Monthly Archives: Μαρτίου 2019

Πόσοι είμαστε πολιτικά αρτιμελείς ;


photoΟ Στέλιος Κυμπουρόπουλος είναι το πρόσωπο της επικαιρότητας των δύο τελευταίων μηνών περίπου κι αυτό, γιατί αποτελεί ένα παράδειγμα που ο πολιτικός κόσμος οφείλει να μιμηθεί. Αυτός ο συνάδελφος με τις πολύ ποιοτικές σπουδές εκπέμπει ένα δυνατό μήνυμα για όλους μας. Από όταν βρέθηκε σημαιοφόρος του σχολείου του στην παρέλαση (ξεσηκώνοντας μάλιστα πολλές αντιδράσεις) πήγε κόντρα στο ρεύμα, αφού η νομοθεσία δεν επέτρεπε τότε σε άτομα με κινητικά προβλήματα να κρατούν τη σημαία !!!

Έκτοτε, εκτός από το να σπουδάζει, επέδειξε και πλούσια κοινωνική δραστηριότητα, θέλοντας να μεταδώσει το μήνυμα ότι η αναπηρία δεν μπορεί στον 21ο αιώνα να αποτελεί πρόβλημα. Είναι απλώς ένας διαφορετικός τρόπος διαβίωσης. Αυτό το ίδιο μήνυμα, που τόσα χρόνια πρεσβεύει θέλει να μας μεταγγίσει με την υποψηφιότητά του και σήμερα.

Όταν πριν λίγο καιρό είχα μια, μπορώ να πω τυχαία, συνάντηση μαζί του και μου έκανε την τιμή να φωτογραφηθούμε και να ανταλλάξουμε στοιχεία, η χαρά μου για τη γνωριμία ξεχείλισε. Όταν λίγες μέρες αργότερα δημοσίως εξέφρασα το θαυμασμό μου γι’ αυτόν τον αγωνιστή, βρέθηκε κάποιος που με απορία με ρώτησε… «μα με τόσα κινητικά προβλήματα πώς θα μπορεί να μας εκπροσωπήσει;». Αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα του Στέλιου Κυμπουρόπουλου. Δε ζητά με τον αγώνα που δίνει όλα αυτά τα χρόνια τη συμπόνια μας ή να γίνει δέκτης ενός επιδόματος. Ζητάει να τον αντιμετωπίσουμε ως ίσο προς ίσο σε κάθε πεδίο στο οποίο αποζητάει να αναμετρηθεί. Ο τρόπος που κινείται κάνει τους γύρω του να ξεχάσουν το πρόβλημά του, όπως είμαι βέβαιος ότι συνήθως το ξεχνάει και ο ίδιος.

Πολλοί από εμάς βλέποντας τον εαυτό τους στον καθρέφτη βλέπουν πολλές αδυναμίες σε φυσική δύναμη και σωματική αντοχή. Ενώ αυτό το αναγνωρίζουν, δεν αναγνωρίζουν στον εαυτό τους καμία ιδιαιτερότητα, δε θεωρούν ότι υστερούν σε τέτοιο βαθμό, που θα έπρεπε να κλειστούν στο σπίτι τους και να μην ασχολούνται με οτιδήποτε. Γιατί θα έπρεπε να το θεωρήσει εκείνος; Με την υποψηφιότητά του δε νομίζω ότι ζητάει από εμάς να υπερψηφίσουμε έναν άνθρωπο υπερασπιστή των ατόμων με αναπηρία, αλλά έναν ικανό εκπρόσωπο της Ελλάδας στην Ευρώπη, ικανό να συμμετέχει σε όλες τις διαδικασίες και τις δραστηριότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Το μήνυμα που χρόνια αγωνίζεται να μεταλαμπαδεύσει είναι ότι η αναπηρία δεν είναι εμπόδιο, αλλά μία ιδιότητα με την οποία μαθαίνεις να ζεις, προσαρμόζεσαι και πορεύεσαι. Άρα, μη ζητάς διακριτική μεταχείριση, αγωνίσου. Κι αν η κοινωνία σου δώσει προνόμια, ας τα έχεις λόγω αξίας κι όχι υπερπροστασίας που ακρωτηριάζει την περηφάνια της προσωπικότητας. Ο Στέλιος δεν έγινε σημαιοφόρος, γιατί οι καθηγητές του του χάρισαν βαθμούς. Ήταν απλώς ο καλύτερος μαθητής της τάξης του. Ναι δεν έκανε Φυσική Αγωγή, μα ούτε ένας αλλόθρησκος θα έκανε Θρησκευτικά. Αυτό σημαίνει είμαι διαφορετικός, αλλά ίσος. Ο υπόλοιπος κόσμος ανακάλυψε πολύ νωρίτερα από την Ελλάδα ότι πρέπει να βλέπουμε με αυτή την οπτική γωνία την αναπηρία. Εύχομαι σύντομα να τον συγχαρούμε, όχι γιατί εξελέγη ευρωβουλευτής παρά τα κινητικά του προβλήματα, αλλά γιατί απλώς εξελέγη ευρωβουλευτής. Παλεύει, για να πάρει ένα «Μπράβο» ολόιδιο με τους άλλους συνυποψηφίους του που θα έχουν πετύχει το ίδιο.

Εγώ εκτός από το θαυμασμό μου για τη στάση ζωής που διατηρεί θέλω μέσα από αυτό το δημόσιο λόγο μου να του ευχηθώ να είναι για τα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας ό,τι ήταν ο Stephen Hawking για τη Φυσική. Ένας άνθρωπος που πρώτευσε, γιατί απλώς ήταν ο καλύτερος. Το πιστεύω ακράδαντα και σύντομα κι εκείνος θα έχει την ευκαιρία να μας το δείξει!

 

Του Κωνσταντίνου Μαραβέγια

Χειρούργος – Επιστημονικός Διευθυντής Άνασσα Γενική Κλινική – Βόλος

 

ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΟΝΕΙΡΙΚΗ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟ


Ιστορία, Ήθη, Έθιμα και Λαογραφία για το Σμιγοπέλαγο Νησί της Λακωνικής

ΜΕΝΤΗ-ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΙΔΟΥ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ του Σπυρίδωνος, Καθηγήτρια – Νομικός
ΙΣΤΟΡΙΚΑ

zxΗ Ελαφόνησος βρίσκεται στην αρχή του ανατολικού τμήματος εισόδου του Λακωνικού Κόλπου, δυτικά του Μαλέα και βόρεια των Κυθήρων.  Απέχει μόλις 350 μέτρα από την απέναντι ακτή (Πούντα) με την οποία ήταν κάποτε ενωμένη, σχηματίζοντας τη Χερσόνησο “Όνου Γνάθο’’, όπως αναφέρει ο καταξιωμένος Ελαφονησιώτης, πανεπιστημιακός και συγγραφέας, Κων/νος Μέντης (1993:6,11,39,40). Κατοικήθηκε για πρώτη φορά κατά τη νεολιθική περίοδο, ανάμεσα στο 6000-3500 π.Χ.(ο.π.:11).

Το 375 μ.Χ. ένας τρομακτικός σεισμός έπληξε την Πελοπόννησο, δημιούργησε τεράστια παλιρροϊκά κύματα και μετέτρεψε τη Χερσόνησο σε νησί (Ελαφονήσι). Η μετατροπή της χερσονήσου σε νησί έγινε σταδιακά. Ως και το 1677μ.χ., μπορούσε κανείς να περάσει στο νησί σχεδόν περπατώντας. (ο.π.:40-41).

Πειρατεία και ερήμωση

Μέχρι το 1893 το Στενό της Ελαφονήσου, όπου βρίσκονται οι ξακουστές δίδυμες παραλίες του Σίμου και του Σαρακήνικου, αποτελούσε το μοναδικό σύντομο θαλάσσιο δρόμο επικοινωνίας μεταξύ ανατολικής και δυτικής Ελλάδας. Τη ρότα αυτή ακολούθησαν και οι Άραβες (674-678) όταν πραγματοποίησαν την πρώτη τους εκστρατεία προς την Κωνσταντινούπολη. Σε μια απ’ τις επιδρομές, στα μέσα του 9ου αιώνα, οι Σαρακηνοί κατέλαβαν την Ελαφόνησο και κατάσφαξαν όλους τους κατοίκους της (ο.π.:40) .Η Ελαφόνησος έκτοτε θα παραμείνει έρημη κι’ ακατοίκητη για χίλια περίπου χρόνια…Τη χιλιετία αυτή το νησί θα τεθεί, διαδοχικά, υπό την κυριαρχία των Σαρακηνών, Φράγκων, Ενετών, Τούρκων, Τουρκορώσων, Γάλλων και  Άγγλων (ο.π.:97).

Οριστική ένωση της Ελαφόνησου  με την Ελλάδα στις 6 Ιουλίου του 1850

Από το 1800 η Ελαφόνησος υπαγόταν στα Ιόνια νησιά, ως “εξάρτημα’’ των Κυθήρων. Το 1815 η Ιόνιος Πολιτεία περνούσε στην αγγλική προστασία. Το 1828, στη συνδιάσκεψη του Λονδίνου, αποφασίστηκε ότι “η Πελοπόννησος, τα κοντινότερα με αυτή νησιά και οι Κυκλάδες με εγγύηση των δυνάμεων μένουν ελεύθερα μέχρι να αποφασιστεί οριστικά η τύχη της Ελλάδος’’.   Το 1829 ο Καποδίστριας έκανε πληθυσμιακή απογραφή στην Ελαφόνησο όπου αναγράφεται ότι υπήρχαν 17 οικογένειες, ενώ το σύνολο των κατοίκων ήταν 29 άτομα. Με τον τρόπο αυτό ο Καποδίστριας προέβη στη de facto προσάρτηση της Ελαφονήσου στην Ελλάδα. Ακολούθησε αγγλοελληνική διένεξη που κορυφώθηκε το 1849-1850 (ο.π.:92).

Τελικά, στις 6 Ιουλίου του 1850, ο υπουργός των εξωτερικών Ανδρέας Λόντος, υπέγραψε σύμβαση με την Αγγλία με την οποίαν η Ελαφόνησος ενώνεται οριστικά με την Ελλάδα.

Σημείωση:Την επέτειο της ένωσής της με την Ελλάδα (θεσπίστηκε με ειδικό Προεδρικό Διάταγμα: 54/2003) γιόρτασε για πρώτη φορά η Ελαφόνησος στις 6 Ιουλίου του 2003, μετά από 153 ολόκληρα χρόνια.

Ξανακατοίκηση της Ελαφονήσου

Το 1835 ο Τζανετάκης Γρηγοράκης,από τη γνωστή και ξακουστή μανιάτικη οικογένεια των Γρηγοράκηδων, υπέβαλε στην κυβέρνηση του Όθωνα αίτηση για να σχηματίσει μανιάτικο συνοικισμό στην Ελαφόνησο. Η κυβέρνηση αυτή ενέκρινε το αίτημά του, αλλά ο συνοικισμός αυτός θα έπρεπε να γίνει με Σουλιώτικες προδιαγραφές. Οι Μανιάτες,όπως ήταν φυσικό, αρνήθηκαν. Την 1η Μαρτίου 1837 η κυβέρνηση εξέδωσε νέο διάταγμα που αφορούσε την Ελαφόνησο αποκλειστικά και καθόριζε τον τρόπο του συνοικισμού της (ο.π.:94). Απότοκος αυτού του διατάγματος ήταν η Ελαφόνησος να ξανακατοικηθεί και επίσημα στα μέσα του 19ου αιώνα. Η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα κτίστηκε με τη πρωτοβουλία της γνωστής Μανιάτικης οικογένειας των Γρηγοράκηδων («κτήτορες Πασχάλης Γερακάρης και Φλωρούσα Δραγονίτσα σύζυγός του») το 1858 και ανακαινίστει το 1862.

Επίσης ήρθαν κι άλλοι Μανιάτες, Κυθήριοι, Βατικιώτες, Κρητικοί.

ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟ

Κυριακή της Τυρινής

Το κύριο συστατικό των τροφών ήταν το τυρί, εξού και το όνομα “Τυρινή”. Έτσι έτρωγαν την Κυριακή αυτή τυρόπιτες, χορτόπιτες παρασκευασμένες με χόρτα άγρια και τυρί, μακαρόνια με τυρί, χυλοπίτες με γάλα, αυγά, γάλα και τυροκομικά είδη. Φυσικά δεν απουσίαζαν από το τραπέζι και τα τηγανιτά ψάρια, συνοδευτικό φαγητό όλων των Λαφονησιώτικων πιάτων. Μετά άρχιζε το φαγοπότι και το πήγαινε έλα των μασκαράδων στα σπίτια. Διασκέδααζαν μικροί μεγάλοι ως τις πρώτες πρωινές ώρες.

Τα φαγητά που περίσσευαν τα έριχναν στις κότες και τα γουρούνια. Δεν έπρεπε να μείνει τίποτε,γιατί ξημέρωνε Καθαρή Δευτέρα κι έπρεπε να τα “καθαρίσουν” όλα.

Την Τυρινή (όπως και την  Κρεατινή)  συγκεντρώνονταν σε συγγενικά σπίτια για να αποκριέψουν (αποκρέψουν).  Οι νοικοκυρές συναγωνίζονταν ποια θα φτιάξει το πιο νόστιμο. Όλα τα μέλη των οικογενειών κρατούσαν τσουπλέκια (σκεύη), καρέκλες, σκαμνιά, σοφράδες και ξεκινούσαν για να πάνε στα σπίτια που τους είχαν προσκαλέσει.

Άρχιζε το φαγοπότι με ευχές, αστεία, τραγούδια κι ύστερα χορό. Πλούσιος, επίσης, έρεε ο οίνος που εύφρανε τους ουρανίσκους τόσο των συνδαιτυμόνων, όσο και των επισκεπτών. Επισκέπτες ήταν οι μουσκαράδες (μασκαράδες), οι οποίοι ντύνονταν με αυτοσχέδιες στολές. Κάλυπταν τα πρόσωπά τους με μουτσούνες (μάσκες) ή μαντήλια για να μην αναγνωρίζονται.  Όταν στο σπίτι χόρευαν, έμπαιναν κι οι μουσκαράδες (μασκαράδες) στο χορό. Ποτέ, όμως δεν αποκάλυπταν την ταυτότητά τους. Έκαναν αγώνες στοιχημάτων μεταξύ τους οι οικοδεσπότες και οι επισκέπτες για το ποιος είναι ο κάθε μασκαράς. Όταν έμπαιναν στο χορό προσπαθούσαν από τα τσαλίμια τους (τις κινήσεις τους) να ανακαλύψουν την ταυτότητά τους. Πολλές φορές έφευγαν δίχως να φανερώσουν την ταυτότητα τους, αφήνοντας τους οικοδεσπότες και τους καλεσμένους να αναρωτιούνται ποιοι ήταν. Άλλες φορές έβγαζαν τη μάσκα και αποκαλύπτονταν. Ευχαριστούσαν τη συντροφιά, εύχονταν και του χρόνου, καληνύχτιζαν και έφευγαν για να συνεχίσουν τις επισκέψεις τους.

Σε όλα τα σοκάκια της Ελαφονήσου συναντούσες μασκαράδες (με τα φακά – φακούς – στο χέρι, γιατί την εποχή εκείνη δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα), να γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι, να τρώνε, να πίνουν και να διασκεδάζουν.

ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟ

Η Καθαρή Δευτέρα είναι η πρώτη μέρα της Σαρακοστής (Μεγάλης Τεσσαρακοστής). Την ημέρα αυτή από το πρωί μαζεύονταν σε άλλο συγγενικό σπίτι. Αν το επέτρεπε ο καιρός έστρωναν τα τραπέζια έξω από το σπίτι σε βεράντες, αυλές, κήπους. Η Καθαρή Δευτέρα αποτελούσε συνέχεια στο πνεύμα της Αποκριάς. Οι Λαφονησιώτες πιστοί στις παραδόσεις δεν αρτευόντουσαν αυτή την ημέρα (Δεν κατάλυαν ζωικές τροφές ούτε και λάδι). Οι νοικοκυρές άλλες ζύμωναν στους φούρνους τους (τότε δεν υπήρχαν αρτοποιεία για να παρασκευάζουν λαγάνες). Το πρώτο ψωμί που έβγαζαν το έλεγαν λαγάνι. Όμως αυτό δεν το παρασκεύαζαν όπως τις σημερινές λαγάνες. Ήταν όπως το κανονικό ψωμί που ζύμωναν. Άλλες πήγαιναν στη θάλασσα για να μαζέψουν πεταλίδες, μπομπόλια και αχινιούς (αχινούς).

Άλλες πήγαιναν στον αυλόκηπό τους να μαζέψουν και να πλύνουν φρέσκα λαχανικά όπως: κρεμμυδάκια, ραπανάκια, μαρούλια. Το γεύμα απαρτιζόταν κι από άλλα νηστίσιμα όπως: ελιές που δεν έλειπαν από κανένα λαφονησιώτικο σπίτι, χαλβά, ταραμά, βορβοί (βολβοί) που τους είχαν βγάλει από τα σπλάχνα της ελαφονησιώτικης γης, χταπόδια και βραστές πατάτες. Στο τέλος πήγαινε η καθεμιά τα εδέσματα που είχε προετοιμάσει, στο σπίτι που θα έτρωγαν.

Την ημέρα αυτή εκτός από τους μασκαράδες, επισκέπτονταν τις συγκεντρωμένες παρέες και πολλοί ξένοι. Οι ξένοι αυτοί ήταν κυρίως Βιγκλαφιώτες, Βατικιώτες και άλλοι Λάκωνες από τις γύρω περιοχές. Ακόμη κι απ’ την πρωτεύουσα του νομού, τη Σπάρτη κατέφθαναν. Ως είθισται,την Καθαρά Δευτέρα τη γιορτάζουν κοντά στη θάλασσα. Οι επισκέπτες λοιπόν αυτοί έρχονταν να γιορτάσουν, να περάσουν τα ‘Κούλουμα’ στις παραλίες της Ελαφόνησου μιας και είναι το μοναδικό νησί της Λακωνίας και βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την Πελοποννησιακή στεριά.

Οι Ελαφονησιώτες που φημίζονταν για τη φιλοξενία τους, τους καλούσαν στο τραπέζι τους λέγοντάς τους:“κοπιάστε να φάμε” και τους κερνούσαν μεζέ και κρασί.

Μετά το φαγητό ή πριν από αυτό τα Λαφονησιωτάκια εκείνης της εποχής πήγαιναν στο Κοντογόνι και στον Καλόγερα, κρατώντας σφιχτά και με καμάρι στα χέρια τους τους χειροποίητους αϊτούς τους (χαρταετούς) για να τους αμολήσουν (να τους πετάξουν).

Τους χαρταετούς αυτούς τα παιδιά τους ετοίμαζαν με περισσή φροντίδα εβδομάδες πριν. Δεν υπήρχαν εκείνη την εποχή τότε έτοιμοι στο εμπόριο για να τους προμηθευτούν. Έτσι για να τηρήσουν το έθιμο της Καθαράς Δευτέρας, τους έφτιαχναν μόνα τους.  Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση για ένα παιδί από τη χαρά της δημιουργίας. Κανένα παιχνίδι,όσο ακριβό κι αν είναι αυτό, δεν προσφέρει τόση ευχαρίστηση στο παιδί, όσο αυτό που το έχει φτιάξει με τα ίδια του τα χέρια.

Όταν έφταναν στις παραλίες του νησιού με βοηθό τον άνεμο, που συνήθως πνέει στο νησί, προσπαθούσαν να τους πετάξουν.

Το τι επακολουθούσε δε δύναται να περιγραφεί με λόγια. Γινόταν πανζουρλισμός από τις φωνές τους. “Αμόλα καλούμα”. Η φωνή αυτή ακουγόταν καθώς ο χαρταετός κέρδιζε ύψος. Τα παιδιά συναγωνίζονταν μεταξύ τους ποιος θα επικρατή, ποιου ο χαρταετός θα κατόρθωνε τελικά να πετάξει και ποιου θα έφτανε πιο ψηλά. “Ξεφταλάγιαζαν” που θα έλεγε κι ο αξέχαστος μεγάλος λαογράφος και ιστορικός του νησιού μας, Τζώρτζης Ανωμήτρης, τις παραλίες από τις φωνές τους.

Όσοι χαρταετοί κατόρθωναν τελικά κι ανέβαιναν ψηλά, συναντούσαν τους γλάρους και πετούσαν παρέα μαζί στο λαφονησιώτικο ουρανό.

Ιστορικές Πηγές

Βιβλιογραφία: Μέντης Κων/νος, «Ελαφονήσι το Σμιγοπέλαγο Νησί», Εκδόσεις Λαφονησιώτικη βιβλιοθήκη, Πειραιάς 1993

 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ… ΑΠΟ ΤΟΝ ARKA


Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

www.facebook.com/ARKAS

Μηδενικές οι εισαγωγές αυτοκινούμενων τροχόσπιτων! Απών το κράτος


  • Γιώργος Κ. Ανδρής (ga@newsauto.gr)

«SOS» εκπέμπουν οι λιγοστοί και εναπομείναντες εισαγωγείς αυτοκινούμενων τροχόσπιτων καθώς από το 2010 δεν έχει γίνει ούτε μία εισαγωγή οχήματος στην Ελλάδα και οι επιστολές τους προς την κυβέρνηση μάλλον δεν λαμβάνονται υπόψιν.

Η Ελλάδα όμως παραδοσιακά αποτελεί ένα βασικό προορισμό για τους οδικούς τουρίστες άλλων κρατών μελών και μάλιστα οι δρόμοι σε δημοφιλής τουριστικούς προορισμούς αλλά και νησιά κατακλύζονται το καλοκαίρι από αυτοκινούμενα τροχόσπιτα με ξένες πινακίδες κυκλοφορίας.

Οι εν λόγω τουρίστες να επισημάνουμε πως ενισχύουν τα τουριστικά έσοδα κατά πολλά δις. ευρώ κάθε χρόνο και βέβαια σύμφωνα με έρευνες είναι από τους πιο «πιστούς» επισκέπτες της χώρας μας.

Ωστόσο ο κλάδος των αυτοκινούμενων και μη τροχόσπιτων στην Ελλάδα φαίνεται ότι βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού παρά τα τεράστια έσοδα που μπορεί να αποφέρει στο κράτος και βέβαια όλες οι επιστολές που έχουν αποστείλει στα Υπουργεία οι εναπομείναντες εισαγωγείς προφανώς δεν ενδιαφέρουν κανέναν.

Ωστόσο το Newsauto.gr αλλά και η Ένωση Συντακτών Αυτοκινήτου αποτελούν δύο από τους βασικούς συμμάχους τόσο των καταναλωτών όσο και των επαγγελματιών του κλάδου της αυτοκίνησης αναδεικνύοντας τα κακώς κείμενα…

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει στο Newsauto.gr ένας από τους ελάχιστους εισαγωγείς αυτοκινούμενων τροχόσπιτων:

«Αγαπητό Newsauto.gr και αξιότιμοι κύριοι της Ένωσης Συντακτών Αυτοκινήτου, είμαστε μια εταιρία η οποία ασχολείται με το τροχόσπιτο και το αυτοκινούμενο από το 1978 στην Ελλάδα. Δυστυχώς τα προβλήματα πολλά και άλυτα δεκαετίες τώρα.

Έχουμε στείλει επιστολές, υπομνήματα κάναμε παραστάσεις στο Υπουργείο Μεταφορών αλλά φωνή εν τη Ερήμων.

Τα προβλήματα επικεντρώνονται σε τρία σκέλη:

Το ρυμουλκούμενο τροχόσπιτο δεν έχει ξεχωριστή άδεια κυκλοφορίας αλλά προσαρτάτε στο αυτοκίνητο με σημείωμα – άδεια έλξης.

Το αυτοκινούμενο τροχόσπιτο έχει το πρόβλημα ότι αφαιρέθηκε η έκπτωση του 50% που είχε παλαιότερα στον υπολογισμό του τέλους ταξινόμησης κατά την εισαγωγή του και με την αλλαγή του τρόπου υπολογισμού το τελωνείο θέλει να εισπράξει από 4.000-5.000 που έπαιρνε, σήμερα 15.000-20.000 ευρώ.

Και το ρυμουλκούμενο και το αυτοκινούμενο τροχόσπιτο, υπάγονται με την 3763/111/15 Υπουργική απόφαση στα οχήματα ειδικού σκοπού της 2007/46 Κοινοτικής οδηγίας και σύμφωνα με αυτή την υπουργική απόφαση εφαρμόστηκε εθνική νομοθεσία για τα μεταχειρισμένα και υποχρεούνται να εκδώσουν νέα έγκριση τύπου σε κάθε μεταβίβαση….

Φυσικά αυτό απαιτεί κόστος 1.000 ευρώ τουλάχιστον και 3-4 μήνες αναμονή…»

Στην Ευρώπη κυκλοφορούν 1,8 εκατ. αυτοκινούμενα τροχόσπιτα και 3,7 εκατ. ρυμουλκούμενα, στην Ελλάδα 700 αυτοκινούμενα και δεν ξέρει κανείς πόσα τροχόσπιτα αφού δεν μηχανογραφούνται…

Επίσης πηγή προμήθειας αυτοκινούμενων τροχόσπιτων αποτελούσε και ο πρώην ΟΔΔΥ καθώς πολλοί τουρίστες που έρχονταν στη χώρα μας με παλιά αυτοκινούμενα τροχόσπιτα τα οποία ακινητοποιούνταν από κάποια μηχανική βλάβη απλά τα παράταγαν και στη συνέχεια το κράτος λόγω των ξένων πινακίδων κυκλοφορίας τα μετέφερε στις εγκαταστάσεις του Οργανισμού και στη συνέχεια τα εκποιούσε.

Τέλος Ταξινόμησης Αυτοκινούμενων Τροχόσπιτων

Μόλις 6 ή 7 εμπορίες Τροχόσπιτων έχουν μείνει πλέον στην Ελλάδα από δεκάδες που υπήρχαν πριν την έλευση της κρίσης και της επιβολής υπέρογκων φόρων.

Ειδικότερα από το 2004 – 2009 εισήχθησαν στην Ελλάδα 700 περίπου αυτοκινούμενα τροχόσπιτα καθότι το τέλος ταξινόμησης ήταν με έκπτωση 50% από το τέλος ταξινόμησης ενός ΙΧ και με κόστος ΕΦΚ από 2.000 – 5.000 ευρώ.

Επίσης δεν υπήρχαν τα τεκμήρια, δεν υπήρχε φόρος πολυτελούς διαβίωσης,  με αποτέλεσμα να είναι επιτρεπτή η εισαγωγή των αυτοκινούμενων τροχόσπιτων.

Από το 2015 δυστυχώς το αυτοκινούμενο τροχόσπιτο πρέπει να πληρώνει στο Τελωνείο το 100% του ΕΦΚ που πληρώνει ένα ΙΧ αυτοκίνητο, ο ΕΦΚ δεν υπολογίζεται επί της χονδρικής αξίας αλλά επί της λιανικής προ φόρων, τα οχήματα αυτά έχουν κινητήρες πάνω από 2.000 κ.εκ. με εκπομπές CO2 από 120 γραμμάρια με αποτέλεσμα το Τέλος Ταξινόμησης να κυμαίνεται από 15.000 – 20.000 ευρώ για τα εμπορικά μοντέλα της αγοράς με λιανική προ φόρων στην Ευρώπη 45.000-50.000 ευρώ.

Αποτέλεσμα αυτών είναι από το 2010 με την κρίση και την αλλαγή του τρόπου υπολογισμού του ΕΦΚ να μην έχει εισαχθεί ούτε 1 αυτοκινούμενο τροχόσπιτο στην Ελλάδα.

Επίσης τα πολύ υψηλά τέλη κυκλοφορίας με βάση τα κυβικά (ενώ στη Ευρώπη δεν θεωρούνται οχήματα καθημερινής χρήσης και ως εκ τούτου πληρώνουν χαμηλότερα τέλη κυκλοφορίας στην Ευρώπη), τα υψηλά τεκμήρια και τον φόρο πολυτελούς διαβίωσης, τα πολύ υψηλά διόδια με βάση το ύψος (μοναδικό φαινόμενο στην Ευρώπη, Θεσσαλονίκη – Αθήνα απαιτούνται 85 ευρώ διόδια για ένα αυτοκινούμενο) έχουν οδηγήσει στο να έχουν καταθέσει πινακίδες οι μισοί και παραπάνω από τους 700 συνολικά και τους 100 περίπου να τα πουλάνε.

Στην ΕΕ υπάρχουν ταξινομημένα το 2017, 1.866.750 αυτοκινούμενα τροχόσπιτα και 3.362.950 ρυμουλκούμενα τροχόσπιτα.

Στην δε Γερμανική αγορά σημειώθηκε για το 2018 νέο ρεκόρ πωλήσεων και ταξινομήσεων. Ο τζίρος του κλάδου ανήλθε στο ποσό των 11,2 δισ. ευρώ με τις πωλήσεις να κυμαίνονται σε 46.859 στα αυτοκινούμενα και 24.327 στα τροχόσπιτα.

Η Ελλάδα φυσικά απέχει παντελώς από αυτές τις στατιστικές καθώς δεν έχει ταξινομήσεις.

Σε όλα αυτά προσθέστε ότι το αυτοκινούμενο τροχόσπιτο στην Βουλγαρία δεν πληρώνει κανένα φόρο ταξινόμησης και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να τους ανταγωνιστούμε σε καμία περίπτωση.

Αποτέλεσμα όλων αυτών, είναι το κράτος να έχει εισπράξει τίποτα από Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης από το 2010 από αυτοκινούμενα τροχόσπιτα, μηδενικό ΦΠΑ από πωλήσεις, μηδενικές εισπράξεις από τέλη κυκλοφορίας και μηδενικούς φόρους σε καύσιμα ανταλλακτικά κλπ.

www.newsauto.gr

 

Αρέσει σε %d bloggers: