί, δήθεν για ανάκριση στην Ταξιαρχία, και καταυλίζονταν περί τα 180 μέτρα μακριά από το βάραθρο-τρύπα και από εκεί δύο-δύο οδηγούντο στο χείλος της φρίκης του βαράθρου και εσφάζοντο αγρίως.
Με τον ερχομό των Γερμανών 20/07/1944 τα «αντάρτικα» τμήματα και οι κάτοικοι εξαφανίστηκαν από τα χωριά και κρύφτηκαν στα γύρω βουνά. Οι Γερμανοί αφού σκότωσαν όσους βρήκαν κατά την “παγανιά” τους και όσους είχαν παραμείνει εντός των χωριών και οικισμών και αφού πλιατσικολόγησαν έκαψαν σπίτια, απεχώρησαν μετά μερικές ημέρες, (Από την περιοχή ΦΕΝΕΟΥ-ΣΥΜΦΑΛΙΑΣ έφυγαν οι Γερμανοί το βράδυ της 26/07/1944-βλ. βιβλίο Βαζαίου)έχοντας κάνει μεμονωμένες μικρό-συγκρούσεις με τους αντάρτες στην ευρύτερη περιοχή! Την χρονική περίοδο αυτή, μπροστά στην εγκαταλειμμένη «τρύπα» από τους «αντάρτες», βρέθηκε η Άννα Σταματοπούλου με μερικούς άλλους από το κοντινό χωριό Φονιά ή Πανόραμα Φενεού ,που πρόσφατα της είχαν σφάξει οικείους της-τον αδερφό της και άλλους -και η οποία αποτύπωσε την φρίκη ως παρακάτω:
«Τα βράχια γύρω στην Τρύπα γεμάτα πιτσιλιές από φρέσκο αίμα. Στην άκρη του βαράθρου το αίμα είχε κάνει μία παχιά κρούστα! Εκεί κοντά στο σημείο σφαγής, υπήρχαν υπολείμματα από ψωμί, τυρί, αυγά. Όπως φαίνεται, οι δήμιοι έκαναν διάλειμμα και έτρωγαν κάτι για να έχουν δυνάμεις να σφάζουν εκατοντάδες αθώων ανθρώπων.
Έχουμε μαζευτεί όλοι γύρο από την Τρύπα και κοιτάμε μήπως διακρίνουμε κάτι. Ακούσαμε τότε μια δυνατή φωνή να έρχεται από το βάθος του βαράθρου. Νομίζω ακόμη πως την ακούω. Η φωνή ήταν τόσο δυνατή που νόμιζες ότι σειόταν το Κακοβούνι.
Ήταν κάποιος ζωντανός. Τον είχαν κτυπήσει με το γλωσσίδι της καμπάνας του Αγίου Γεωργίου και αυτός ζαλισμένος έπεσε μέσα στο βάραθρο πριν προφτάσουν και τον σφάξουν. Την ώρα που πήγαινε ζαλισμένος να πέσει τον κτυπούσαν μαχαιριές. Τώρα βαριά πληγωμένος ζητούσε την βοήθειά μας. Φώναζε απεγνωσμένα και παρακαλούσε «Βγάλτε με αδέρφια, βγάλτε με! Αδερφός σας είμαι και εγώ. Βγάλτε με να σας ειπώ τι είδαν τα μάτια μου…..
Δεν μπόρεσα να βαστάξω την φρίκη και έπεσα λιπόθυμη………..!Έτρεξα πάλι κοντά στο βάραθρο να ακούσω την φωνή του, να τον αναγνωρίσω… Δεν ήταν όμως ο αδελφός μου…Ήταν κάποιος άλλος δυστυχής από το Άργος, όπως μάθαμε, που ζητούσε βοήθεια.
Φύγαμε έντρομοι χωρίς να μπορέσουμε να του δώσουμε βοήθεια. Ακόμη αισθάνομαι τύψεις. Τρέμαμε από το φόβο των ανταρτών, μήπως κάπου κοντά παραφύλαγαν και μας έπιαναν και τότε θα του κάναμε συντροφιά ζωντανοί στο βάραθρο ή σφαγμένοι….» (Από τα απομνημονεύματα της Άννας Σταματοπούλου -Βιβλίο «ΦΕΝΕΟΣ 1944-Η ΓΗ ΤΗΣ ΟΔΥΝΗΣ»)

Κατωτέρω παρατίθεται η συγκλονιστική αφήγηση του Βασ. Φιλ. Δωρή (Γεν. 19-10-1919/ αποβ. 5-5-1997), ο οποίος συνελήφθηκε 7-8 Ιουλίου 1944 στο χωριό του, Δούκα Άργους με άλλους και μεταφέρθηκαν για κράτηση στο Στρατόπεδο-Μοναστήρι! Ο Βασίλειος. Φιλ. Δωρής ,χωρίς να ανακριθεί, οδηγείται με άλλους την νύχτα της 9 προς 10-7-1944 ως «αντιδραστικός αμνός», προς σφαγή στο χείλος του βαράθρου, όπου εκεί κατόρθωσε περιπετειωδώς, τελευταία στιγμή να δραπετεύσει από τα αιμοσταγή σκυλιά-σφαγείς του. Ο Βασ. Δωρής είναι ίσως ο μοναδικός που γλύτωσε από την σφαγή στο συγκεκριμένο βάραθρο και γενικότερα από τους λίγους που κατόρθωσαν να διαφύγουν την τελευταία στιγμή από την προ-αποφασισμένη φρικώδη σφαγή. Συγκεκριμένα, καταγόμενοι από την Αργολιδο-Κορινθία από ερευνά μου, έχει αναφερθεί ότι διέφυγαν την σφαγή, την τελευταία στιγμή, ο αναφερόμενος Βασ. Δωρής, ο Παν. Αγγελόπουλος από το Βρούστι Άργους που γλύτωσε της σφαγής ενώ έσκαβε τον τάφο του στο Δούκα Άργους , ο Θωμάς Γιώργας από Μιδέα, που διέφυγε της σφαγής στις Λίμνες, ο Αποστόλης Μπάρλας από την Φρουσούναν που διέφυγε την μάχαιρα του αιμοσταγή Δ. Κούρου στο Τάτσι Άργους και μια γυναίκα από το Γαλατάκι Κορινθίας που διέφυγε της σφαγής στην Στιμάγκα Κορινθίας.
Η συγκλονιστική αφήγηση του Βασ. Δωρή έχει καταγραφεί από τον αδερφό του Ευάγγελο το 1945 και αποτυπώθηκε στο βιβλίο «ΑΠΑΝΤΑ-ΕΥΑΓ. ΦΙΛ. ΔΩΡΗ- ΑΘΗΝΑ 2008».Σε αυτή την δραματική αφήγηση αναφέρονται ονόματα και γεγονότα στον χρόνο και στον χώρο που συνέβηκαν.
Μετά το παρατιθέμενο και επιμεληθέν απ΄εμού ψηφιακά κείμενο της αφήγησης του Βασ. Δωρή, παρατίθενται και άλλων αναφορές, για την περιπέτεια αυτή, με περισσότερες πληροφορίες, όπως αποτυπώνονται και επιπρόσθετες αναφορές, σημειώσεις, αποσαφηνίσεις μου, ειδικότερα περί της αφηγήσεως του Βασ. Δωρή αλλά και γενικότερα για το «πογκρόμ» τρομοκρατίας, φρίκης, , σφαγών που έγινε στην Αργολιδο-Κορινθία κυρίως το καλοκαίρι του 1944.(Η Άννα Σταματοπούλου ,από το χωριό Φονιά -Πανόραμα Φενεού στα απομνημονεύματα της -Βιβλίο «ΦΕΝΕΟΣ 1944-Η ΓΗ ΤΗΣ ΟΔΥΝΗΣ»-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ αναφέρει περιληπτικά και την περιπέτεια του Β. Δωρή , φαίνεται διαδόθηκε και έκανε εντύπωση τότε στην περιφέρεια!).
Ευχαριστίες στην αγαπητή Ελληνίδα, θυγατέρα του Βασ. Δωρή, την Ευφροσύνη για την παραχώρηση του βιβλίου με την αφήγηση του πατρός της , όπως και για τις επιπλέον πληροφορίες και αποσαφηνίσεις που μου εμπιστεύτηκε!

Το άρθρο είναι από την ιστοσελίδα «ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΕΝ ΑΙΘΡΙΑ»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: