Tag Archives: ΣΥΓΑΠΑ

Πως τρελαίνονται τα παιδιά των διαζυγίων


1Γράμματα διαζευγμένων

1) Καλημέρα σας. Πήγα σήμερα στο δημοτικό σχολείο του παιδιού μου, στο Κιλκίς για να συναντήσω στην έναρξη της περιόδου το παιδί μου, εννέα ετών σήμερα που έχω να το δω από πενταετίας διότι του έγινε πλύση εγκεφάλου και δεν θέλει να με δει, αλλά η δασκάλα μου απαγόρευσε την είσοδο. Τι πρέπει να κάνω? Πέρισυ, της έστειλα το έγγραφο του Υπουργείου το οποίο αγνοούσε παντελώς. Να την κάνω μήνυση, αναφορά ή να επιδιώξω να της εξηγήσω? Είμαι πολύ θυμωμένος διότι αυτή η διαγωγή δεν αρμόζει σε εκπαιδευτικό και…
θα κάνω κάποια άσχημη ενέργεια. Θέλω το παιδί μου: Είναι η ζωή μου και θυσιάζομαι γ’αυτό. Η γιαγιά και όλοι οι συγγενείς το θέλουν. Η μαμά του έχει κατηγορήσει όλους μας και η δικαιοσύνη δεν καταλαβαίνει οτι όλα είναι στημένα από ψυχοπαθή. Η δικαστική απόφαση απαγορεύει την επικοινωνία με τους συγγενείς και δίνει μόνο λίγες ώρες την εβδομάδα σ’εμένα αλλά είναι πλέον οδηνηρό να μετακινούμαι 600 χιλιόμετρα κάθε φορά (διότι η μαμά της μετακόμισε μακρυά) και να μη βλέπω το παιδί μου. Δεν είναι χώρα αυτή!!!
2) Καλή χρονιά. Είμαι η θεία της Αλίκης, 10 χρονών που έχει στραφεί εναντίον του αδελφού μου και όλης μας της οικογένειας, από Λάρισα. Η μαμά της μας κατηγορεί συνεχώς και το παιδί μας φοβάται. Μάλιστα, ζητάμε και εμείς επικοινωνία παρόλο οτι μας κατηγορούν αισχρά. Το αγαπάμε πολύ το παιδί. Η γιαγιά του το λατρεύει όπως και όλοι μας στην οικογένεια. Την πρώτη μέρα του σχολείου, μας άφησαν να μπούμε διότι κάναμε αγώνα και τώρα, μετά από χρόνια, κατάλαβαν οτι είναι απάνθρωπο να μας στερούν την επαφή έστω και στο σχολείο. Προ τριών μηνών, μας πήραν στο αυτόφωρο διότι βρισκόμασταν έξω από την πόρτα. Ζούμε ένα εφιάλτη. Ο αδελφός μου πήρε δικαστική απόφαση να βλέπει το παιδί πολύ συχνά αλλά ακόμα και τώρα δεν μπορεί να το δει εξ’αιτίας της μάνας και των συγγενών που έρχονται όλοι τη στθιγμή της επικοινωνίας και δημιουργούν πρόβλημα τόσο στο παιδί όσο και στο μπαμπά. Θα αγωνιστώ μέχρι θανάτου για το παιδί αυτό.
3) Καλησπέρα ΣΥΓΑΠΑ. Είμαι από κατερίνη. Φέτος, η μαμά των παιδών μου δεν τα έγραψε στο σχολείο (Γυμνάσιο-Λύκειο) γιατί θέλει να φύγει στην Αυστραλία. Ηδη μου τα έχει αποξενώσει από πενταετίας και δεν με θέλουν. Εχουν τρελαθεί. Το μεγαλύτερο αγόρι μου στέλνει απειλητικά μηνύματα και ο μικρός είπε στη δασκάλα οτι έχει σουγιά για να αμυνθεί εάν έλθει να τον δει ο πατέρας (εγώ δηλαδή) στο σχολείο. Και τα δύο παρακολουθούνται από παιδο-ψυχίατρο αλλά που δεν γνωρίζει το PAS και λέει μόνο οτι το διαζύγιο τα έχει αποσυντονίσει (!). Δικηγόροι και εισαγγελέας που ζήτησα βοήθεια μου λένε να κάνω δικαστήρια αλλά εγώ δεν θέλω (και δεν μπορώ άλλο). ΘΕΛΩ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΠΟΞΕΝΩΜΕΝΑ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΕΓΩ.
4) Πήγα χθες στο κτίριο που συστεγάζονται το Γυμνάσιο και το Λύκειο των παιδιών μου, στη Θεσσαλονίκη. Τα παιδιά απουσίαζαν την πρώτη ώρα. Μόλις ήλθε ο μεγάλος που πάει φέτος δευτέρα Λυκείου απομακρύνθηκε και δεν ήθελε να με δει. Μάλιστα πήγε στο γραφείο του Διευθυντή και με το κινητό του προσπάθησε να τηλεφωνήσει στην αστυνομία, λέγοντας: “Είμαι ο τάδε και ο μπαμπάς μου ήλθε στο σχολείο να με δει αλλά δεν θέλω και η δικαστική απόφαση αναφέρει να τον βλέπω όποτε θέλω εγώ (μπράβο δικαστές!!!). Ελάτε να με προστατεύσετε. Ο Διευθυντής παρακολουθούσε την αγωνία μου που διαρκεί χρόνια στο ίδιο σχολείο και το μόνο που έκανε ήταν να κρυφτεί διότι φοβήθηκε την αστυνομία και μάλιστα έλεγε στους παρόντες καθηγητές οτι δεν θέλει αστυνομία στο σχολείο (μπράβο Διευθυντής!!!). Ο Διευθυντής εδώ και ΄δύο χρόνια παίζει την παπαδιά, μια με τους βαθμούς που δεν ήθελε να δώσει, μια με την προβληματική επικοινωνία, μια με την άγνοια, αδιαφορία, φόβο που αποδείχθηκε καταστροφική αν και γνωρίζει την ιστορία, γνωρίζει το σύνδρομο γονικής αλλοτρίωσης-αποξένωσης, είδε την “τρέλα” στο μυαλό αυτού του παιδιού που δίχως κανένα λόγο είναι εχθρικό προς το μπαμπά του και το μόνο που είχε να πει ήταν μήπως θέλετε κάποια άλλη φορά να μιλήσετε αλλού? Το παιδί με απειλητικό τρόπο μου είπε οτι ο Διευθυντής γνωρίζει οτι η απουσία είναι δικαιολογημένη και οτι θα δικαιολογούσε ακόμα και τη δεύτερη ώρα: Εγώ πάντως μεγάλωσα ένα αγγελούδι και τώρα βλέπω ένα διάβολο. Αυτή η μετατροπή έγινε από το σατανικό χώρο των δικαστηρίων και από την ψυχοπαθή μάνα. Να ποιοί δάσκαλοι αποτελούν τη αφρόκρεμα της παιδείας στην Ελλάδα. Επιτρέπει το κινητό τηλέφωνο μέσα στο σχολείο, δεν δίνει τον σχολικό φάκελο στον γονέα και συναλλάσεται για απουσίες με το παιδί ενώ φέρεται στη μάνα δουλικά όταν γνωρίζει την ψυχοπάθεια και αντί να καλέσει ψυχολόγους και κοινωνικές υπηρεσίες, αντί να βοηθήσει το παιδί να προσεγγίσει το μπαμπά με την εξουσία που έχει και με δυναμικό τρόπο να μαλώσει το παιδί για την αχαριστία και ανάγωγη συμπεριφορά, προσπάθησε να σώσει το τομάρι του.
Το άλλο παιδί είναι στα χέρια της άχρηστης διευθύντριας του Γυμνασίου που ήδη κατέστρεψε το μεγαλύτερο και έχει τρόπους υποκόσμου. Λέει μάλιστα οτι έχει και πτυχίο νομικής αλλά αγνοεί παντελώς τους ηθικούς, νομικούς και παιδαγωγικούς τρόπους. Δεν έδωσε ποτέ βαθμούς, κάλυπτε τη μάνα, έβλεπε την ανικανότητά της και παρέλαβε την απόφαση λέγοντας: ΄Δεν δικαιούστε να έρχεστε εδώ διότι δεν έχετε τη μέριμνα”. Ντροπή για την εκπαίδευση, ντροπή για την Παιδεία. Να γιατί η χώρα μας πάει κατά διαβόλου και η νεολαία δεν ξέρει τι της γίνεται. Δεν είναι κακό να μη ξέρουν οι δάσκαλοι τι συμβαίνει στα παιδιά των διαζυγίων αλλά είναι κακό οτι δεν θέλουν να μάθουν και είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως. ΝΤΡΟΠΗ. Θα πρέεπι να παρέμβει το Κράτος, ο Υπουργός και η Δικαιοσύνη εάν της έμεινε λίγη αξιοπρέπεια και φιλότιμο. Τα παιδιά μου πέρασαν όλο το καλοκαίρι μέσα σε ένα δωμάτιο επειδή μια δικαστής έγραψε να με βλέπουν όταν θέλουν. Δηλαδή, ανήλικα παιδιά αποξενωμένα που δεν γνωρίζουν το αληθινό τους συμφέρον, να στερούνται τον πατέρα και όλο το συγγενικό του περιβάλλον για τρία χρόνια εξ’αιτίας ανίκανων και ανεκπαίδευτων δικαστών στην παιδική ψυχιατρική και στο PAS (Σύνδρομο Γονικής Αλλοτρίωσης-Αποξένωσης). Οι επιστήμονες το αναφέρουν ως τρέλα αλλά τα δικαστήρια και ο συνήγορος Κύπρου όπως και πολλών άλλων χωρών το αναγνωρίζουν ως κακοποίηση των παιδιών από τον γονέα που έχει την επιμέλεια.
5) Εχω να δω τα παιδιά μου από το 2004 από τότε που τα κάλεσε ο Εισαγγελέας στο θέμα επικοινωνίας. Σήμερα είναι 21 και 20 ετών. Μου έναναν αγωγές για διατροφή και κατάσχεση μισθού. Πήγα πολλές φορές στα σχολεία και σε άλλα σπίτια για να τα δω ενώ αυτά δεν με θέλουν. Μετά από χρόνια, έκανα νέα οικογένεια και έχω παιδάκι 3 ετών που ήθελα να τους το γνωρίσω αλλά τα παιδιά μου βρίζουν και δεν με θεωρούν πατέρα τους. Μάλιστα, πρόσφατα το αγόρι μου έκανε και αγωγή προσβολής πατρότητας για να αλλάξει το όνομά του (!) ενώ τα λατρεύω. Προ δύο ετών πήγα με τη νέα μου οικογένεια στο σχολείο όπου είχαν γιορτή και ο γιός μου ήλθε να με δείρει μπροστά στα έντρομα μάτια του μικρού παιδιού (ετεροθαλή αδελφή του). Οι καθηγητές και ο διευθυντής με έδιωξαν. Σήμερα τα παρακολουθώ από το ίντερνετ όπου σπουδάζουν σε ΤΕΙ-ΑΕΙ. Η συμπεριφορά τους είναι “τρελού” ανθρώπου.

Δέστε:

http://el.wikipedia.org/wik

και

http://patrotita.blogspot.gr/view/classic

Ο ΣΥΓΑΠΑ κατάφερε το αυτονόητο, δηλαδή να μπορεί να ασχοληθεί ο μη έχων την επιμέλεια/μέριμνα γονέας με την παιδεία και εκπαίδευσή του. Αφού το Κράτος δεν υπάρχει και άφησαν αυτούς που θέλουν το κακό μας, να κυριεύσουν, αυτοί είμαστε σαν πολίτες και οι λίγοι καλοί θα ασχοληθούμε με το καλό. Δεν μπορεί να επικρατήσει ο σκοταδισμός, η ανηθικότητα, το χρήμα, το παρακράτος και οι στοές-λέσχες. Το καλό επικρατεί πάντα του κακού.
Είναι αληθινές οι ρήσεις: “Εκαναν τα παιδιά και την παιδεία σαν τα μούτρα τους”, επικρατεί σκοταδισμός και διαπλοκή”. Στα σημερινά νέα μιλούν για το παρακράτος της δικαιοσύνης, τη διαφθορά και το παραδικαστικό (Ελλάδα, σελίδα 8, Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2012).
Ο Γάλλος ψυχίατρος Dr Victor Simon, σε έκθεσή του που τιτλοφορεί: “Πως να τρελάνετε τα παιδιά των διαζυγίων:

ΕΠΙΣΗΣ:
Δρ Νίκου Σπιτάλα, (http://spitalas.blogspot.com)
καθηγητού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης,
Προέδρου του ΣΥΓΑΠΑ (www.sos-sygapa.eu).
Η κρίση στην Ελλάδα ξεκίνησε από 30ετίας με την ευημερία, την εύκολη κτήση
χρημάτων, την λεγόμενη ‘πρόοδο’ σύμφωνα με τα δυτικο-ευρωπαϊκά και αμερικανικά δεδομένα και συνήθειες.

Ένα από τα ήθη της νέας τάξης πραγμάτων είναι και το διαζύγιο. Δηλαδή, με το πρόσχημα της γρήγορης λύσης του γάμου, της διευθέτησης των περιουσιακών και της λεγόμενης ‘ανεξαρτησίας’, χωρίζουν με την ευλογία της Πολιτείας και της Εκκλησίας, δίχως να υπάρχει κατάλληλη κουλτούρα για τα υπόλοιπα θέματα που κατά την άποψη των ειδικών είναι τα σπουδαιότερα: Τα παιδιά και το ηθικό μέρος της διάσπασης της έγγαμης συμβίωσης.
Ετσι, εμφανίζονται σήμερα, ένα εκατομμύριο διαζευγμένα ζευγάρια, 200.000 παιδιά εκτός γάμου, 20.000 επίσημα-νομικά διαζύγια το χρόνο. Μαζί μ’αυτά, έχουμε διεκδικήσεις, κακοποιήσεις (ή δήθεν κακοποιήσεις, χάριν των συμφερόντων) και καθημερινές ιστορίες τρέλας που διαδραματίζονται στα δικαστήρια ή/και σε ψυχολόγους/κέντρα στήριξης.

Τα αποτελέσματα του μοντερνισμού έχουν και αυτή τη μορφή. Η νέα γενιά γαλουχείται με αυτά τα μοντέλα, με αυτές τις συνήθειες. Σ’αυτά προστέθηκαν και τα πρότυπα της τηλεόρασης που προβάλει συνεχώς και αδιαλείπτως τις ίδιες αυτές καταστάσεις, την μονογονική οικογένεια, την μάνα με παιδί, την δήθεν κακοποίηση.
Το Κράτος σε όλα αυτά έμεινε απαθές. Οι άνθρωποι που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται αλλά επιπλέον αρέσκονται να έχουν ανθρώπους εξαρτώμενους, υποτελείς και ψυχολογικά ασθενείς.
Οι μισές υποθέσεις που εκδικάζονται καθημερινά στα δικαστήρια, έχουν σχέση με τα οικογενειακά θέματα. Οι ψυχολόγοι/ψυχίατροι έχουν δουλειά. Ο κρατικός όμως μηχανισμός αποδείχθηκε ανεπαρκής και το νομοθετικό πλαίσιο ελλιπές. Οι λειτουργοί της δικαιοσύνης και της υγείας ανεπαρκείς και ανημέρωτοι, οι δάσκαλοι δίχως γνώσεις επί του θέματος, και καμία υπηρεσία δεν είναι σε θέση να διορθώσει τα εγκληματικά λάθη και ελλείψεις.

Η νέα γενιά, μεγαλώνει σε ένα κυκεώνα αποστροφής του συστήματος, δίχως το πρότυπο του πατέρα/άνδρα, με ψυχολογικά προβλήματα, παραβατικότητα και μίσος για την κοινωνία δίχως να αντιλαμβάνεται ότι το πρόβλημα προέρχεται από όσα τους δώσανε ως πρότυπα, χθες, όση (μισή) εκπαίδευση τους πρόσφεραν, όσα χτυπήματα δέχθηκε η οικογένεια έως τώρα από την αδιαφορία και καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προέρχεται από το ίδιο το κράτος και την κρατική εξουσία. Η ανικανότητα διαχείρισης του άκρως πολιτικού θέματος των διαζυγίων σε συνδυασμό με την κατασπατάληση του χρήματος στο θέμα αυτό, έφερε την κατάντια της χώρας μας.

Συγκεκριμένα: Ενώ στην Αμερική, υπολογίζεται το κόστος ενός διαζυγίου στα 50.000.000.000 $ το έτος, στην Ελλάδα δε, αυτό ξεπερνά το παραπάνω ποσό.

Κάθε παράσταση στο δικαστήριο μπορεί να κοστίσει από 200 έως 1500 ευρώ (παράβολα), συν τα δικηγορικά έξοδα, τα δικαστικά ένσημα, τα χαρτόσημα/μεγαρόσημα, έντυπα/φωτοτυπίες, φάκελοι, τετραπλότυπα, παραστάσεις δικηγόρου, αναβλητικά ένσημα, επιδόσεις, κτλ προστίθενται άλλα τόσα.
Εάν υποθέσουμε ότι έχουμε τουλάχιστον μία αναβολή, τότε3 το κόστος ανέρχεται στα 5000 ευρώ το ελάχιστο, μόνο για το διαζύγιο. Το θέμα όμως δεν είναι το διαζύγιο μεταξύ των γονέων αλλά πολλαπλασιάζεται με τα θέματα επιμέλειας, επικοινωνίας, διατροφής των παιδιών. Εδώ, παίζονται πολλά άλλα πράγματα που είναι η ψυχολογία του γονέα που δεν θέλει να χάσει τα παιδιά του και δίνει τα πάντα, ακόμα και τη ζωή του, πολύ περισσότερο τον χρόνο και το χρήμα του.
Ο χρόνος που χάνουν και διαθέτουν οι διάδικοι, οι μάρτυρες και άλλοι παράγοντες της δίκης αποτελεί σημαντικό πρόβλημα σπατάλης χρήματος (ο χρόνος είναι χρήμα). Επιπλέον, η φθορά των ανθρώπων, η διακύβευση της αξιοπρέπειάς τους και η σπατάλη του δυναμικού της χώρας σε πάνε-έλα, χρονοβόρες διαδικασίες που αναγκάζουν να απουσιάζουν από την υπηρεσία τους και η χώρα μας να χάνει έμψυχο δυναμικό που μπορούσε να χρησιμοποιήσει ουσιαστικά και δημιουργικά διότι στις ηλικίες αυτές (30-50) που χωρίζουν συνήθως, θα μπορούσαν να απασχοληθούν σε εργασίες του κρατικού μηχανισμού και σε εποικοδομητικά θέματα.

Οι δικηγόροι κερδίζουν και τα ταμεία του κράτους γεμίζουν από τις εισπράξεις δισεκατομμυρίων, ενώ εισπράττουν και οι δικηγορικοί σύλλογοι (20%) για τα ταμεία τους ώστε να τα χρησιμοποιήσουν σε πολιτικά τερτίπια και παρεμβάσεις. Δηλαδή κανένα κοινωνικό έργο παρά μόνο εισπρακτική τακτική. Εφόσον κανείς δεν μιλά, κανείς δεν διαμαρτύρεται για την κατασπατάληση αυτού του Εθνικού πλούτου που είναι χρήμα και ανθρώπινο δυναμικό, το σύστημα καλά κρατεί.
Οι διατροφές δεν περνούν από κρατικό έλεγχο και δεν δηλώνονται στην εφορία (ούτε ως εισπράξεις από την γυναίκα ούτε ως έξοδα από τον άνδρα) έτσι, συνεχίζει να υπάρχει ‘μαύρο χρήμα’, αφορολόγητο που διακινείται ακόμα στη χώρα μας. Τα ποσά που υπολογίζονται έτσι (διατροφές) είναι της τάξεως του 200.000.000 ευρώ σαν μαύρο αφορολόγητο από διατροφές.
Οσο για τα περιουσιακά στοιχεία που βγαίνουν ακόμα και στον πλειστηριασμό από κακία/μίσος είναι χαρακτηριστικό της χώρας μας διότι και αυτό χρησιμοποιείται από απατεώνες δικηγόρους και δικαστικούς επιμελητές για κέρδος διότι χρεώνουν τα χρήματα στον πατέρα και σαν τα όρνεα κατασπαράσσουν περιουσίες που κάποιοι δυστυχισμένοι έκαναν χρόνια για να δημιουργήσουν. Φυσικά όλα αυτά αφορολόγητα έως πρότινος, στα χέρια των επιτήδειων, δίχως αποδείξεις, δίχως κανένα ηθικό φραγμό και ενδοιασμό.
Παλαιότερα, υπήρχαν και τα ‘κοράκια’ των πλειστηριασμών που συχνά ήταν οι ίδιοι. Αυτοί που με γραβάτες, σήμερα είναι στα έδρανα της Βουλής και συνεχίζουν ανενόχλητοι το ‘έργο’ τους δηλαδή της καταστροφής αυτής της χώρας.
Τώρα, αρχίζουν να συμμετέχουν στο ίδιο παιχνίδι και λειτουργοί της ψυχικής υγείας, παίζοντας το ίδιο παιχνίδι με τις ψυχές αθώων παιδιών που αποτελούν το μέλλον της πατρίδας μας. Δεν κατάλαβαν ότι παίζουν παιχνίδια ενάντια στη πατρίδα μας? Η χώρα μας έχει δείκτη γονιμότητας 1,00 δηλαδή αντιστοιχεί ένα παιδί (και αυτό προβληματικό) ανά οικογένεια.
Η χώρα γερόντων που (δεν) μεγαλώνει, δεν αναπτύσσεται, δεν προοδεύει αλλά οπισθοδρομεί, έδωσε χώρο να πει αυτά σε ακραίους που λίγο αντιλαμβάνονται το τραγικό της υπόθεσης. Οι ίδιοι ανίκανοι βουλευτές που έχουν και εκτελεστική εξουσία και σχετίζονται με κάθε άλλη αρχή και εξουσία (δικαστική, εκκλησιαστική, κτλ) δεν επιθυμούν ή/και είναι ανίκανοι να λύσουν προβλήματα όπως αυτό που είναι το σοβαρότερο.
Και όμως θα ήταν ευκολότερα τα πράγματα εάν διορθώνονταν κάποια πράγματα όταν από 15ετίας διατυμπανίζαμε, μέσω του ΣΥΓΑΠΑ, δηλαδή να αρχίσουν κάποιες αλλαγές όπως: Ο θεσμός του διαμεσολαβητή ώστε να μην οδηγούνται αυτόματα στα δικαστήρια, οι κοινωνικές υπηρεσίες σε τοπική αυτοδιοίκηση, τοποθέτηση ειδικών πραγματογνωμόνων, ειδικών οικογενειακών δικαστών και δικαστηρίων, συνεπιμέλεια, εναλλασσόμενη κατοικία, τιμωρία άμεση σε γονείς που συκοφαντούν και δικηγόρους που συντάσσουν παράνομα ή συκοφαντικά έγγραφα.
Γρήγορη επίλυση δίχως χρονοτριβή της επιμέλειας/επικοινωνίας, ερώτηση των τέκνων από ειδικούς την πρώτη στιγμή του διαζυγίου και όχι όταν τα παιδιά έχουν αποξενωθεί από τον συκοφάντη και ακατάλληλο γονέα. Μετά, τα παιδιά έχουν μίσος κατά των γονέων, κατά των δικαστηρίων, κατά της κοινωνίας και έτσι ήλθε η κατάντια της χώρας μας να ψηφίζουν Χρυσή Αυγή.
Όχι ότι οι υπόλοιποι είναι αθώοι και ευεργέτες. Κανένας δεν ασχολήθηκε σοβαρά με το μέλλον των παιδιών μας. Και η Παιδεία έχει μέρος της ευθύνης, όπως η Δικαιοσύνη και οι υπεύθυνοι του Πολιτισμού, της Υγείας, της Ασφάλειας. Στο σημείο αυτό, να σημειωθεί ότι οι αστυνομικοί τα έχουν χαμένα όταν βρίσκονται σε περιστατικά οικογενειακών υποθέσεων διότι δεν έχουν επίσης την κατάλληλη εκπαίδευση όπως και οι δάσκαλοι/καθηγητές.
Κανείς από τους δήθεν ειδικούς, εδώ, δεν γνωρίζει καλά πως προέρχεται το Σύνδρομο Γονικής Αλλοτρίωσης/Αποξένωσης το οποίο είναι ψυχιατρικό φαινόμενο που προκαλείται από τον αποξενωτή γονέα μέσω συκοφαντικής δυσφήμισης, πολλών δικαστηρίων, πλύσης εγκεφάλου, παιδιού που έχει στην επίβλεψη/επιμέλειά του.
Το κακό που έχει γίνει με τη νεολαία αυτή η οποία δεν μπορεί να αντιληφθεί το ζήτημα παρά μόνο όταν θα ενηλικιωθεί και όταν θα αποκτήσει το ίδιο πρόβλημα αλλά τότε θα είναι αργά.
Η Ελλάδα όπως και οι γονείς του θα έχουν πεθάνει. Δεν θα ξέρει ότι έγινε πιόνι του συστήματος, ότι βοήθησε τους εχθρούς του να καταστραφεί η χώρα μας. Οσοι ακόμα είναι ενεργοί και ζωντανοί έφυγαν και άφησαν φελλούς να επιπλέουν και να συντηρούν την ανηθικότητα, να έχουν την εξουσία και να καταστρέφουν με την πλήρη ανικανότητά τους.
Τα παιδιά αυτά μεγαλώνουν με έλλειψη αυτοπεποίθησης (κυρίως τα αγόρια) και δίχως όνειρα και ιδανικά διότι τους τα έχουν καταστρέψει.

Τα τραύματα των παιδιών σε συγκρουσιακά διαζύγια δεν επουλώνονται ποτέ και το μαρτύριο του πατέρα που δεν βλέπει τα παιδιά του εξ αιτίας της μανίας της μαμάς ή/και του βρώμικου συστήματος αποτελούν σοβαρά θέματα που πρέπει να απασχολήσουν την Πολιτεία και τους ειδικούς.
Ο ΣΥΓΑΠΑ ενημερώνει και προσπαθεί με τα ολίγα μέσα που διατηρεί να οδηγήσει στο σωστό δρόμο μακριά από υλικά αγαθά και με ιδεολογία του μέλλοντος και των νέων. Στις προηγούμενες ευρωεκλογές δημιουργήσαμε για το σκοπό αυτό το ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ (http://europeansocialmovement.blogspot.gr/) που σε επίπεδο ευρωκοινοβουλίου μπορεί να δώσει λύσεις και στο Ελληνικό πρόβλημα.
Φέτος, το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ έχει πρόθεση να διατηρήσει την ελπίδα στους νέους και να δώσει φως στους γηραιότερους.
Film. Κινηματογραφικό έργο για την βιομηχανία διαζυγίων στις ΗΠΑ.

Πηγή: http://www.gatzoli.gr/2014/02/blog-post_17.html#ixzz3JnRNHlxp
ΚΑΙ:

http://www.sos-sygapa.eu/index.php?option=com_content&view=article&id=163%3A2013-07-22-12-13-09&catid=11%3Aistories&Itemid=15&lang=el

http://e-psychology.gr/forensic-psychology/870-martyras-mou-to-paidi

http://dikastis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_3934.html

http://goneikisothta.blogspot.gr/2014/11/2008-2011.html

 

Νίκος Σπιταλάς

SYGAPA – ΣΥΓΑΠΑ : ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


sygapa
SYGAPA ΣΥΓΑΠΑ WWW.SOS-SYGAPA.EU ΦΡΑΓΚΩΝ 19 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.  2310524285 / 6942989785
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Κανείς δεν μπορεί και δεν θέλει να αλλάξει κάτι στο οικογενειακό δίκαιο. Όλα είναι παραμύθια. Ο ΣΥΓΑΠΑ αγωνίζεται από το 2000 και μόνο υποσχέσεις δέχθηκε, κυρίως από τον νυν υπουργό δικαιοσύνης. Όλοι οι πολιτικοί είναι παλιοτόμαρα και επιθυμούν την εξαφάνιση της Ελλάδος και την αποκοπή της μνήμης των γενεών, προσθέτοντας ψυχολογικά προβλήματα με το Σύνδρομο της Γονικής Αλλοτρίωσης-Αποξένωσης που διαδίδει και μελετάει ο ιδρυτής του κινήματος Νίκος Σπιτάλας. Μόνο πολιτική επέμβαση μπορεί να γίνει από το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ (http://europeansocialmovement.blogspot.com). ΚΑΘΕ ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΛΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ ΑΛΛΑ ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Πάντα έλεγαν οτι υπήρχαν οικογενειακοί δικαστές (δήθεν), οτι υπήρχε ισότητα, οτι υπήρχαν κοινωνικές υπηρεσίες, οτι οι διατροφές πάνε στα παιδιά, ΔΗΘΕΝ, ΔΗΘΕΝ, ΔΗΘΕΝ.
Χρειάζονται άμεσα: 1) Ειδικές κοινωνικές υπηρεσίες των Δήμων, των Περιφερειών, του Κράτους για να επιλαμβάνονται του θέματος στην αρχή του διαζυγίου. 2) Να γίνεται διαμεσολάβηση ώστε να αποφευχθούν τα δικαστήρια. 3) Να ερωτάται το παιδί στην αρχή και όχι αργότερα. 4) Να υπάρχει συνεπιμέλεια (εξαφάνιση του όρου γονική μέριμνα). 5) Να μη συνεκδικάζονται επικοινωνία και διατροφή, η οποία θα πρέπει να γίνεται μία φορά και να αναπροσαρμόζεται με τον τιμάριθμο. 6) Να πληρώνονται οι διατροφές ως κοινωνική βοήθεια από το κράτος και να λαμβάνονται από τις εφορίες. 8) Να λαμβάνονται υπόψη στην εφορία όπως και να δηλώνονται τα παιδιά στους δύο γονείς. 9) Να εκπαιδεύονται οι δάσκαλοι, καθηγητές, ιατροί, ειδικοί για την ψυχολογία γονέων-παιδιών διαζυγίων. 10) Να τιμωρούνται γονείς που αποξενώνουν παιδιά και συκοφαντούν ψευδώς όπως και οι δικηγόροι που συμμετέχουν. 11) Να απαλειφθεί ο όρος γονική μέριμνα και να μπει ο όρος κατοικία.
Δέστε λεπτομερώς: goneikisothta.blogspot.gr
www.sos-sygapa.eu
spitalas.blogspot.com

Επιτέλους οι φωνές ακούστηκαν. Θετική ετυμηγορία για θέσπιση οικογενειακού δικαστηρίου


SYGAPA

Από το μπλοκ «enikos.gr» διαβάζω το άρθρο που ανέβασε με τίτλο «Θετική ετυμηγορία για οικογενειακό δικαστήριο». Διαβάστε εδώ το άρθρο.

Το ΣΥΓΑΠΑ και η σελίδα μου, αλλά και άλλες ομάδες που ασχολούνται με τους διαζευγμένους πατεράδες, εδώ και χρόνια γράφουμε και ξαναγράφουμε για την κατάφωρη αδικία που πλανάτε στα Ελληνικά δικαστήρια σε δίκες διαζυγίων με πρώτα θύματα τα ίδια τα παιδιά.

Άρθρα και σκέψεις αλλά και προτάσεις του 60gr θα βρείτε στις «κατηγορίες θεμάτων» και υποκατηγορία «ΠΑΤΕΡΑΣ. Διαζευγμένοι».

Εκεί θα βρείτε άρθρο μου που είχα ανεβάσει την 7η Απριλίου 2014 με τίτλο «ΑΡΣΗ “ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ” ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΖΕΥΓΜΕΝΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ»  και μέσα εκεί είχα ανεβάσει προτάσεις για την ποιο ορθή απονομή δικαιοσύνης σε ένα διαζύγιο αλλά και την προφύλαξη των παιδιών από τις συνέπειες.

Δεν ξέρω αν τα δικά μας μηνύματα έφτασαν στα σωστά αυτιά, αλλά αυτό που με ικανοποιεί είναι ότι επιτέλους η «δικαιοσύνη»  ανάμεσα σε δυο γονείς θα είναι ποιο δίκαιη και σωστότερη.

Εύχομαι να υπάρχει επέκταση και στο θέμα της φορολογίας με τον τρόπο που προτείνουμε.

60

ΑΡΣΗ «ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΖΕΥΓΜΕΝΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ


sygapa

Νόμοι που εφαρμόζονται με νοοτροπίες 40 χρόνων πριν όταν η φαλλοκρατία ήταν σήμα κατατεθέν στους άντρες πρέπει να αλλάξουν.

Δεν είναι δυνατόν ποια εν έτη 2014 ο ένας γονέας να στηρίζεται από την δικαιοσύνη σαν «άμεμπτος και αλαθητος» και ο άλλος να διώκεται ρατσιστικά.

Γιαυτό καλούμε όλα τα κόμματα  να αφυπνιστούν και να πάρουν το θέμα «οικογενειακό δίκαιο» σοβαρά και να σκύψουν πάνω από το αναγεννώμενο πρόβλημα που μαστίζει την Ελλάδα.

Έχω γράψει παλαιότερα μια πρόταση προς τους πάντες, να ευαισθητοποιηθούν και να σκύψουν πάνω από την ανισότητα που πλανάται.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ

0. ΙΔΡΥΣΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

01. ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ.

Να γίνουν νόμος του κράτους και ανανέωση των υπαρχόντων νόμων προσαρμοζόμενοι στα νέα δεδομένα των καιρών.

Τα εισοδήματα να λαμβάνονται ημερολογιακά σύμφωνα με την ημέρα εκδίκασης και όχι αναδρομικά από το έτος κατάθεσης της αγωγής.

1.Ελεγχος των πραγματικών περιουσιακών στοιχείων και των δυο γονιών με εισαγγελική εντολή ανοίγματος λογαριασμών τραπεζικών η άλλων και καταγραφή του πραγματικού πλούτου και των δυο, πριν την εκδίκαση της διατροφής. Η απόδοση να γίνεται δικαιότερη και ισομερή.    Τα εισοδήματα να λαμβάνονται ημερολογιακά σύμφωνα με την ημέρα εκδίκασης και όχι αναδρομικά από το έτος κατάθεσης της αγωγής.

παράδειγμα υπόθεσης.  ο πατέρας το 2010 είχε έσοδα 2000€ χρόνος που έγινε η αγωγή, και η συζήτηση έγινε το 2014 όταν ο πατέρας από το καλοκαίρι του 2013 ήταν άνεργος.  το δικαστήριο επέβαλε διατροφή στον πατέρα ύψους 450€ γιατί το 2010 είχε αυτό το εισόδημα. αν αυτό λέγεται δικαιοσύνη !!!!  τα συμπεράσματα των αναγνωστών.

2. Αντιμετώπιση φορολογική δίκαιη, προς την καταβολή της διατροφής.   Αυτήν την στιγμή η καταβολή της διατροφής αν αποδίδεται ΜΟΝΟ για το παιδί, δεν λαμβάνεται σαν έσοδο για την μητέρα, οπότε εκεί προκύπτει για μεν τον πατέρα μια απώλεια εισοδήματος που δεν του δίνεται το δικαίωμα να δικαιολογήσει, για δε την μητέρα ένα έσοδο ΜΑΥΡΟ,  που σε περιπτώσεις μεγάλων ποσών δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητες.

3. Να υποχρεώνεται από την εφορία η μητέρα που έχει δηλώσει ως μονογονεϊκή, και εισπράττει διατροφή 3000€  για ένα παιδί, να δηλώνει το ποσό της διατροφής και να προσκομεί αποδείξεις που να δικαιολογούν την κάλυψη του ανά μήνα. Αν προκύπτει ποσό που δεν εκμεταλλεύτηκε από την διατροφή και καρπώθηκε σαν ιδίο όφελος, να φορολογείται σαν έσοδο.

4. Κατά την εκδίκαση οι δικαστές να λαμβάνουν υπόψη τους  το αναλογούν ποσό επιβίωσης, και να βγαίνει η διατροφή στο υπόλοιπο ποσό. Είναι αδιανόητο να παίρνει ο πατέρας 1100€ και να ζητά η μητέρα 800€ για διατροφή ενός και μόνο παιδιού, και αυτή να αποδίδεται. Όταν αναφέρεται το σκεπτικό ανάλογα τον χειρισμό του Δικηγόρου μπορεί να έχει εξαπατηθεί από το ίδιο το γραφείο που τον υπερασπίστηκε. Οπότε έχουμε το δικαίωμα να πιστεύουμε ότι θέλουμε.

5. Να αλλάξει το σκεπτικό απόδοσης της επιμέλειας, να εδραιωθεί η συνεπιμέλεια, ( και οι δυο γονείς συνετέλεσαν στην δημιουργία ενός παιδιού και δεν είναι προνόμιο του ενός), και όταν αποδίδεται επιμέλεια σε πατέρα να βγαίνει και η αντίστοιχη διατροφή στην μητέρα, και όχι εκεί η δικαιοσύνη να ρωτά αν δέχεται να εισπράττει διατροφή ο πατέρας. Μακάρι να έδειχναν την ίδια ευαισθησία και στις περιπτώσεις των μητέρων και να τις ρωτούσαν αν δέχονται να εισπράττουν διατροφή.

6. όταν το παιδί φτάσει την ηλικία των 13 χρόνων να έχει δικαίωμα ο πατέρας να ζητήσει αναπροκαθορισμό επιμέλειας, αν δεν αλλάξει το υπάρχον καθεστώς.

7. να θεσπιστεί με νόμο πλέον στην εκδίκαση της διατροφής, να αναγράφεται η χρονική λήξη απόδοσης της διατροφής, βάση της ηλικίας του παιδιού. Αυτήν την στιγμή από την ώρα που το αγόρι πάει φαντάρος να σταματά και η απόδοση. Όσο για τα κορίτσια αυτή έχει καθοριστεί στην ηλικία των 18 χρόνων, και μετά να έχει δικιά της βούληση αν θέλει να συνεχίσει την δίωξη του πατέρα της,  εκτός και σπουδάζει. Εκεί υπάρχει ένα μεγάλο καινό, και γιαυτό αναφέρουμε την αναγραφή ημερομηνίας. Είχα διαβάσει περίπτωση που το κορίτσι εισέπραττε από τον πατέρα διατροφή, με την δικαιολογία ότι ήταν φοιτήτρια. Θέλετε να ακούσετε την ηλικία της; 31 χρόνων. Οι λεγόμενοι αιώνιοι φοιτητές. Ο πατέρας είχε πλέον συνταξιοδοτηθεί και στο τέλος έμαθα ότι αυτοκτόνησε διότι δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στην διατροφή, που με τον καιρό είχε φτάσει το διπλάσιο των εσόδων του, και κινδύνευε να πάει και στην φυλακή για μι απόδοσης διατροφής πάνω από 2 χρόνια. Με λίγα λόγια. Να θεσπιστεί με νόμο, πότε ένα αγόρι και ένα κορίτσι παύουν να έχουν την ανάγκη επιμέλειας αφού εκ φύσεως μπορούν να διαβιώσουν σαν ενήλικοι όπως και ο υπόλοιπος κόσμος.

Θα ήθελα να πω, ότι οι εκφράσεις από “δήθεν μητέρες” ότι εμείς τραβάμε του θεού τα πάθη για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, που όλη μέρα λείπουν η για εργασία η για άλλους λόγους και τα παιδιά μεγαλώνουν με νταντάδες και παππούδες η γιαγιάδες, ας σταματήσει πια, γιατί υπάρχουν και πατεράδες ήρωες, (μεγάλωσα παιδί από την ηλικία των 8 χρόνων μέχρι και σήμερα χωρίς διατροφή),   χωρίς διατροφές και άλλες βοήθειες μεγάλωσαν τα παιδιά τους γιατί τα αγαπούσαν και δεν τα είδαν ποτέ σαν μέσο εσόδων στο πορτοφόλι τους.

Αν δε, το δείτε στατιστικά τα παιδιά που μεγαλώνουν με τους πατεράδες εν σχέση με τις μητέρες, γίνονται πιο υπεύθυνα, πιο δραστήρια, και με λιγότερο  ποσοστό κατάθλιψης. Για όσους δε,  τρέξουν να δικαιολογήσουν ακρότητες εκατέρωθεν, εγώ δεν μιλώ για τέτοιες καταστάσεις. Είναι καταδικαστέες, από όπου και αν προέρχονται.

Τέλος θα ήθελα να εκφράσω την απορία μου για το σκεπτικό απόδοσης διατροφής σε ποσά στην σημερινή κατάσταση της χώρας, αναδεικνύοντας ανισότητα σκέψεως της απόδοσης, όταν για ένα παιδί ούτε 10 χρόνων χρειάζεσαι 1000€,  και μια οικογένεια καλείται να ζήσει με 800€ η λιγότερα.

Η δικαιοσύνη άθελα της είναι ο χειρότερος ρατσιστής απέναντι στον πατέρα στο θέμα διατροφών και αυτό γιατί ένα παιδί ιδίας ηλικίας τιμαριθμοποιήτε ανάλογα το πορτοφόλι του πατέρα του.

Είναι ένα φαινόμενο που ακόμα απορώ πως οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν έχουν παρέμβει στην αποκατάσταση αυτού του ρατσισμού.

Δυστυχώς το Ελληνικό κράτος κάνει πλάτες στις μητέρες μονομερώς να ασκούν εξουσία στην επιμέλεια ενός παιδιού με το πρόσχημα ότι έχουν το αλάθητο του Πάπα στον τρόπο μεγαλώματος τους, με αποτέλεσμα αυτές να το έχουν αναγάγη σε ένα επικερδές επάγγελμα την διατροφή ανηλίκου.  Πλούσιος γάμος – διαζύγιο – διατροφή αφού ξεπετούν ένα παιδί που θα το μεγαλώσει άλλος.  Ε!! εφτασαι η ωρα το κρατος να το δει σαν επαγγελμα επιτελους.

Αυτή η νοοτροπία εδώ και πολλά χρόνια έχει αλλάξει και βλέπουμε καθημερινά μητέρες μέγαιρες να κάνουν κακό στα παιδιά τους, που η ίδια η δικαιοσύνη παρέδωσε.

Οι καιροί έχουν αλλάξει και είναι καιρός να εκσυγχρονιστεί και το δικαστικό τμήμα που αφορά το οικογενειακό δίκαιο.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΓΚΡΕΜΙΖΕΙ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΗΣ «ΣΤΟΡΓΙΚΗΣ» ΜΑΝΑΣ ΚΑΙ ΣΑΤΡΑΠΗ ΠΑΤΕΡΑ.

Μητέρα χτυπούσε το παιδί της με μια πλαστική κρεμάστρα

GONEIKH ISOTHTA

 

Καταγγελίες για κακοποίηση 1.151 παιδιών έως έξι ετών το 2013
Αύξηση κατά 66% σε σύγκριση με το 2012

(…)Από τις 596 καταγγελίες που δέχθηκε το Χαμόγελο του Παιδιού, οι 213 (36%) αφορούσαν κακοποίηση και από τους δύο γονείς, 228 (38%) κακοποίηση από τη μητέρα και 110 (18,5%) κακοποίηση από τον πατέρα. Το Χαμόγελο του Παιδιού χειρίστηκε 137 περιστατικά που αφορούσαν 227 παιδιά. Από αυτά, τα 166 (73%) είχαν ανάγκη άμεσης απομάκρυνσης από το οικογενειακό περιβάλλον τους, με τα 21 να μεγαλώνουν σήμερα σε Σπίτια στο Χαμόγελο του Παιδιού και τα 61 (27%) να έχουν ανάγκη, μαζί με τις οικογένειές τους, υποστηρικτικών και συμβουλευτικών υπηρεσιών.(…)  (δείτε εδώ)

 

(…)Οι δυο τους είχαν ένα δίχρονο αγοράκι. Το τελευταίο διάστημα, ο πατέρας είχε διαπιστώσει περίεργες αντιδράσεις του μωρού του, όταν το έκανε μπάνιο, σε σημείο να του μπουν πονηρές υποψίες. Έβαλε κρυφές κάμερες σ’ όλο το σπίτι.

Το βράδυ της ίδιας μέρας έβλεπε τη γυναίκα του να βιάζει το μωράκι τους με τη χρήση αγγουριού και άλλων αντικειμένων. Το μωράκι έκλαιγε σπαρακτικά και εκείνη ηδονιζόταν και συνέχιζε. Ζήτησε διαζύγιο διεκδικώντας την επιμέλεια του παιδιού του και κατήγγειλε την άρρωστη γυναίκα του, που επαναλαμβάνουμε ότι λόγω επαγγέλματος ερχόταν σε επαφή με πολλά παιδάκια καθημερινά. Λίγους μήνες μετά, καθόταν στο γραφείο μου και μου έλεγε τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας.

Η δικαιοσύνη απεφάνθη πως «το παιδί δεν χωρίζει από τη μητέρα» ενώ εις βάρος του ασκήθηκε ποινική δίωξη για παραβίαση προσωπικών δεδομένων, επειδή έβαλε κρυφή κάμερα στο σπίτι τους. Αυτά μου είπε και με ρώτησε: Εγώ είμαι ο εγκληματίας;(…)   (δείτε εδώ)

baby-abuse-generic-rex-1

Τραγικό θάνατο βρήκε ένα κοριτσάκι 21 μηνών, το οποίο πνίγηκε, όταν η μητέρα του βούτηξε το κεφαλάκι του σε έναν κουβά με νερό, καθ’ υπόδειξη του εραστή της, ο οποίος παρακολουθούσε τη σκηνή μέσω Skype.

Το περιστατικό σημειώθηκε τον Οκτώβριο του 2010 στη Νορβηγία, ωστόσο λεπτομέρειες της ιστορίας έγιναν γνωστές κατά τη διάρκεια της πρόσφατης δίκης. (…)  (δείτε εδώ)

londino -mhdeia

Λονδίνο: Μητέρα συνελήφθη για το φόνο των τριών ανάπηρων παιδιών της

Η Tania Clarence που είχε την πλήρη φροντίδα των παιδιών της μεταφέρθηκε αρχικά στο νοσοκομείο με ελαφρά τραύματα και στη συνέχεια σε αστυνομικό τμήμα του νοτίου Λονδίνου.

Η αστυνομία εντόπισε τις σορούς των τριών παιδιών μέσα στο σπίτι της οικογένειας στην περιοχή New Malden.
Επρόκειτο για ένα 4χρονο κορίτσι και δίδυμα αγόρια τριών ετών που, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, λόγω της αναπηρίας τους δεν μιλούσαν ούτε περπατούσαν.

Ο πατέρας της οικογένειας Gary Clarence βρισκόταν στη Νότιο Αφρική με τη μεγαλύτερη κόρη του και επιστρέφει σήμερα στη Βρετανία.

«Η μητέρα μου άφηνε παιδόφιλους να με βιάζουν»

Τα τραγικά παιδικά της χρόνια περιγράφει σε συνέντευξή της μία γυναίκα από το Λονδίνο, η οποία αποκάλυψε πως η ίδια της η μητέρα επέτρεπε σε παιδόφιλους να τη βιάζουν από την ηλικία των πέντε ετών.
Το μαρτύριό της διήρκησε για μία ολόκληρη δεκαετία.
«Η μητέρα μου άφηνε παιδόφιλους να με βιάζουν για μία δεκαετία με αντάλλαγμα πέντε λίρες ή λίγο αλκοόλ» εξομολογείται η 48χρονη σήμερα γυναίκα που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία της και αναφέρεται στην εφημερίδα ως Claire.

60

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ: Σεμινάριο της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΓΟΝΕΩΝ ΣΥΓΑΠΑ με θέμα: ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ από τον ψυχολόγο Απόστολο Σαμαρά.


sygapa
Σας παρακαλούμε να παρευρεθείτε, αύριο 1 Νοεμβρίου 2013, ώρα 7μμ, στη Βαλαωρίτου 9, 2ος όροφος (ΙΕΚ ΞΥΝΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ) για να παρακολουθήσετε -δωρεάν- το Σεμινάριο της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΓΟΝΕΩΝ ΣΥΓΑΠΑ με θέμα: ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ από τον ψυχολόγο Απόστολο Σαμαρά.

Για το ΔΣ  του ΣΥΓΑΠΑ www.sos-sygapa.eu
Δρ Νίκος Σπιτάλας, πρόεδρος http://spitalas.blogspot.com
Θα δοθούν και οι βεβαιώσεις συμμετοχής των προηγούμενων συνεδριών
πηγή: 60gr.com

Ο ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ Η……… ΔΙΑΤΡΟΦΗ


 

 

bf937-tromaktiko

Το φαινόμενο των καιρών μας είναι η σκανδαλώδης κατά εμέ, τεράστια αύξηση των διαζυγίων με κερδισμένο πάντα τον ένα από τους δυο γονείς, σε μόνιμη βάση. Επανειλημμένος μέσα από εδώ έχω ζητήσει από τους αρμόδιους σε θέματα δικαιοσύνης, από βουλευτές και κάθε υπεύθυνο που έχει πρόσβαση σε θέματα δικονομίας, να αφουγκραστεί την απόγνωση χιλιάδων χωρισμένων πατεράδων, με θέμα το επίμαχο θέμα της διατροφής, ιδικά στους δύσκολους οικονομικούς καιρούς που διανύουμε.

Θύμα των καιρών και εγώ, είχα μια πρόσφατη αντιπαράθεση με την πρώην σύζυγο, στις αίθουσες των δικαστηρίων με θέμα την διατροφή. Το οξύμωρο είναι, για να δικαιολογήσω και τον τίτλο, ότι ανέφερε μαζί με όλα τα άλλα ψευδή όπως πάντα δικαιολογητικά, ότι βγάζω χρήματα από την φωτογράφιση, με δικαιολογία ότι έχω ιστοσελίδα στο internet, και εξοπλισμό που θεωρεί ότι είναι ακριβός.

Αυτό της δίνει ο νόμος το δικαίωμα να το χρησιμοποίει σαν τέχνασμα ώστε να ανεβάσει το κασέ της αποζημίωσης, αλλά δεν σκέπτεται ο νόμος να της ζητήσει αποδείξεις των λεγομένων της, και αν δεν έχει τις αποδείξεις να διώκεται για συκοφαντική δυσφήμιση και ψευδορκία αυτεπάγγελτα, καλύπτοντας ισομερώς τον πατέρα;

Αντιθέτως αν ο πατέρας από την αντίθετη πλευρά ισχυριστεί κάτι ανάλογο, ο νόμος τον απαξιώνει, και τον επιπλήττει με το δικαιολογητικό ότι αυτή είναι η μητέρα.

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ; ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ;

Με την εν λόγο κυρία έχουμε χωρίσει από το 2000. Καταλαβαίνετε λοιπόν πόσα «τεύχη»  έχει χάσει από την ζωή μου, για να έχει το δικαίωμα να σκέπτεται καταυτόν τον τρόπο.

Έχω ονομάσει αυτό το φαινόμενο σε παλαιότερη αρθογράφιση, «το νέο αποκλειστικό γυναικείο επάγγελμα με σταθερό εισόδημα».

Δεν νομίζω να διαφωνούν πολλοί άντρες, και μάλιστα συμφώνησαν όταν το διάβασαν περισσότερες γυναίκες και μπράβο τους,  αν και όσοι δεν έχουν περάσει αυτό το «στίβο μάχης, δεν μπορούν να συμμεριστούν τους πατεράδες «καταδρομείς». Μην σας ξινίζει η παρομοίωση, γιατί όταν μπαίνεις σε αυτήν την βάσανο, μόνο με στίβο μάχης μπορείς να το παρομοιάσεις, μιας και ο πατέρας έχει να δώσει αγώνα ψυχικής αντοχής, εξευτελισμού, χρηματικής εξόντωσης, καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων ακόμα και από τους ίδιους τους υπηρέτες της δικαιοσύνης, από το οικογενειακό περιβάλλον της «κακομοίρας της μάνας», που για να εξασφαλίσει ένα σεβαστό ποσό στην τσέπη της, δεν διστάζει να βγάλει στο πλειστηριασμό το «σπλάχνο της» με τιμαριθμική προσαρμογή ανάλογα το πορτοφόλι του πατέρα. Αν περάσεις αυτόν τον στίβο αλώβητος χρίζεσαι «καταδρομέας της διατροφής». Η δικαιοσύνη δε, στιγματίζεται άθελα της με την ρατσιστική νοοτροπία, αφού για ένα παιδί ηλικίας 6 χρόνων, για το ένα μπορεί να εκδικάσει 1000€ διατροφή και για το άλλο 100€ διατροφή. Το δεύτερο είναι παιδί ενός κατώτερου θεού; Στο βάθος ρατσισμός;

Ναι δεν είναι βαριά λόγια αυτά. Έτσι είναι η πραγματικότητα.

Δυστυχώς στην Ελλάδα είναι αναγκαία η μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου με νέους συμπληρωματικούς νόμους, η νομοθετικές προσθήκες όπως αυτές που είχα γράψει την 1η Οκτωβρίου ( εδώ ) ώστε να γίνει ποιο δίκαιη δίκη στο θέμα απόδοσης της διατροφής. Οικογενειακά δικαστήρια, οικογενειακούς δικαστές με γνώσεις ψυχολογίας/παιδοψυχιατρικής, κοινωνικές υπηρεσίες με πραγματογνώμονες/ειδικούς παιδαγωγούς, διαμεσολαβητές, συνεπιμέλεια και εναλλασσόμενη κατοικία και να ερωτάται το παιδί στην αρχή του διαζυγίου όχι όμως από δικαστές. Αλλά κυρίως, να αναπτυχθεί παιδεία/πολιτισμός και κοινωνική πολιτική της τοπικής αυτοδιοίκησης με ειδικά γραφεία κοινωνικών υπηρεσιών για προβληματικά ζευγάρια και διαζύγια.

Σας παραθέτω ένα παράδειγμα από τα χιλιάδες, που καταδεικνύει το χάσμα των δικαστηρίων μας στο θέμα διατροφή και επιμέλεια.

«Ο …………………..  υποχρεώνεται, με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Φλώρινας, να καταβάλλει τη μισή αναπηρική σύνταξη που λαμβάνει από το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Δηλαδή, τα 335 ευρώ από τα 671 ευρώ που του αναλογούν. Το παραπάνω χρηματικό ποσό, που βρίσκεται «εις χείρας τρίτων», κατάσχεται και αποδίδεται στη σύζυγό του που έχει την επιμέλεια του γιου τους. «Έπαθα ζημιά στο νωτιαίο μυελό, λόγω συμπίεσης, σε ένα ατύχημα. Τώρα κάνω θεραπεία με βλαστοκύτταρα και νοσηλεύομαι κάθε έξι μήνες σε κλινική της Σόφιας, στη Βουλγαρία. Οι γιατροί μού λένε ότι δεν πρέπει να επιβαρύνομαι ψυχολογικά, αλλά πώς να κοιτάξω τον εαυτό μου όταν στερούμαι το παιδί μου. Το θέλω κοντά μου.

Πέντε χρόνια έχω να δω το γιο μου. Προσπαθώ να επικοινωνήσω μαζί του, πηγαίνω στο σχολείο, αλλά με αποφεύγει. Σηκώνει το χέρι από μακριά και μου λέει «φύγε». Ίσως φοβάται, ίσως τον πωρώνει η μάνα του. Δεν έχουμε επικοινωνία, μόνο στο δικαστήριο…»

Όπως έγραψα είναι μια από τις χιλιάδες άδικες αποφάσεις των δικαστηρίων κατά των πατεράδων, και δεν φταίνε βέβαια οι δικαστές, δεν ξυπνούν κάθε πρωί για να πάνε να σταυρώσουν κάθε πατερά που θα βρεθεί ενόποιον του εδωλίου στην αίθουσα τους, αλλά το μόνο ΥΠΕΥΘΥΝΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΙΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΑΠΡΟΣΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΟ ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΝΑ ΑΔΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

Στο παραπάνω για παράδειγμα δεν λαμβάνει υπόψη το δικαστήριο τα εισοδήματα της μητέρας, ή τα περιουσιακά της στοιχεία. Αν δεν εργάζεται γιατί δεν εργάζεται, δεν λαμβάνουν ΠΟΤΕ το ποσό διαβίωσης ενός ανθρώπου, και να αφαιρείται από το συνολικό έσοδο του πατέρα και να βγαίνει η αναλογία στο υπόλοιπο ποσό. Το σκεπτικό του δικαστή είναι εσύ μπες στην φυλακή αλλά το παιδί σου θα το πληρώσεις. Μα αν μπει ο πατέρας στην φυλακή θα πεινάσει και το παιδί. Δεν θέλει φιλοσοφία το θέμα. Αυτή που θα ευχαριστηθεί με την κατάντια του θα είναι μόνο η εύσπλαχνη μάνα. Πως ονομάζεις μάνα μια γυναίκα μέγαιρα;

Αν αυτό λέγεται δικαιοσύνη τότε η Ελλάδα βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί.

Θέλω κλείνοντας να καταθέσω εδώ σε αυτές τις γραμμές μια κουβέντα που είχα κάνει με μια διαζευγμένη κυρία που ο άντρας της ήταν πιλότος στην Ολυμπιακή και έτυχε να κάνουμε αυτήν την συζήτηση χωρίς να γνωρίζει ότι και εγώ ήμουν χωρισμένος.

Μέσα σε όλα τα άλλα, την ρώτησα κάποια στιγμή αν άλλαζαν τον  νόμο και δεν σας έδιναν αυτήν την σεβαστή διατροφή, άλλα τα λεφτά που χρειάζεται ένα  παιδί σαν την ηλικία του παιδιού της και με υποχρέωση να δικαιολογεί τα έξοδα που κάνει στην εφορία, τι θα σκεπτόσασταν στο θέμα παιδιού;

Η απάντηση.

«Άκου κύριε Νίκο. Εγώ το διαζύγιο το πείρα γιατί ήξερα ότι θα εξασφαλίσω το μέλλον μου. Το παιδί για μένα είναι εμπόδιο. Άντε να βγαίνεις έξω όπως εγώ, κάθε βράδυ, και να ψάχνεις για να σου κρατάνε το παιδί και να πληρώνεις νταντάδες. Εγώ δεν είμαι για τέτοια. Το παιδί το έκανα για να του πάρω και τα σώβρακα για αρκετά χρόνια. «

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Α!!! Και για όσους σκέπτονται για μηνύσεις και τρεχάματα να ξέρετε ότι η ταρίφα ΤΩΡΑ για μια δίκη είναι 395€ + τον δικηγόρο.

Κανένας δεν είναι έξω από αυτό το πρόβλημα. Αύριο μπορεί να είσαι εσύ που θα έρθεις να ζητήσεις την βοήθεια του κάθε αρμόδιου φορέα η συλλόγου όπως το ΣΥΓΑΠΑ. Από τον βουλευτή και δικαστή,  μέχρι και τον απλό πολίτη.

Γιαυτό πρέπει από τώρα να διορθώσουμε την αδικία. Προσπαθήστε όλοι για ένα δίκαιο σύστημα απονομής δικαιοσύνης.

Σας ευχαριστώ.

60gr

ΠΑΙΔΙΑ ΕΚΤΟΣ ΓΑΜΟΥ, ΓΟΝΕΙΣ ΔΙΧΩΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ


 
H Πολιτεία εγκατέλειψε τα παιδιά των διαζυγίων. Δεν έχουν δικαιώματα και θεωρούνται πολίτες τρίτης κατηγορίας
Δρ Νίκος Σπιτάλας, καθηγητής, συγγραφέας, Πρόεδρος ΣΥΓΑΠΑ http://spitalas.blogspot.com
Στην Ελλάδα, υπάρχουν περίπου 200.000 παιδιά που γεννήθηκαν εκτός γάμου. Τα περισσότερα από αυτά, έγιναν με συναίνεση και των δύο γονέων και συνοικούν όλοι υπό την ίδια στέγη. Αυτό είναι σύνηθες σε όλες τις χώρες της υφηλίου και οι μοντέρνες νομοθεσίες πρόβλεψαν ώστε αυτά τα παιδιά καθώς και οι φυσικοί γονείς τους να έχουν δικαιώματα και όχι μόνο υποχρεώσεις. Έτσι, δημιουργήθηκε το προγαμιαίο συμβόλαιο, το σύμφωνο συμβίωσης (και διάλυσης γάμου), οι οικονομικές/φορολογικές ελαφρύνσεις και μάλιστα σχεδόν σε όλες τις χώρες, όταν το ζευγάρι δηλώσει συμβίωση, στο Δήμο όπου διαμένει καθώς και στην εργασία του, θεωρείται εξ’ίσου νόμιμο με το έγγαμο και χαίρει τις απολαβές, επιδόματα, κοινωνικές παροχές, φοροελαφρύνσεις παιδιών όπως και τα άλλα ζευγάρια.
Σε περίπτωση δε διάσπασης του ζεύγους, τότε και οι δύο γονείς θεωρούνται ισότιμοι ως προς τη διεκδίκηση της επιμέλειας ή εναλλασσόμενης κατοικίας. Στις δυτικές χώρες, πριν από πολλές δεκαετίες, δόθηκαν δικαιώματα και στους μπαμπάδες τόσο οικογενειακά όσο και επαγγελματικά/κοινωνικά. Στις σκανδιναβικές χώρες, υπάρχει κοινωνικό κράτος και κοινωνικές υπηρεσίες οπότε δεν χρειάζεται να αποφασίζει ο δικαστής για επιμέλεια-κατοικία, κτλ. Εξ άλλου, η ελεύθερη συμβίωση είναι τρόπος ζωής και δεν υπάρχει πρόβλημα ακόμα και στην απόφαση διάστασης διότι τα ζευγάρια λύνουν πολιτισμένα και ειρηνικά τις διαφορές τους. Σε ελάχιστες περιπτώσεις υπάρχει αντιδικία και σε ορισμένες από αυτές, οι δικαστές κάνουν λάθος στην απόδοση της επιμέλειας. Σε κάποιες χώρες (πχ Γερμανία) οι κοινωνικές υπηρεσίες είναι τόσο αυστηρές που αποσπούν από ένα ή και τους δύο γονείς τα παιδιά όταν το κρίνουν. Σε ποσοστά περίπου 10% δίδεται επιμέλεια σε μπαμπάδες, σε 70% σε μαμάδες και 20% δίδεται και συνεπιμέλεια (Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, κτλ). Οι νέες διεκδικήσεις των γονέων είναι να δίδεται υποχρεωτικά (και όχι κατά τη κρίση των δικαστών), η συνεπιμέλεια (εναλλασσόμενη κατοικία).

Στο εξωτερικό, οι διατροφές, (…)

Ασθενές φύλο οι χωρισμένοι μπαμπάδες


Φωτογραφία για Ασθενές φύλο οι χωρισμένοι μπαμπάδες

 
Σε μειονεκτική θέση βρίσκονται οι άντρες σε θέματα επιμέλειας και επικοινωνίας μεταξύ χωρισμένων γονέων και παιδιών, όπως αποδεικνύεται στην περίπτωση 39χρονου πατέρα από τη Φλώρινα. Με δικαστική απόφαση κατασχέθηκε η μισή αναπηρική σύνταξή του για να πληρωθεί η διατροφή του 15χρονου γιου του, με τον οποίο δεν μπορεί να επικοινωνήσει τα τελευταία πέντε χρόνια ενώ κέρδισε αυτό το δικαίωμα δικαστικά.Ο Αναστάσιος Πάνος υποχρεώνεται, με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Φλώρινας, να καταβάλλει τη μισή σύνταξη που λαμβάνει από το Ιδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Δηλαδή, τα 335 ευρώ από τα 671 ευρώ που του αναλογούν. Το παραπάνω χρηματικό ποσό, που βρίσκεται «εις χείρας τρίτων», κατάσχεται και αποδίδεται στη σύζυγό του που έχει την επιμέλεια του γιου τους.«Πριν από έξι χρόνια είχα τροχαίο ατύχημα με μοτοσικλέτα και έμεινα ανάπηρος. Ενας γνωστός έπεσε πάνω μου με άλλη μηχανή και με κατέστρεψε

 

. Επαθα ζημιά στο νωτιαίο μυελό, λόγω συμπίεσης. Τώρα κάνω θεραπεία με βλαστοκύτταρα και νοσηλεύομαι κάθε έξι μήνες σε κλινική της Σόφιας, στη Βουλγαρία. Οι γιατροί μού λένε ότι δεν πρέπει να επιβαρύνομαι ψυχολογικά, αλλά πώς να κοιτάξω τον εαυτό μου όταν στερούμαι το παιδί μου. Το θέλω κοντά μου», αναφέρει στην «Ε» ο 39χρονος, πρώην ιδιοκτήτης επιχείρησης χωματουργικών εργασιών.

Στην αρχή συναίνεση…

Το 2007 πήρε συναινετικό διαζύγιο από τη σύζυγό του και συναποφάσισαν ότι η άσκηση της γονικής μέριμνας θα συνεχίζει να ασκείται από κοινού, η δε επιμέλεια του ανήλικου τέκνου ανατίθεται στη μητέρα. Ο πατέρας θα καταβάλλει ως μηνιαία διατροφή το ποσό των 250 ευρώ, όπως συμφώνησαν οι δύο πλευρές υπογράφοντας «ιδιωτικό συμφωνητικό ρύθμισης οικογενειακών θεμάτων».

Επιπλέον αποφάσισαν ότι ο 39χρονος θα βλέπει το γιο του κάθε εβδομάδα, στις γιορτές Χριστουγέννων και Πάσχα και το καλοκαίρι, αλλά αυτό δεν έγινε και δύο χρόνια αργότερα υπέβαλε αγωγή κατά της πρώην συζύγου. Το Μονομελές Πρωτοδικείο Φλώρινας τον δικαίωσε, αποφασίζοντας ότι «επιτρέπει στον ενάγοντα να επικοινωνεί με το ανήλικο τέκνο του και υποχρεώνει την εναγόμενη σύζυγο ν’ ανέχεται την επικοινωνία αυτή».

«Πέντε χρόνια έχω να δω το γιο μου. Προσπαθώ να επικοινωνήσω μαζί του, πηγαίνω στο σχολείο, αλλά με αποφεύγει. Σηκώνει το χέρι από μακριά και μου λέει «φύγε». Ισως φοβάται, ίσως τον πωρώνει η μάνα του. Δεν έχουμε επικοινωνία, μόνο στο δικαστήριο… Είχα ένα τηλεφωνικό νούμερο, αλλά δεν απαντάει ούτε στα μηνύματα. Η μαμά ισχυρίζεται ότι «το παιδί δεν θέλει». Δεν πιστεύω ότι το παιδί δεν θέλει να με βλέπει. Από τη μία μέρα στην άλλη έγιναν όλα; Μέχρι την ηλικία των 8 – 9 χρόνων είχαμε καλή επαφή. Ηταν κολλημένος πάνω μου. Στο χωματουργικό μηχάνημα τον έβαζα να πατήσει συμπλέκτη, ενώ τα βράδια μου κρατούσε την μπαλαντέζα για να με βοηθήσει. Αυτά δεν μπορείς να τα ξεχάσεις, να τα βγάλεις από μέσα σου», θυμάται και συνεχίζει:

«Εγώ θέλω επικοινωνία με το παιδί μου. Νιώθω ότι είναι άδικο, δεν είναι σωστό να στερείται ένα παιδί τον πατέρα του

 

. Αν είχα το γιο μου δίπλα μου, μπορεί να ήμουν σε άλλη κατάσταση υγείας και καλύτερα ψυχολογικά. Οσο και να σε βοηθούν φίλοι και γνωστοί, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Είναι 15 χρόνων, τον χρειάζομαι να μου δώσει μια βοήθεια. Του λένε ότι δεν τον θέλουν οι συγγενείς μου, ενώ δεν είναι αλήθεια. Θα στερηθώ τα χρήματα, που έχω ανάγκη, αλλά θα τα δώσω στο παιδί μου και ας μην έχω να φάω», εξιστορεί ο Τάσος, που η Γιορτή του Πατέρα τον προσπέρασε… πληγωμένο.

«Η Δικαιοσύνη μεροληπτεί υπέρ των μανάδων»

Περισσότερα από 35.000 άτομα έχουν απευθυνθεί στα γραφεία του Συλλόγου για την Ανδρική και Πατρική Αξιοπρέπεια (ΣΥΓΑΠΑ). «Περιπτώσεις όπως αυτή του κ.Πάνου έχουμε καθημερινά, διότι υπάρχουν ένα εκατομμύριο ζευγάρια διαζευγμένα στην Ελλάδα, συνεπώς ένα εκατομμύριο παιδιά που έχουν γίνει «γενίτσαροι» ενάντια στον ένα γονέα και δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά του καλού από το κακό», αναφέρει ο πρόεδρος του ΣΥΓΑΠΑ, Νίκος Σπιτάλας.

«Παράλληλα εκδίδονται άδικες δικαστικές αποφάσεις κατά των μπαμπάδων, όπως και στην προκειμένη περίπτωση, που κατάσχεται από το ΙΚΑ η μισή σύνταξη ενός ανθρώπου ο οποίος αντιμετωπίζει πρόβλημα αναπηρίας… Αντίθετα, υπάρχει μεροληψία από τους εισαγγελείς, που δεν εκτελούν τις δικαστικές αποφάσεις και δεν τιμωρούν τις μανάδες που παρεμποδίζουν την επικοινωνία πατέρα-παιδιού, και από την αστυνομία, που δεν τις συλλαμβάνει. Είναι ιστορίες τρέλας, όπως τις αναφέρω στα δύο βιβλία μου («Ιστορίες διαζυγίων» και «Το Κοινωνικό Κίνημα των Διαζευγμένων»)».

«Από το 2003, που ιδρύσαμε το σύλλογο, υποκαθιστούμε τις υποχρεώσεις της πολιτείας, δηλαδή περιθάλπουμε διαζευγμένους και παιδιά, τους βοηθάμε ψυχολογικά και υλικά, δίχως καμία βοήθεια από το κράτος. Κάθε Πέμπτη υπάρχει ψυχολόγος, κοινωνικός λειτουργός, οικογενειακός θεραπευτής, ο οποίος προσπαθεί να κάνει συμβουλευτική ή διαμεσολάβηση. Διοργανώνουμε Ακαδημίες Γονέων, σεμινάρια, ημερίδες, συνέδρια και εκδίδουμε βιβλία, γραμματόσημα, εφημερίδα», λέει ο κ. Σπιτάλας.

«Δυστυχώς, στη χώρα μας το οικογενειακό θέμα δεν έχει την κατάλληλη υποδοχή και στήριξη ούτε από το κράτος ούτε από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, με γραφεία κοινωνικών υπηρεσιών για προβληματικά ζευγάρια. Δεν υπάρχουν οικογενειακά δικαστήρια, οικογενειακοί δικαστές, οικογενειακός διαμεσολαβητής, κοινωνικές υπηρεσίες με πραγματογνώμονες ψυχολόγους, παιδοψυχιάτρους. Δεν υπάρχει συνεπιμέλεια-εναλλασσόμενη κατοικία και καμία παιδεία με γονεϊκή αντίληψη, ιδίως μετά το διαζύγιο, όπου αφήνονται στο έλεος του Θεού γονείς, ακόμη και με ψυχολογικές διαταραχές, να διαχειριστούν μόνοι την επιμέλεια-επικοινωνία, και τότε σημειώνονται δράματα όπως αυτό της γονεϊκής αποξένωσης», επισημαίνει.

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=377089

Το Οικογενειακό Δίκαιο και εμπόδια επικοινωνίας πατέρα-παιδιού


Χάρης Κατσιβαρδάς, δικηγόρος – συντονιστής ΣΥ.Γ.Α.Π.Α. Αθηνών

 

Το οικογενειακό δίκαιο στην Ελλάδα χρήζει ριζικών αλλαγών σε πολλά σημεία του εν γένει και ιδίως σε ότι σχετίζεται με το ακανθώδες ζήτημα ασκήσεως επιμέλειας και ρύθμισης επικοινωνίας  με τα τέκνα, ιδίως από τον «πατέρα».

Είναι πρόδηλο σήμερα ότι τα δικαστήρια αντιμετωπίζουν με ιδεοληψία και προκατάληψη τον ρόλο του πατέρα και την αναπόδραστη μείζονα σπουδαιότητά του, αγνοώντας λίαν σκοπίμως το καταλυτικό παράγοντα  του πατέρα στην ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των τέκνων .

Τα δικαστήρια στην πράξη υιοθετούν κατ’ ουσίαν την στρεβλή αντίληψη οιονεί «ιδιοκτησίας» του τέκνου από την μητέρα ανακηρύσσοντας τον πατέρα εξυπαρχής ως ακατάλληλο για την άσκηση της γονικής μέριμνας, άνευ ετέρου τινός μολονότι πάμπολλες φορές συμβαίνει αποδειγμένα εκ των περιστάσεων το αντίθετο από την πλευρά της μητέρας.

Κατά συνέπεια έχει παγιωθεί μία κατάσταση η οποία καθίσταται εξαιρετικά συγκεχυμένη και κατάφωρα άδικη μονομερώς υπέρ των γονικών δικαιωμάτων των «πατεράδων» όπου σχεδόν ποτέ δεν αποδίδεται επιμέλεια στον πατέρα.

Επιπλέον η άσκηση του δικαιώματος της επικοινωνίας από τον πατέρα κατά κανόνα καταστρατηγείται από την πλευρά της μητέρας με πενιχρές για αυτήν κυρώσεις, εκ του νόμου, με αποτέλεσμα να ενεργεί αυθαίρετα και συνειδητά πραξικοπηματικά, παραβιάζοντας κατ’ εξακολούθηση δικαστικές αποφάσεις επικοινωνίας με τα τέκνα.

Ωσαύτως το ζητούμενο είναι ότι οι ως άνω ρυθμίσεις άσκησης της  επιμέλειας αποκλειστικά από την «μητέρα» συνεπάγεται λόγω της διεκπεραιωτής δικαστηριακής πρακτικής ένα «ανίατο» πλήγμα από την πλευρά του ανδρός ο οποίος, πέραν του ότι στερείται το παιδί ακόμη και σε καταφανείς περιπτώσεις όπου η μητέρα αποδεδειγμένα δεν κρίνεται κατάλληλη δια την άσκηση της γονικής μέριμνας συγχρόνως αντιμετωπίζεται από την κοινωνία και ως ο αποδιοπομπαίος τράγος της αποτυχίας του γάμου και της έκθεσης του παιδιού στις συνέπειες ενός διαζυγίου.

Εντούτοις όμως δια να αποκατασταθεί σε ένα νέο πλέγμα διατάξεων η ισοτιμία μεταξύ των δύο φύλων ακόμα και  μέσα στους κόλπους της οικογένειας επιβάλλεται αυτοδικαίως να κατακτηθεί τούτο στη βάση της κοινωνίας βάσει ορισμένων επίπονων διεργασιών ζυμώσεων ούτως ώστε τα γόνιμα αυτά συμπεράσματα να αποκρυσταλλώθούν σε θεσμούς.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς λόγω αγκυλώσεων δεσπόζει η αντίληψη της «καθημαγμένης» γυναίκας και του ισχυρού άνδρα, ένα στερεότυπο κλισέ το οποίο ευδοκιμεί ακόμη και σήμερα συνεπεία του «ρεμβασισμού» των γυναικείων κινημάτων ιδίως από το 1981 και εντεύθεν.

Η πάλη των δύο φύλων καλλιεργείται έντονα στην Ελληνική κοινωνία η οποία είναι μηδενιστικά ισοπεδωτική σεβόμενη μόνο την «μάνα» και εξοβελίζοντας συλλήβδην τον πατέρα ως ισότιμο γονιό παρά μόνο ως ένα επικουρικό πρόσωπο το οποίο εντός ελαχίστων ωρών του επιβάλλεται δια δικαστικής αποφάσεως εκών άκων το δικαίωμα της επικοινωνίας με το τέκνο του δίχως ουδείς να αναλογιστεί την ψυχική καταρράκωση που συνεπάγεται η  οδυνηρή και επαχθής τούτη στέρηση της επαφής του τέκνου με το φυσικό του πατέρα.

Ως εκ τούτου λοιπόν βάσει των ανωτέρω συνοπτικών παρατηρήσεων υφίσταται ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα με την επιμέλεια και την επικοινωνία του πατέρα με το παιδί καθώς η δικαστηριακή πρακτική συντάσσεται με το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» εναρμονιζόμενη προεχόντως με την μητέρα χωρίς να σταθμίσει in cοncreto τα πραγματικά περιστατικά κατά περίπτωση ούτως ώστε να αρχίσει να διαπλάθεται νομολογία πράγμα το οποίο θα λειτουργεί ως πρόκριμα συνολικής αναδιαμόρφωσης των επίμαχων διατάξεων επί επικοινωνίας και επιμέλειας.

Ωσαύτως ο χρόνος μέχρις ότου εκδοθεί μία δικαστική απόφαση μπορεί να συνεπάγεται την στέρηση στον πατέρα να δει το παιδί του τουλάχιστον έξι μήνες με αποτέλεσμα να ελλοχεύει ο κίνδυνος αποξένωσης και αλλοτρίωσης από την πατρική στοργή ως βασικός παράγοντας την γονικής εν γένει μέριμνας.

Η κατάσταση επιλύεται οριστικά με γενναία νομοθετική παρέμβαση η οποία θα ενεργήσει διορθωτικά αποκαθιστώντας την τάξη και την κοινωνική ισορροπία καθώς και με συλλογική αφύπνιση για την προστασία της ανδρικής αξιοπρέπειας.

Η γονική μέριμνα και η επιμέλεια πρέπει να είναι θεσμικά και νομικά κατοχυρωμένοι εξʼίσου για τους δύο γονείς


Θέμα: Αρθρο για δημοσίευση

Προς: MME

Η σημερινή αντίληψη που στηρίζεται σε παρωχημένα κοινωνικά στερεότυπα, όπου ο γονεϊκός ρόλος του άνδρα δεν αναγνωρίζεται σαν βασικό στοιχείο της προσωπικότητας και της συναισθηματικής του ωρίμανσης και ολοκλήρωσης αλλά σαν δευτερεύον χαρακτηριστικό σαφώς παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα του άνδρα και τον κατατάσσει σε πολίτη δευτέρας κατηγορίας.
Το καθεστώς που επικρατεί στον τόπο μας όσον αφορά στην επιμέλεια του παιδιού μετά την λύση του γάμου, σε καμία περίπτωση δεν λειτουργεί υπέρ του συμφέροντος του παιδιού αλλά αντιθέτως παραβιάζει το κατοχυρωμένο από διεθνείς συνθήκες δικαίωμα του στην ψυχοσωματική του ανάπτυξη.
Η ανυπαρξία των κοινωνικών υπηρεσιών στην δικαστική διευθέτηση του θέματος όπου τελείως αντιεπιστημονικά με τρόπο που ντροπιάζει το σύγχρονο ελληνικό κράτος, τα παιδιά, την ψυχοσυναισθηματική  τους ισορροπία, αλλά και την ψυχολογική σταθερότητα και εξέλιξη του άνδρα – πατέρα αφήνουν πραγματικά αδιάφορους τους σημερινούς αρμόδιους ʽαναρμόδιους φορείςʼ κατά τρόπο σκανδαλώδη που οι παρενέργειες του πλήττουν την κοινωνία σε θεμελιώδη για την επιβίωση και εξέλιξή της τομείς.

Η ελληνική νομοθεσία αλλά και το Σύνταγμα, ενταγμένα σε ένα πλαίσιο ανισοτήτων δημιουργούν σοβαρό πρόβλημα στην νεοελληνική Παιδεία, Πολιτισμό αλλά και στην κοινωνία.

Οι ρόλοι των γονέων έχουν εξελιχθεί, ο πατέρας ασχολείται αν όχι περισσότερο, τουλάχιστον εξʼίσου με τη μητέρα. Η ένταξη της γυναίκας-μητέρας στην παραγωγική διαδικασία ήρε τον αποκλειστικό της ρόλο ως οικοκυρά-μητέρα.

Σήμερα, παραβιάζονται βασικά δικαιώματα του παιδιού και του πατέρα-άνδρα και παρεμποδίζεται ο γονεϊκός ρόλος του πατέρα.

Το εκρηκτικό ποσοστό των διαζυγίων (που κατά τα στατιστικά δεδομένα ζητείται αποκλειστικά από τη γυναίκα-μητέρα), το τρομακτικό ποσοστό των παραβατικών ανηλίκων που προέρχονται από μονογονεϊκές οικογένειες, το σχεδόν 99% αποφάσεων δικαστηρίων που δίδουν την επιμέλεια στη μητέρα δίχως καν να ελεγχθεί το περιβάλλον και η καταλληλότητα των δύο γονέων πριν δοθεί η επιμέλεια των παιδιών, έφερε σε δευτερεύουσα ή τριτεύουσα θέση την πατρική-ανδρική αξιοπρέπεια, καταπόνησε τον πατέρα και άνδρα και εξασφάλισε την πλήρη προβληματική ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού. Παράλληλα, εγκλώβισε το γυναικείο φύλο στον υποχρεωτικό ρόλο της μητρότητας, διαιωνίζοντας τις πλέον αντιδραστικές εκδοχές της πατριαρχίας και διευρύνοντας το χάσμα ανάμεσα στα δύο φύλα. Η εισαγωγή νέων ηθών και αξιών από νέους και νέες δημιούργησε κοινωνικό-οικογενειακό πρόβλημα.

Σήμερα, πρέπει να αρθεί το στερεότυπο της μοναδικότητας του ενός γονέα που είναι η μητέρα. Υπάρχουν δύο γονείς που έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις έναντι των παιδιών τους και ο αποκλεισμός του ενός προκαλεί τεράστια ζητήματα κοινωνικής, ψυχοσωματικής, οικονομικής και πολιτισμικής ανισότητας με καταπάτηση των δικαιωμάτων του παιδιού. Είναι δεδομένο ότι τα παιδιά έχουν δικαίωμα συνεχούς επαφής με τους δύο γονείς.

Δεν υπάρχουν εκ γενετής χαρακτηριστικά που διαφοροποιούν τον άνδρα από τη γυναίκα όσον αφορά την εκτέλεση του ρόλου του ως γονέα. Τα δικαστήρια δεν μπορούν να λύσουν θέματα τέτοιου τύπου ελλείψει δομών, εκπαίδευσης και λειτουργιών και προβαίνοντας με συνοπτικές διαδικασίες σε αβασάνιστες αποφάσεις, που είναι πρακτικά ανεφάρμοστες, ουσιαστικά διαπράττουν «νόμιμες αδικίες» με θύματα τα παιδιά και τους πατεράδες. Ενώ έχει εξαλειφθεί το αδίκημα της μοιχείας, ποινικοποιήθηκε το δικαίωμα της επικοινωνίας του παιδιού με τον πατέρα.

Πιστεύουμε ότι το παιδί «δεν ανήκει» σε κανένα. Η γονική μέριμνα και η επιμέλεια πρέπει να είναι θεσμικά και νομικά κατοχυρωμένοι εξʼίσου για τους δύο γονείς. Η επικοινωνία με τους δύο γονείς δεν πρέπει να στερείται διά νόμου και η κατοικία μετά το διαζύγιο να είναι ελεύθερη ή εναλλασσόμενη όπου είναι εφικτό.

Οταν δεν γίνεται αυτό και σε περίπτωση που το παιδί είναι δεμένο στον πατέρα ο οποίος διεκδικεί την επιμέλεια λόγω αγάπης και πατυρικής στοργής, τότε οι δικαστικοί αγώνες, η πλύση εγκεφάλου και η συκοφαντική δυσφήμιση σε συνδυασμό με ανεγκέφαλους, απατεώνες και δικομανείς δικηγόρους, καταστρέφουν παιδί και πατέρα δημιουργώντας το Σύνδρομο Γονικής Αλλοτρίωσης-Αποξένωσης το οποί είναι ψυχιατρικό φαινόμενο αποστροφής του παιδιού από τον γονέα που δεν έχει την επιμέλεια.

Ετσι, μετά τις μελέτες και τα παγκόσμια δεδομένα είναι πλέον αναγκαία η μεταρύθμιση του οικογενειακού δικαίου με: Οικογενειακά δικαστήρια, οικογενειακούς δικαστές με γνώσεις ψυχολογίας/παιδοψυχιατρικής, κοινωνικές υπηρεσίες με πραγματογνώμονες/ειδικούς παιδαγωγούς, διαμεσολαβητές, συνεπιμέλεια και κυρίως εναλλασσόμενη κατοικία. Αλλά κυρίως παιδεία/πολιτισμό και ανάπτυξη κοινωνικής πολιτικής της τοπικής αυτοδιοίκησης με ειδικά γραφεία κοινωνικών υπηρεσιών για προβληματικά ζευγάρια και διαζύγια όπως στις σκανδιναβικές χώρες. Σε πολλές χώρες γίνονται ενέργειες για υποχρεωτική εναλλασόμενη κατοικία και υποχρεωτική διαμεσολάβηση.

Ο ΣΥΓΑΠΑ ( www.sos-sygapa.eu ) εδώ και δέκα χρόνια υποκαθιστά την Πολιτεία το έργο αυτό και ενήργησε για το συμφέρον 35.000 ατόμων που απευθύνθηκαν σ’αυτόν. Υπάρχουν όμως 1.000.000 διαζευγμένα ζευγάρια στο έλεος του θεού και ισάριθμα παιδιά με σοβαρά προβλήματα εξ’αιτίας ενός διαζυγίου, μέσα σε μια χώρα με απηρχειωμένους θεσμούς/οικογενεική πολιτική και έλλειψη ικανών αρχόντων που θα επιλύσουν το σοβαρό αυτό πρόβλημα.

Δρ Νίκος Σπιτάλας, καθηγητής, συγγραφέας (Το Κοινωνικό Κίνημα των Διαζευγμένων, Ιστορίες Διαζυγίων, κτλ), Πρόεδρος ΣΥΓΑΠΑ

http://spitalas.blogspot.com

Με αφορμή πρόσφατο άρθρο σε blog που αφορά «διατροφή»


» Πόση διατροφή δίνει ο Λατσιος στην Μενεγακη? «

(…)Η οικονομική ευμάρεια της Ελένης Μενεγάκη δεν εμπόδισε το δικαστήριο από το να ορίσει το ποσό της μηνιαίας διατροφής που καλείται να πληρώνει ο Γιάννης Λάτσιος για τα τρια ανήλικα τέκνα του

σε 3.000 ευρώ. (…)

Έχω γράψει πολλές φορές για το αμφιλεγόμενο σύστημα εκτίμησης από το ποινικό δίκαιο, στην χώρα μας, απόδοσης διατροφής, αλλά και την συμπεριφορά των δικαστών στους αντίδικους, σε σημείο που ένας παρατηρητής ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα διέκρινε «ΡΑΤΣΙΣΜΟ» κατά των ΠΑΤΕΡΑΔΩΝ.

Έχω γράψει επανηλλειμένος ότι η έννοια διατροφή στην Ελλάδα έχει διαστρεβλωθεί, και έχει αναβαθμιστεί σε μια σταθερή πηγή εσόδου αφού κατά 95% πάντα η «Μητέρα» αντιμετωπίζεται ως εξιλαστήριο θύμα, ενώ από την πλευρά της αντιμετωπίζει τα παιδιά σαν μια καλή πηγή εσόδων, αφού η πρώτη της σκέψη είναι να τιμαριθμοποιήσει το παιδί, ανάλογα την ηλικία, και να κάνει το αλισβερίσι του πρόσθετου εσόδου που προέκυψε από μια αποτυχημένη σχέση.  Οι περισσότερες προσφυγές όμως, δεν αντιμετωπίζονται από τους δικαστές σαν μια προσφυγή εκδικητικής συμπεριφοράς από την μητέρα, αλλά αντιθέτως εκδικείται ΠΑΝΤΑ τον πατερά, βλέποντας σαν ένα απεχθές αντικείμενο απέναντι από την έδρα, και έχω γνώση όσων λέω. Μια από τις περιπτώσεις που είχα δει όταν είχαμε αναλάβει την δημιουργία με την φίλη Φωτεινή της σελίδας του ΣΥΓΑΠΑ, ήταν για ένα ζευγάρι δικαστών. Το ζευγάρι δικαστών χώρισε και εκδικάστηκε κατά του πατέρα το ποσό των 4000€ για ένα!!!! παιδί. Κατά την έρευνα έφεσης προέκυψε ότι είχε επιρροή στην έδρα αφού η πρόεδρος ήταν γυναίκα και φίλη της συζύγου. Τότε ο σύζυγος είχε μηνιαίο μισθό 6000€ στο σύνολο, και βασικό 3600€. Με λίγα λόγια εκδίκασε το δικαστήριο 400€ πάνω από τον σταθερό μισθό, γιατί η δικαστίνα ήθελε να εκδικηθεί τον σύζυγο της.

Αυτά συμβαίνουν στα Ελληνικά δικαστήρια, και έχω γράψει ότι το σύστημα θα πρέπει πλέον να στρέψει το βλέμμα του κατά της δίκαιας απόδοσης δικαιοσύνης, με προτάσεις που πολλάκις έχουν καταθέσει οι οργανώσεις για την μονογονεϊκή οικογένεια.

Εμείς προτείνουμε

1. έλεγχος των πραγματικών περιουσιακών στοιχείων και των δυο γονιών με εισαγγελική εντολή ανοίγματος λογαριασμών τραπεζικών η άλλων και καταγραφή του πραγματικού πλούτου και των δυο, πριν την εκδίκαση της διατροφής. Η απόδοση να γίνεται δικαιότερη και ισομερή.

2. αντιμετώπιση φορολογική, δίκαιη προς την αλήθεια καταβολής της διατροφής.

Αυτήν την στιγμή η καταβολή της διατροφής αν αποδίδεται ΜΟΝΟ για το παιδί, δεν λαμβάνεται σαν έσοδο για την μητέρα, οπότε εκεί προκύπτει για μεν τον πατέρα μια απώλεια εισοδήματος που δεν του δίνεται το δικαίωμα να δικαιολογήσει, για δε την μητέρα ένα έσοδο ΜΑΥΡΟ,  που σε περιπτώσεις σαν του τίτλου δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητες.

3. Να υποχρεώνεται από την εφορία η μητέρα που έχει δηλώσει ως μονογονεϊκή, και εισπράττει διατροφή για το παιδί, να δηλώνει το ποσό της διατροφής και να προσκομεί αποδείξεις που να δικαιολογούν την κάλυψη του ανά μήνα. Αν προκύπτει ποσό που δεν εκμεταλλεύτηκε από την διατροφή και καρπώθηκε σαν ιδίο όφελος, να φορολογείται σαν έσοδο.

4. κατά την εκδίκαση οι δικαστές να λαμβάνουν από τον μισθό η σύνταξη το αναλογούν ποσό επιβίωσης, και να βγαίνει η διατροφή στο υπόλοιπο ποσό. Είναι αδιανόητο να παίρνει ο πατέρας 1100€ και να ζητά η μητέρα 800€ για διατροφή ενός και μόνο παιδιού, και αυτή να αποδίδεται. Ποτέ δεν αναφέρεται το σκεπτικό. Οπότε έχουμε το δικαίωμα να πιστεύουμε ότι θέλουμε.

5. Να αλλάξει το σκεπτικό απόδοσης της επιμέλειας, να εδραιωθεί η συνεπιμέλεια, ( και οι δυο γονείς συνετέλεσαν στην δημιουργία ενός παιδιού και δεν είναι προνόμιο του ενός), και όταν αποδίδεται επιμέλεια σε πατέρα να βγαίνει και η διατροφή, και όχι εκεί η δικαιοσύνη να ρωτά αν δέχεται να εισπράττει διατροφή ο πατέρας. Μακάρι να έδειχναν την ίδια ευαισθησία και στις περιπτώσεις των μητέρων και να τις ρωτούσαν αν δέχονται να εισπράττουν διατροφή.

6. όταν το παιδί φτάσει την ηλικία των 13 χρόνων να έχει δικαίωμα ο πατέρας να ζητήσει αναπροκαθορισμό επιμέλειας.

7. να θεσπιστεί με νόμο πλέον στην εκδίκαση της διατροφής, να αναγράφεται η χρονική λήξη απόδοσης της διατροφής, βάση της ηλικίας του παιδιού. Αυτήν την στιγμή από την ώρα που το αγόρι πάει φαντάρος σταματά και η απόδοση. Όσο για τα κορίτσια αυτή έχει καθοριστεί στην ηλικία των 18 χρόνων, εκτός και σπουδάζει. Εκεί υπάρχει ένα μεγάλο καινό, και γιαυτό αναφέρουμε την αναγραφή ημερομηνίας. Είχα διαβάσει περίπτωση που το κορίτσι εισέπραττε από τον πατέρα διατροφή, με την δικαιολογία ότι ήταν φοιτήτρια. Θέλετε να ακούσετε την ηλικία της; 31 χρόνων. Οι λεγόμενοι αιώνιοι φοιτητές. Ο πατέρας είχε πλέον συνταξιοδοτηθεί και στο τέλος έμαθα ότι αυτοκτόνησε διότι δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στην διατροφή, που με τον καιρό είχε φτάσει το διπλάσιο των εσόδων του, και κινδύνευε να πάει και στην φυλακή για μι απόδοσης διατροφής πάνω από 2 χρόνια.

Θα ήθελα να πω, ότι οι εκφράσεις από «δήθεν μητέρες» ότι εμείς τραβάμε του θεού τα πάθη για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, που όλη μέρα λείπουν η για εργασία η για άλλους λόγους και τα παιδιά μεγαλώνουν με νταντάδες και παππούδες η γιαγιάδες, ας σταματήσει πια, γιατί υπάρχουν και πατεράδες ήρωες, που χωρίς διατροφές και άλλες βοήθειες μεγάλωσαν τα παιδιά τους γιατί τα αγαπούσαν και δεν τα είδαν ποτέ σαν μέσο εσόδων στο πορτοφόλι τους. Αν δε το δείτε στατιστικά τα παιδιά που μεγαλώνουν με τους πατεράδες εν σχέση με τις μητέρες, γίνονται πιο υπεύθυνα, πιο δραστήρια, και με λιγότερο  ποσοστό κατάθλιψης. Για όσους δε,  τρέξουν να δικαιολογήσουν ακρότητες εκατέρωθεν, εγώ δεν μιλώ για τέτοιες καταστάσεις. Είναι καταδικαστέες, από όπου και αν προέρχονται.

Τέλος θα ήθελα να εκφράσω την απορία μου για το σκεπτικό απόδοσης διατροφής σε ποσά στην σημερινή κατάσταση της χώρας, αναδεικνύοντας ανισότητα σκέψεως της απόδοσης, όταν για ένα παιδί ουτε 10 χρόνων χρειάζεσαι 1000€,  και μια οικογένεια καλείται να ζήσει με 800€ η λιγότερα.

Αυτό είναι ένα Ελληνικό φαινόμενο, και πρέπει να αναπροσαρμοστεί και να αναπροκαθοριστεί η σκέψη των δικαστών.

Ν.Τ.

Το άρθρο έχει δημοσιοποιηθεί και από την σελίδα ΣΥΓΑΠΑ ΠΑΤΕΡΑΣ blog.

http://sygapa-pateras.blogspot.gr/2013/08/blog.html

Αρέσει σε %d bloggers: